Volmari Iso-Hollo

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Volmari Iso-Hollo
Iso Hollo.JPG
Data i miejsce urodzenia 1 maja 1907
Ylöjärvi
Data i miejsce śmierci 23 czerwca 1969
Heinola
Dyscypliny lekkoatletyka
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Finlandia
Igrzyska olimpijskie
złoto Los Angeles 1932 lekkoatletyka
(3000 m z przeszkodami)
złoto Berlin 1936 lekkoatletyka
(3000 m z przeszkodami)
srebro Los Angeles 1932 lekkoatletyka
(10 000 m)
brąz Berlin 1936 lekkoatletyka
(10 000 m)

Volmari Fritijof Iso-Hollo (ur. 1 maja 1907 w Ylöjärvi, zm. 23 czerwca 1969 w Heinola) – fiński lekkoatleta długodystansowiec, dwukrotny mistrz olimpijski.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W młodości uprawiał narciarstwo, gimnastykę i boks. Zajął się bieganiem podczas służby wojskowej. Startował na dystansach od 400 m do biegu maratońskiego.

Na Igrzyskach Olimpijskich w 1932 w Los Angeles został mistrzem na 3000 m z przeszkodami. Bieg został rozegrany w rzeczywistości na dłuższym dystansie, ponieważ sędzia mierzący liczbę okrążeń pomylił się i nie zasygnalizował dzwonkiem ostatniego okrążenia. Zawodnicy przebiegli więc o 1 okrążenie więcej (w sumie 3460 m). Iso-Hollo stracił w ten sposób szansę ustanowienia rekordu świata. Na tych samych igrzyskach został srebrnym medalistą w biegu na 10 000 m za Jaunszem Kusocińskim.

Iso-Hollo ustanowił rekord świata na 3000 m z przeszkodami w 1933 w Lahti wynikiem 9.09,4. Obronił tytuł mistrzowski na tym dystansie podczas Igrzysk Olimpijskich w 1936 w Berlinie poprawiając rekord świata na 9.03,8. Został na tych igrzyskach także brązowym medalistą na 10 000 m.

W 1936 roku wziął udział w zawodach lekkoatletycznych jakie odbyły się 10 i 11 października na Stadionie Wojska Polskiego w Warszawie. W biegu na 5000 m został pokonany przez polskiego biegacza długodystansowego Józefa Noji, który wyprzedził go z czasem 14:58. Volmari Iso-Hollo osiągnął w tym biegu czas 15:00,2[1].

W późniejszych latach chorował na reumatyzm, ale startował do 1945.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Praca zbiorowa: Kronika sportu. Warszawa: Chronik Verlag, 1993, s. 386. ISBN 83-900331-8-6.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]