Wąsosz (województwo zachodniopomorskie)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Artykuł

53°30′1″N 16°5′31″E

- błąd

38 m

WD

53°28'N, 16°10'E

- błąd

20653 m

Odległość

98 m

Wąsosz
osada
Ilustracja
Fragment parku przypałacowego w Wąsoszu
Państwo

 Polska

Województwo

 zachodniopomorskie

Powiat

drawski

Gmina

Złocieniec

Sołectwo

Bobrowo

Wysokość

141 m n.p.m.

Liczba ludności (2007)

15

Strefa numeracyjna

94

Kod pocztowy

78-520

Tablice rejestracyjne

ZDR

SIMC

0314276

Położenie na mapie gminy Złocieniec
Mapa konturowa gminy Złocieniec, po prawej nieco na dole znajduje się punkt z opisem „Wąsosz”
Położenie na mapie Polski
Mapa konturowa Polski, u góry po lewej znajduje się punkt z opisem „Wąsosz”
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa konturowa województwa zachodniopomorskiego, blisko centrum na prawo znajduje się punkt z opisem „Wąsosz”
Położenie na mapie powiatu drawskiego
Mapa konturowa powiatu drawskiego, blisko centrum u góry znajduje się punkt z opisem „Wąsosz”
Ziemia53°30′01″N 16°05′31″E/53,500278 16,091944

Wąsosz (niem. Bruchhof)[1]osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie drawskim, w gminie Złocieniec. W latach 1975–1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa koszalińskiego. W roku 2007 osada liczyła 15 mieszkańców. Miejscowość wchodzi w skład sołectwa Bobrowo.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pałac do roku 1945 był częścią folwarku Bruchhof (1300 ha), przemianowanego po 1945 na Bruchowo lub Ugory. Sam pałac powstał około roku 1850 w stylu neogotyckim z inicjatywy Hansa von Grünberg. Usytuowano go na niewielkim wzniesieniu po zachodniej stronie drogi dojazdowej do folwarku, jednakże z dala od jego zabudowań. Pałac otoczono parkiem krajobrazowym[2].

Geografia[edytuj | edytuj kod]

Osada leży ok. 3 km na południe od Bobrowa, ok. 1,8 km na wschód od jeziora Wąsosze.

Zabytki i atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

Zabytek chroniony prawem:[3]

  • krajobrazowy park pałacowy o cechach angielskich, z drugiej połowy XIX wieku, nr rej. 1 157 z dnia 23 marca 1982 r. Pozostałość po pałacu.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Monitor Polski nr A-76, s. 2
  2. Z duchem czasu czyli historia pałacu. [dostęp 2017-08-21]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-08-21)].
  3. „Zachodniopomorski Wojewódzki Konserwator Zabytków”. Szczecin.