Władimir Bortko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władimir Władimirowicz Bortko
Ilustracja
Władimir Bortko w 2009 roku
Data i miejsce urodzenia 7 maja 1946
Moskwa
Zawód reżyser, scenarzysta, producent filmowy
Odznaczenia
Ludowy Artysta RFSRR Zasłużony Działacz Sztuk Federacji Rosyjskiej Ludowy Artysta Ukrainy
Order Honoru

Władimir Władimirowicz Bortko (ur. 7 maja 1946 w Moskwie) – rosyjski reżyser, scenarzysta, producent filmowy, Ludowy Artysta Federacji Rosyjskiej (2000)[1], Zasłużony Działacz Sztuki Federacji Rosyjskiej (1994)[2], Narodowy Artysta Ukrainy (2003), laureat Państwowej Nagrody Rosyjskiej Federacyjnej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej za serial Psie serce (1988), kawaler Orderu Honoru (2006), deputowany rosyjskiej Dumy Państwowej i zastępca przedstawiciela komitetu Dumy Państwowej w sprawach kultury.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Urodził się w rodzinie reżysera teatralnego Władimira Bortko[3] i aktorki Mariny Zacharenko[4]. Został wychowany w rodzinie ukraińskiego dramaturga Aleksandra Kornejczuka[5], który był jego ojczymem[4]. Po ukończeniu kijowskiego technikum geologicznego (1965) i służbie w armii (1965-1966) pracował jako elektryk w Kijowie.

W roku 1969 wstąpił do Państwowego instytutu sztuk teatralnych im. I.K. Karpenko-Karego w Kijowie[4]. Ukończywszy szkołę w 1974 roku[4], pracował jako asystent reżysera, potem jako producent filmowy i w 1975 roku stworzył swój pierwszy film Kanał.

W 1980 roku został producentem w wytwórni filmowej Lenfilm, gdzie stworzył swoje kolejne dzieło Komisja śledcza.

Władimir Bortko zyskał popularność dzięki komedii Blondynka za rogiem, w rolach głównych wystąpili Andriej Mironow i Tatiana Dogilewa.

Ekranizacja opowiadania Michaiła Bułhakowa Psie serce zapewniła Władimirowi Bortko światowy sukces i uznanie w środowisku filmowym – film został pokazany na festiwalu Grand Prix w Perugii. Rola profesora Filipa Preobrażeńskiego jest jedną z najlepszych kreacji Jewgienija Jewstingiejewa, natomiast rola Szarikowa zapoczątkowała karierę Władimira Tołokonnikowa.

W 1991 roku wszedł na ekrany kin dramat wojenny Morderczy Afganistan, w którym wystąpił włoski aktor Michele Placido[4]. Po nakręceniu komedii Powodzenia, panowie! oraz dramatu Cyrk spłonął i klauni się rozbiegli Bortko pod pseudonimem Jan Chudokormow stworzył kilka sezonów serialu telewizyjnego Ulice rozbitych lamp[4].

W roku 2000 nakręcił kilka kolejnych seriali (Bandycki Petersburg, Idiota i Mistrz i Małgorzata), które cieszyły się ogromną popularnością wśród telewidzów i za które otrzymał wiele prestiżowych nagród.

2 kwietnia 2009 roku odbyła się premiera filmu Taras Bulba z ukraińskim aktorem Bohdanem Stupką w roli głównej. Od daty premiery do 9 maja film obejrzało 3,74 mln ludzi[6].

Członek Rosyjskiej akademii sztuki kinematograficznej (od 2003), laureat wielu krajowych i międzynarodowych festiwali filmowych. Dyrektor generalny Studia 2-B-2 interteinmen (od 1991).

Obecnie mieszka w Sankt Petersburgu[potrzebny przypis].

Poglądy polityczne[edytuj | edytuj kod]

Był członkiem KPZR od 1983 do 1991 r. Od marca 2007 roku Władimir Bortko jest członkiem Komunistycznej Partii Federacji Rosyjskiej[7]. W jednym z wywiadów Bortko wyjawił, że jedyną siłą, która realnie przeciwstawia się partii u władzy, jest KPRF. Ma negatywny stosunek do rosyjskich liberałów.

Podczas wyborów prezydenckich 2008 podtrzymywał kandydaturę Giennadija Ziuganowa, twierdząc, że ma on konkretny plan odrodzenia kraju i uratowania narodu[8]. Przy tym, według Bortko, Putina i Ziuganowa łączy miłość do Ojczyzny[9].

4 grudnia 2011 wybrany na deputowanego do Dumy Państwowej[10]. 8 listopada 2012 roku uczestniczył w debacie z Przedstawicielem partii politycznej LDPR Władimirem Żyrinowskim.

11 marca 2014 roku Bortko podpisał petycję działaczy kultury Federacji Rosyjskiej dotyczącą poparcia polityki prezydenta Rosji W.W. Putina na Ukrainie i na Krymie[11].

Filmografia[edytuj | edytuj kod]

Reżyseria[edytuj | edytuj kod]

  • 1974 – Doktor (film krótkometrażowy)
  • 1976 – Kanał
  • 1978 – Komisja śledcza
  • 1980 – Mój tata – idealista
  • 1982 – Blondynka za rogiem
  • 1984 – Bez rodziny
  • 1986 – Głos
  • 1987 – Jedinożny sołgaw
  • 1988 – Psie serce
  • 1991 – Morderczy Afganistan
  • 1992 – Powodzenia, panowie
  • 1996 – Ulice rozbitych lamp (pod pseudonimem Jan Chudokormow)
  • 1998 – Cyrk spłonął i klauni się rozbiegli
  • 2000 – Bandycki Petersburg. Baron (serial)
  • 2000 – Bandycki Petersburg. Adwokat (serial)
  • 2003 – Idiota (serial)
  • 2005 – Mistrz i Małgorzata (serial telewizyjny 2005)
  • 2009 – Taras Bulba
  • 2011 – Piotr Pierwszy. Testament (serial)

Scenariusz[edytuj | edytuj kod]

  • 1987 – Jedinożny sołgaw
  • 2000 – Bandycki Petersburg. Baron (serial)
  • 2000 – Bandycki Petersburg. Adwokat (serial)
  • 2003 – Idiota (serial)
  • 2005 – Mistrz i Małgorzata (serial)
  • 2008 – Taras Bulba
  • 2011 – Piotr Pierwszy. Testament (serial)

Producent[edytuj | edytuj kod]

  • 2003 – Idiota (serial)
  • 2004 – Legenda o Tampuku (serial)
  • 2004 – Honor mam!.. (serial)
  • 2005 – Mistrz i Małgorzata (serial)
  • 2007 – Sprawa honoru (serial)
  • 2011 – Piotr Pierwszy. Testament (serial)

Oczekiwane[edytuj | edytuj kod]

  • 2014 – Dusza szpiega (film)

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Nagrodzony rozporządzeniem prezydenta Rosji № 1380 от 26 июля 2000 года.
  2. Dekret prezydenta RF z 12.01.1994 N 117 „О ПРИСВОЕНИИ ПОЧЕТНЫХ ЗВАНИЙ РОССИЙСКОЙ ФЕДЕРАЦИИ ТВОРЧЕСКИМ РАБОТНИКАМ САНКТ-ПЕТЕРБУРГСКОЙ КИНОСТУДИИ „ЛЕНФИЛЬМ”.
  3. Czasopismo Театральные Новые Известия ТЕАТРАЛ. И. Райхельгауз.
  4. a b c d e f РИА Новости. В. В. Бортко. Биогр. справка.
  5. Олесь Бузина: Ющенко – это пародия на Петлюру и гетмана Брюховецкого.
  6. За счёт кого сумел так хорошо заработать Тарас Бульба.
  7. Кинорежиссёр Бортко получил партийный билет КПРФ // Росбалт, 24 marca 2007.
  8. Выдающиеся писатели, учёные, политические, профоюзные и общественные деятели поддержали выступили в поддержку кандидата в президенты Г. А. Зюганова // kprf.ru, 28 февраля 2008.
  9. Кинорежиссёр Владимир Бортко о президентских выборах, о российском кинематографе и телевидении // Радио Свобода, 14 февраля 2008.
  10. Премьер считает, что в Конституции недопустимо делить людей на первый и второй сорт Канал Вести от 14 апреля 2012.
  11. Деятели культуры России – в поддержку позиции Президента по Украине и Крыму // Официальный сайт Министерства культуры Российской Федерации.