Michele Placido

Michele Placido
Data i miejsce urodzenia	19 maja 1946 ; Ascoli Satriano
Zawód	aktor, scenarzysta, reżyser
Współmałżonek	Simonetta Stefanelli; (1989–1994; rozwód); Federica Vincenti; (2012–2017; rozwód)
Lata aktywności	od 1972
	Multimedia w Wikimedia Commons

Michele Placido (ur. 19 maja 1946 w Ascoli Satriano) – włoski aktor, scenarzysta i reżyser telewizyjny, filmowy i teatralny^[1].

Życiorys

Wczesne lata

Urodził się w Ascoli Satriano, w regionie Foggia, w prowincji Apulia jako syn Marii Iazzetti i Beniamina Placido^[2]. Pochodzi z ubogiej i wielodzietnej rodziny^[3]. Miał czterech braci — Donato (ur. 5 września 1945), Gerardo Amato (ur. 15 lutego 1949), Alessandra i Enzo oraz trzy siostry — Virginię, Annę Marię i Ritę. Uczęszczał do klasztornej szkoły, gdzie miał kłopoty z dyscypliną. Pragnąc szybko się usamodzielnić, w wieku osiemnastu lat zgłosił się ochotniczo do pracy w policji. Po trzech latach porzucił mundur, aby studiować w rzymskiej szkole filmowej z bogatymi tradycjami Centro Sperimentale di Cinematografia^[4]. Dwa lata uczył się także aktorstwa w szkole Silvio D’Amico przy Academy of Dramatic Arts^[5].

Kariera

W 1969 zadebiutował na scenie niewielką rolą w sztuce szekspirowskiej Sen nocy letniej. Na ekran trafił trzy lata później w filmie Sprawa Pisciotta (Il Caso Pisciotta, 1972) jako Amerigo Lojacono i komedii Teresa złodziej (Teresa la ladra, 1972) u boku Moniki Vitti. Sukces odniósł jako Giovanni w melodramacie Romans jakich wiele (Romanzo popolare, 1974)^[6] z Ornellą Muti, dramacie Boska istota (Divina creatura, 1975) u boku Laury Antonelli.

W miniserialu biblijnym CBS Mojżesz Prawodawca (Moses the Lawgiver, 1975) z tytułową rolą Burta Lancastera z muzyką Ennio Morricone pojawił się jako Kenizzyta Kaleb, syn Jefunnego, który zawierzył Bogu, kiedy Hebrajczycy odmówili wejścia do Ziemi Obiecanej Kanaan. Za rolę Paolo Passeri w komedii satyrycznej Marsz triumfalny (Marcia trionfale, 1976) odebrał nagrodę specjalną David di Donatello i Srebrną Taśmę^[7].

Jego kreacja chłopa z południa w dramacie Ernesto (1979) przyniosła mu Srebrnego Niedźwiedzia dla najlepszego aktora na 29. MFF w Berlinie^[7]. Zaczął grywać w ambitniejszych produkcjach; Człowiek na klęczkach (Un Uomo in ginocchio, 1978), Plac Lady Chatterley (Letti selvaggi, 1979) z Ursulą Andress, Roberto Benignim, Laurą Antonelli i Sylvią Kristel, Łąka (Il prato, 1979) z Isabellą Rossellini, Skok w pustkę (Salto nel vuoto, 1980) u boku Michela Piccoli i Anouk Aimée, ekranizacji prozy Henry'ego Jamesa Skrzydła gołębicy (Les ailes de la colombe, 1981) z Isabelle Huppert i Dominique Sandą oraz Trzej bracia (Tre fratelli, 1981) u boku Philippe'a Noiret jako turyński robotnik. Natomiast reżyser Walerian Borowczyk wykorzystał niewątpliwą fascynację erotyczną, jaką emanuje z ekranu ten przystojny aktor o charakterystycznym, jakby ochrypłym głosie, powierzając mu rolę Schwarza w Lulu (1980) i dramacie fantasy Owidiusz: Sztuka kochania (Ars amandi, 1983)^[8]. Za postać Mario Aloia w dramacie Łączność pizzy (Pizza Connection, 1985) otrzymał nagrodę Srebrnej Taśmy^[7].

Wielkim osiągnięciem telewizyjnym okazała się być kreacja komisarza Corrado Cattaniego w czterech częściach serialu Ośmiornica (La Piovra, 1984, 1985, 1987, 1989), za którą w 1989 zdobył niemiecką nagrodę Bambi^[7]. Jako scenarzysta i reżyser debiutował dobrze przyjętym przez krytykę i widzów melodramatem Pomidor (Pummarò, 1990)^[9]. Dramat Podróż zwana miłością (Un Eroe borghese, 1995), którego był reżyserem i odtwórcą roli Silvia Novembre, otrzymał włoską nagrodę Specjalnego Dawida^[7]. Za reżyserowany przez siebie dramat kryminalny Stracona miłość (Del perduto amore, 1998), do którego napisał scenariusz i pojawił się w nim jako Don Gerardo, został uhonorowany nagrodą FEDIC na 55. MFF w Wenecji^[7].

Reżyseria i napisany przez niego scenariusz dramatu kryminalnego Opowieść kryminalna (Romanzo criminale, 2005) ze Stefano Accorsim i Kimem Rossi Stuartem przyniósł mu kolejną nagrodę Srebrnej Taśmy i nagrodę David di Donatello. Film startował w konkursie głównym na 56. MFF w Berlinie^[7].

Zasiadał w jury konkursu głównego na 63. MFF w Wenecji (2006).

Życie prywatne

Jego pierwszą żoną była Ilaria Lezzi^[10]. Na planie filmu Bruna Gaburro Rodzinne grzechy (Peccati in famiglia, 1975) poznał Simonettę Stefanelli, z którą ożenił się 25 maja 1989 i rozwiódł w 1994^[11]. Mają córkę Violante (ur. 1 maja 1977) oraz dwóch synów – Michelangelo (ur. 1990) i Brenno (ur. 1991)^[12]. 14 sierpnia 2012 poślubił aktorkę Federicę Vincenti (ur. 8 listopada 1983) po ponad 10 latach randkowania^[13]. Para rozwiodła się w grudniu 2017^[14]. Mają syna Gabriele (ur. 2006)^[15]^[16].

Wybrana filmografia

Rok	Tytuł	Rola	Reżyser
1972	Sprawa Pisciotta (Il Caso Pisciotta)	Amerigo Lo Jacono	Eriprando Visconti
1973	Mia moglie, un corpo per l'amore	partner Simony	Mario Imperoli
	La mano nera	Antonio Turris	Antonio Racioppi
	Il Picciotto (TV)	Rosario Mandalà	Alberto Negrin
	Non ho tempo	student	Ansano Giannarelli
	Teresa złodziej (Teresa la ladra)	Tonino Santità	Carlo Di Palma
1974	Romans jakich wiele (Romanzo popolare)	Giovanni Pizzullo	Mario Monicelli
1975	Rodzinne grzechy (Peccati in famiglia)	Milo	Bruno Gaburro
	Boska istota (Divina creatura)	Martino Ghiondelli	Giuseppe Patroni Griffi
	Mojżesz Prawodawca (Moses the Lawgiver, TV)	Kenizzyta Kaleb, syn Jefunnego	Gianfranco De Bosio
1976	Marsz triumfalny (Marcia trionfale)	Paolo Passeri	Marco Bellocchio
1979	Człowiek na klęczkach (Un Uomo in ginocchio)	Platamona	Damiano Damiani
	Ernesto	portier	Salvatore Samperi
	Plac Lady Chatterley (Letti selvaggi)	Angelo, fotoreporter	Luigi Zampa
	Łąka (Il prato)	Enzo	Paolo i Vittorio Taviani
1980	Lulu (Lulù)	Schwarz	Walerian Borowczyk
1980	Skok w pustkę (Salto nel vuoto)	Giovanni Sciabola	Marco Bellocchio
1981	Skrzydła gołębicy (Les ailes de la colombe)	Sandro	Benoît Jacquot
1981	Trzej bracia (Tre fratelli)	Nicola Giuranna, robotnik	Francesco Rosi
1983	Owidiusz: Sztuka kochania (Ars amandi)	Macarius	Walerian Borowczyk
1984	Ośmiornica (La Piovra)	komisarz Corrado Cattani	Damiano Damiani
1985	Łączność pizzy (Pizza Connection)	Mario Aloia	Damiano Damiani
1985	Ośmiornica 2 (La piovra 2)	komisarz Corrado Cattani	Florestano Vancini
1987	Ośmiornica 3 (La Piovra 3)	komisarz Corrado Cattani	Luigi Perelli
1988	Bliźnięta nie do pary (Big Business)	Fabio Alberici	Jim Abrahams
1989	Ośmiornica 4 (La Piovra 4)	komisarz Corrado Cattani	Luigi Perelli
1990	Morderczy Afganistan (Afghan breakdown)	major Miša Bandura	Władimir Bortko
1990	Pomidor (Pummarò)	-	Michele Placido
1994	Lamerica	Fiore	Gianni Amelio
1995	Podróż zwana miłością (Un eroe borghese)	Silvio Novembre	Michele Placido
1995	Poliziotti	Sante Carella	Giulio Base
1998	Stracona miłość (Del perduto amore)	Don Gerardo	Michele Placido
1999	Terra bruciata	brat Salvatore	Fabio Segatori
1999	La balia	pacjent Belli Estate	Marco Bellocchio
2000	Ojciec Pio: Między niebem a ziemią (Padre Pio - Tra cielo e terra, TV)	Pio z Pietrelciny	Giulio Base
2000	Liberate i pesci!	Michele Verrio	Cristina Comencini
2001	Tra due mondi	Uzeda	Fabio Conversi
2002	Searching for Paradise	Giorgio Mattei	Myra Paci
2002	Sequestro Soffiantini	Giuseppe Soffiantini	Myra Paci
2003	Il posto dell'anima	Salvatore	Riccardo Milani
2003	Soraya	Enrico Mattei	Lodovico Gasparini
2004	L'odore del sangue	Carlo	Mario Martone
	L'amore ritorna	doktor Bianco	Sergio Rubini
	Estrenando sueños
2005	Il Grande Torino (TV)	Angelo Di Girolamo	Claudio Bonivento
2005	Opowieść kryminalna (Romanzo criminale)	ojciec Freddo	Michele Placido
2006	Nieznajoma (La Sconosciuta)	Muffa	Giuseppe Tornatore
	Kajman	Marco Pulici / Silvio Berlusconi	Nanni Moretti
	Arrivederci amore, ciao	Ferruccio Anedda	Michele Soavi
	Karol. Papież, który pozostał człowiekiem	papieski lekarz Renato Buzzonetti	Giacomo Battiato
2007	L'ultimo padrino	Bernardo Provenzano	Marco Risi
2007	Piano, solo	Giovanni	Riccardo Milani
2009	Baaria (Baarìa)	członek PCI	Giuseppe Tornatore

Przypisy

↑ Bisceglie – Stage teatrale con Michele Placido. BAT Magazine. [dostęp 2017-04-16]. (wł.).
↑ Genealogy: Michele Placido. Geni. [dostęp 2017-04-16]. (ang.).
↑ Michele Placido. Listal. [dostęp 2017-04-16]. (ang.).
↑ Michele Placido. Fdb.cz. [dostęp 2025-07-25]. (cz.).
↑ Michele Placido. MYmovies. [dostęp 2025-07-25]. (wł.).
↑ Michele Placido. ČSFD.cz. [dostęp 2017-04-16]. (cz.).
↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Michele Placido Awards. FamousFix. [dostęp 2022-01-01]. (ang.).
↑ Michele Placido. Rotten Tomatoes. [dostęp 2025-07-25]. (ang.).
↑ Kinorama: Wreszcie za kamerą. „Film”. nr 17 (2128/XLV), s. 8, 29 kwietnia 1990. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
↑ Michele Placido: „Volevo farmi prete e ora ecco il mio amore...”. Leggo.it. [dostęp 2016-04-24]. (wł.).
↑ Simonetta Stefanelli w bazie Notable Names Database (ang.)
↑ Michele Placido Relationships. FamousFix. [dostęp 2022-01-01]. (ang.).
↑ Francesca Romana Domenici: Michele Placido sposa Federica, di 38 anni più giovane. GossipNews. [dostęp 2021-11-10]. (wł.).
↑ La straordinaria vita affettiva di Michele Placido. Popcorn Tv. [dostęp 2021-11-10]. (wł.).
↑ Emanuela Longo: Brenno, Michelangelo, Gabriele e Inigo, figli Michele Placido/ “Sono tutti artisti!”. Il Sussidiario.net, 2021-03-19. [dostęp 2021-11-10]. (wł.).
↑ Violante, Michelangelo, Brenno, Inigo e Gabriele: ecco chi sono i figli di Michele Placido. Metropolitan Magazine, 2021-03-19. [dostęp 2021-11-10]. (wł.).

Bibliografia

Portret na życzenie: Michele Placido. „Film”. nr 15 (1971/XLII), s. 22, 12 kwietnia 1987. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
Portret na życzenie: Michele Placido. „Film”. nr 23 (2083/XLIV), s. 22, 4 kwietnia 1989. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.
Portret na życzenie: Michele Placido. „Film”. nr 43 (2154/XLV), s. 22, 28 października 1990. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.

Linki zewnętrzne

Michele Placido w bazie IMDb (ang.)
Michele Placido w bazie Filmweb

[1] Bisceglie – Stage teatrale con Michele Placido. BAT Magazine. [dostęp 2017-04-16]. (wł.).

[2] Genealogy: Michele Placido. Geni. [dostęp 2017-04-16]. (ang.).

[3] Michele Placido. Listal. [dostęp 2017-04-16]. (ang.).

[4] Michele Placido. Fdb.cz. [dostęp 2025-07-25]. (cz.).

[5] Michele Placido. MYmovies. [dostęp 2025-07-25]. (wł.).

[6] Michele Placido. ČSFD.cz. [dostęp 2017-04-16]. (cz.).

[awards-7] ↑ ^a ^b ^c ^d ^e ^f ^g Michele Placido Awards. FamousFix. [dostęp 2022-01-01]. (ang.).

[8] Michele Placido. Rotten Tomatoes. [dostęp 2025-07-25]. (ang.).

[9] Kinorama: Wreszcie za kamerą. „Film”. nr 17 (2128/XLV), s. 8, 29 kwietnia 1990. Warszawa: RSW „Prasa-Książka- Ruch”. ISSN 0137-463X.

[10] Michele Placido: „Volevo farmi prete e ora ecco il mio amore...”. Leggo.it. [dostęp 2016-04-24]. (wł.).

[11] Simonetta Stefanelli w bazie Notable Names Database (ang.)

[dating-12] Michele Placido Relationships. FamousFix. [dostęp 2022-01-01]. (ang.).

[13] Francesca Romana Domenici: Michele Placido sposa Federica, di 38 anni più giovane. GossipNews. [dostęp 2021-11-10]. (wł.).

[14] La straordinaria vita affettiva di Michele Placido. Popcorn Tv. [dostęp 2021-11-10]. (wł.).

[15] Emanuela Longo: Brenno, Michelangelo, Gabriele e Inigo, figli Michele Placido/ “Sono tutti artisti!”. Il Sussidiario.net, 2021-03-19. [dostęp 2021-11-10]. (wł.).

[16] Violante, Michelangelo, Brenno, Inigo e Gabriele: ecco chi sono i figli di Michele Placido. Metropolitan Magazine, 2021-03-19. [dostęp 2021-11-10]. (wł.).

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]

[8]

[9]

[10]

[11]

[12]

[13]

[14]

[15]

[16]

1950–1979	Burt Lancaster (1956) Pedro Infante (1957) Sidney Poitier (1958) Jean Gabin (1959) Fredric March (1960) Peter Finch (1961) James Stewart (1962) Sidney Poitier (1963) Rod Steiger (1964) Lee Marvin (1965) Jean-Pierre Léaud (1966) Michel Simon (1967) Jean-Louis Trintignant (1968) Jean Gabin (1971) Alberto Sordi (1972) Vlastimil Brodský (1975) Gerhard Olschewski (1976) Fernando Fernán Gómez (1977) Craig Russell (1978) Michele Placido (1979)
1980–1999	Andrzej Seweryn (1980) Jack Lemmon / Anatolij Sołonicyn (1981) Michel Piccoli / Stellan Skarsgård (1982) Bruce Dern (1983) Albert Finney (1984) Fernando Fernán Gómez (1985) Tuncel Kurtiz (1986) Gian Maria Volonté (1987) Manfred Möck / Jörg Pose (1988) Gene Hackman (1989) Iain Glen (1990) Maynard Eziashi (1991) Armin Mueller-Stahl (1992) Denzel Washington (1993) Tom Hanks (1994) Paul Newman (1995) Sean Penn (1996) Leonardo DiCaprio (1997) Samuel L. Jackson (1998) Michael Gwisdek (1999)
2000–2020	Denzel Washington (2000) Benicio del Toro (2001) Jacques Gamblin (2002) Sam Rockwell (2003) Daniel Hendler (2004) Lou Taylor Pucci (2005) Moritz Bleibtreu (2006) Julio Chávez (2007) Mohammad Amir Naji (2008) Sotigui Kouyaté (2009) Grigorij Dobrygin / Siergiej Puskiepalis (2010) Payman Maadi / Shahab Hosseini / Babak Karimi / Ali-Asghar Shahbazi (2011) Mikkel Følsgaard (2012) Nazif Mujić (2013) Liao Fan (2014) Tom Courtenay (2015) Majd Mastoura (2016) Georg Friedrich (2017) Anthony Bajon (2018) Wang Jingchun (2019) Elio Germano (2020)