Władysław Maksyś

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Henryk Aleksander Maksyś
Mieczysław Pytlasiński,
Janusz Sokołowski,
Janusz Barcicki

Azot, Chrom, Miś, Janusz
Ilustracja
Władysław Maksyś (ze zbiorów NAC)
porucznik porucznik
Data i miejsce urodzenia 27 czerwca 1913
Lesko
Data i miejsce śmierci 22 grudnia 1995
Warszawa
Przebieg służby
Lata służby 1939–1944
Siły zbrojne Polskie Siły Zbrojne na Zachodzie, Armia Krajowa
Jednostki 1. Dywizjon Artylerii Przeciwlotniczej, Referat „Zachód” Oddziału II KG AK, ekspozytura „Lombard”
Stanowiska oficer ośrodka wywiadowczego „1 AW”, następnie „51 KK”, inspektor sieci wywiadowczych
Główne wojny i bitwy II wojna światowa
Późniejsza praca urzędnik, kierownik, referent
Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari

Władysław Henryk Aleksander Maksyś vel Mieczysław Pytlasiński vel Janusz Sokołowski vel Janusz Barcicki, pseud.: „Azot”, „Chrom”, „Miś”, „Janusz” (ur. 27 czerwca 1913 w Lesku, zm. 22 grudnia 1995 w Warszawie) – oficer Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie i Armii Krajowej, porucznik artylerii czasu wojny, cichociemny.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W latach 1935–1939 studiował na Politechnice Warszawskiej, był członkiem Polskiej Korporacji Akademickiej Patria[1].

We wrześniu 1939 roku nie został zmobilizowany. Brał udział w konspiracji ZOR. 29 marca 1940, będąc kurierem, przekroczył granicę polsko-węgierską. Z Budapesztu został skierowany do Francji, dokąd dotarł w kwietniu i dostał przydział do ośrodka artylerii przeciwlotniczej w Saint-Nazaire. W czerwcu 1940 roku przedostał się do Wielkiej Brytanii, gdzie został skierowany początkowo do 1 Dywizjonu Artylerii Przeciwlotniczej, następnie przeszedł kurs OKDAW (polska szkoła wywiadu pod kamuflażem Oficerskiego Kursu Doskonalenia Administracji Wojskowej).

Po konspiracyjnym przeszkoleniu w wywiadzie został zaprzysiężony 29 grudnia 1942 roku w Oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza. Zrzutu dokonano w nocy z 13 na 14 marca 1943 roku w ramach operacji „Window” dowodzonej przez kpt. naw. Mieczysława Kuźmickiego. Maksyś dostał przydział do wywiadu ofensywnego Referatu „Zachód” Oddziału II Informacyjno-Wywiadowczego Komendy Głównej AK na stanowisko oficera ośrodka wywiadowczego „1 AW”, następnie „51 KK”. Od października 1943 roku służył w ekspozyturze „Lombard” na stanowisku inspektora sieci wywiadowczych (agentury w Elblągu, Królewcu, Berlinie, Wiener Neustadt, ponadto współpracujący agent w Gestapo w Warszawie).

Po upadku powstania warszawskiego nie ujawnił się. 5 września 1944 roku został wywieziony przez Niemców do obozu w Pruszkowie. Uciekł z tego obozu i w styczniu 1945 roku wrócił do Warszawy. Nawiązał kontakt z NSZ. Przeniósł się na Górny Śląsk. Ujawnił się w 1947 roku. Pracował w wielu zakładach przemysłowych Śląska, a później administracji budownictwa Warszawy. Od 1979 roku był na emeryturze,

Był autorem książki Orzeł ujarzmiony. Wspomnienia cichociemnego z II wojny światowej wydanej w 1998 roku przez rzeszowskie wydawnictwo Zwierzyniec Ostoja (oprac. Krzysztof A. Tochman, ​ISBN 83-910535-0-4​).

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[2].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie rodzinne[edytuj | edytuj kod]

Był synem Mikołaja, geometry, i Anny z domu Meẏer. W 1944 roku ożenił się z Krystyną Kielecką (1919–1985)[2], z którą miał dwóch synów: Janusza (ur. w 1949 roku) i Adama (ur. w 1951).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]