Władysław Podlacha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Władysław Podlacha
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 4 grudnia 1875
Bielany (Kraków)
Data i miejsce śmierci 20 grudnia 1951
Wrocław
Zawód, zajęcie historyk sztuki

Władysław Podlacha (ur. 4 grudnia 1875 w Bielanach, zm. 20 grudnia 1951 we Wrocławiu) – polski historyk sztuki, profesor Uniwersytetu Jana Kazimierza we Lwowie i – po wojnie – Uniwersytetu Wrocławskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Uczył się w Gimnazjum św. Anny w Krakowie, następnie do III Gimnazjum im. Franciszka Józefa we Lwowie. W latach 1895–1899 studiował historię sztuki na Uniwersytecie Lwowskim i Jagiellońskim (1899–1900). W latach 18961898 był stypendystą Zakładu Narodowego im. Ossolińskich. Pracował jako nauczyciel historii w gimnazjach w Stryju (1900–1904), w Śniatynie (1905–1909) i w oddziałach równorzędnych C. K. IV Gimnazjum we Lwowie (1909–1916)[1].

W 1909 uzyskał doktorat, a w 1916 habilitację. W 1919 został profesorem nadzwyczajnym, w 1922 profesorem zwyczajnym. Zajmował się historią sztuki średniowiecznej i nowożytnej. Był autorem prac z zakresu metodologii badań nad sztuką, kierownikiem Zakładu sztuki polskiej i wschodnioeuropejskiej UJK, jednym z pierwszych polskich ikonologów. W 1936 stanął na czele Katedry Historii Sztuki Polskiej i Wschodnioeuropejskiej na UJK w wyniku połączenia Katedry Historii Sztuki Nowożytnej (po śmierci jej kierownika Władysława Kozickiego) z Katedrą Historii Sztuki Polskiej[2]. Pełnił funkcję kuratora Koła Historyków Sztuki Studentów UJK[3].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę w okresie okupacji sowieckiej był kierownikiem Katedry Historii Sztuki na Wydziale Historycznym Lwowskiego Państwowego Uniwersytetu im. Iwana Franki we Lwowie[4]. W czasie okupacji niemieckiej Lwowa wykładał historię sztuki na tajnym UJK we Lwowie w ramach Wydziału Humanistycznego[5]. Od 1941 do 1944 był kierownikiem Muzeum Historycznego miasta Lwowa, co pozwoliło mu na odpowiednie zabezpieczenie zbiorów.

Zmuszony do wyjazdu ze Lwowa po II wojnie światowej osiadł w 1946 we Wrocławiu, gdzie stworzył Katedrę Historii Sztuki na Uniwersytecie Wrocławskim, którą kierował aż do śmierci.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Władysław Kucharski: Przegląd historyczny 50-lecia Gimnazjum IV im. Jana Długosza we Lwowie. W: Władysław Kucharski (red.): Księga pamiątkowa 50-lecia Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie. Lwów: 1928, s. 71.
  2. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 43. ISBN 978-83-7188-964-6.
  3. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 58. ISBN 978-83-7188-964-6.
  4. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 82, 167. ISBN 978-83-7188-964-6.
  5. Jan Draus: Uniwersytet Jana Kazimierza we Lwowie 1918–1946. Portret kresowej uczelni. Kraków: Księgarnia Akademicka, 2007, s. 150. ISBN 978-83-7188-964-6.
  6. 10 listopada 1938 „za zasługi na polu pracy naukowej” M.P. z 1938 r. nr 258, poz. 592
  7. Odznaczenia. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 260 z 16 listopada 1938. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]