Wałsza
Most kolejowy nad rzeką Wałsza | |||||||||||||
| Kontynent | |||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Państwo | |||||||||||||
| Rzeka | |||||||||||||
| Długość | 67[1] km | ||||||||||||
| Spadek |
5,13 | ||||||||||||
| Powierzchnia zlewni |
406,4[1] km² | ||||||||||||
| Średni przepływ |
1[1] m³/s – poniżej dopływu Katławki | ||||||||||||
| Źródło | |||||||||||||
| Miejsce | Dzikowo Iławeckie | ||||||||||||
| Wysokość |
158,2 m | ||||||||||||
| Współrzędne | |||||||||||||
| Ujście | |||||||||||||
| Recypient | Pasłęka | ||||||||||||
| Współrzędne | |||||||||||||
| |||||||||||||
Położenie na mapie województwa warmińsko-mazurskiego | |||||||||||||
Położenie na mapie Polski | |||||||||||||
Wałsza (niem. Walsch) – rzeka na Warmii.
- źródła: południowe stoki Góry Zamkowej okolice miejscowości Dzikowo Iławeckie w gminie Górowo Iławeckie
- długość: 67 km
- powierzchnia dorzecza: 406,4 km²
- średni przepływ: 1 m³/s
- maksymalny przepływ: 11,5 m³/s
- uchodzi do rzeki Pasłęki
Rzeka Wałsza jest najdłuższym dopływem Pasłęki. W środkowym biegu płynie w głęboko wciętej dolinie (szerokość 80-150 m, głębokość)[2] i ma na niektórych odcinkach charakter rzeki górskiej. Spadek dochodzi do 5,13%. Poniżej zapory elektrowni wodnej w Pieniężnie, rzeka wcina się głęboko w podłoże wysoczyzny morenowej tworząc malowniczy jar należący do krajobrazowego rezerwatu przyrody "Dolina Rzeki Wałszy".
W XIII wieku nad Wałszą znajdowały się pruskie związki terytorialno-osadnicze Wewa i Plut (dzisiejsze Pieniężno i Pluty), które wchodziły w skład terytorium Warmów[3]. Po utworzeniu Warmii ziemie te weszły w skład komornictwa melzackiego (pieniężnieńskiego) zarządzanego przez kapitułę warmińską.
Nazwę Wałsza wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zastępując poprzednią niemiecką nazwę jeziora – Walsch Fluss[4].
Miejscowości leżące nad Wałszą: Kandyty, Grotowo, Pluty, Pieniężno i Bornity
Zobacz też
[edytuj | edytuj kod]Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- 1 2 3 4 Program ochrony środowiska dla gminy Górowo Iławeckie na lata 2012-2015, s. 25-26. [dostęp 2013-05-29].
- ↑ Jan Bałdowski "Warmia i Mazury, mały przewodnik" Wydawnictwo Sport i Turystyka Warszawa 1977 s. 174
- ↑ Stanisław Achremczyk Historia Warmii i Mazur. Pradzieje – 1772, Olsztyn 2010, tom I, s. 41.
- ↑ M.P. z 1949 r. Nr 17, poz. 225 (ISAP), s. 3