Wacław Korta
| Data i miejsce urodzenia |
26 sierpnia 1919 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
2 lutego 1999 |
| profesor nauk humanistycznych | |
| Specjalność: archiwistyka, historia średniowieczna, nauki pomocnicze historii | |
| Doktorat | |
| Habilitacja | |
| Profesura | |
| Nauczyciel akademicki | |
| Uczelnia | |
| Odznaczenia | |
Wacław Korta (ur. 26 sierpnia 1919 w Woli Nieszkowskiej[2], zm. 2 lutego 1999 we Wrocławiu) – polski historyk specjalizujący się w historii średniowiecznej, profesor nauk humanistycznych, związany z Uniwersytetem Wrocławskim.
Życiorys
[edytuj | edytuj kod]Po ukończeniu w 1934 roku szkoły podstawowej w Woli Nieszkowskiej, edukację kontynuował w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Kazimierza Wielkiego w Bochni[2], którą przerwał wybuch wojny.
W czasie okupacji niemieckiej działał w konspiracji (ps. „Lektor”), był żołnierzem AK, ukończył szkołę podchorążych, organizował tajne komplety[3][4].
Po wojnie zdał egzamin maturalny i w roku akademickim 1945/1946 rozpoczął studia z zakresu historii i archeologii na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Jagiellońskiego[2]. W 1946 roku przeniósł się do Wrocławia, gdzie na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu i Politechniki Wrocławskiej kontynuował studia by w 1951 roku ukończyć je z tytułem magistra nauk humanistycznych w zakresie historii. Jeszcze jako student, od września 1950 roku, został zatrudniony w charakterze młodszego asystenta w Katedrze Historii Polski Średniowiecznej, pod opieką prof. Karola Maleczyńskiego[2]. Na podstawie dysertacji Rozwój wielkiej własności na Śląsku do połowy XIII wieku w roku 1960 otrzymał tytuł doktora nauk humanistycznych w zakresie historii[2][3]. Na podstawie rozprawy Średniowieczna annalistyka śląska, w 1966 roku odbył Colloquium na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Wrocławskiego i otrzymał tytuł doktora habilitowanego[2][3]. W 1978 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego w dziedzinie nauk humanistycznych, tuż przed emeryturą – tytuł profesora zwyczajnego.
W 1968 roku, po śmierci prof. Karola Maleczyńskiego, objął funkcję kierownika Zakładu Nauk Pomocniczych Historii i Archiwistyki; w latach 1972–1975 pełnił funkcję prodziekana ds. dydaktycznych na Wydziale Historyczno-Filozoficznym Uniwersytetu Wrocławskiego, a w latach 1985–1987 był jego dziekanem. Był jednym z organizatorów związku zawodowego „Solidarność” na Uniwersytecie Wrocławskim i przewodniczącym jego Komisji Organizacyjnej na swym macierzystym wydziale. Jako zastępca sekretarza aktywnie działał we Wrocławskim Towarzystwie Naukowym, był członkiem Rady Archiwalnej Naczelnej Dyrekcji Archiwów Państwowych, działał we wrocławskim Oddziale Stowarzyszenia Bochniaków – Miłośników Ziemi Bocheńskiej. W latach 1978–1985 zasiadał w kolegium redakcyjnym „Śląskiego Kwartalnika Historycznego Sobótka”, w latach 1980–1991 był także redaktorem serii wydawniczej „Acta Universitatis Wratislaviensis”.

Badał m.in. średniowieczne dzieje Śląska, wydawał źródła historyczne[4]. Autor opracowań poświęconych historii Śląska i górze Ślęży[4].
Był mężem Marii Krystyny Korta (1927–2004)[5].
Zmarł we Wrocławiu, pochowany na cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu (sektor 18-21-10)[5].
Wybrane publikacje
[edytuj | edytuj kod]- Najazd Mongołów na Polskę i jego legnicki epilog. Katowice: Śląski Instytut Naukowy, 1983, seria: Śląskie Epizody Historyczne. ISBN 83-00-00646-X.
- Tajemnice Góry Ślęży. Katowice: Śląski Instytut Naukowy, 1988. ISBN 83-7008-061-8.
- Historia Niemiec. Władysławem Czaplińskim, Adam Galos. 1990, seria: Historie Krajów i Narodów. ISBN 978-83-04-05035-8.
- Historia Śląska do 1763 roku. Warszawa: Wydawnictwo DiG, 2003. ISBN 83-7181-283-3.
Ordery i odznaczenia
[edytuj | edytuj kod]- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
- Brązowy Krzyż Zasługi z Mieczami (1945)
- Złoty Krzyż Zasługi
- Krzyż Partyzancki (1972)
- Medal Zwycięstwa i Wolności 1945
- Medal Komisji Edukacji Narodowej (1983)
- Odznaka Grunwaldzka
Źródło:[3].
Nagrody
[edytuj | edytuj kod]- Nagroda indywidualna III stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za wyróżniającą się pracę habilitacyjną (1967)[6]
Przypisy
[edytuj | edytuj kod]- ↑ Prof. zw. dr hab. Wacław Korta, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2015-03-07].
- 1 2 3 4 5 6 Andrzej Wałkówski, Moje wspomnienie o prof. Wacławie Korcie [online] [dostęp 2022-09-10].
- 1 2 3 4 Krzysztof Kaczmarek: Wacław Korta 1919–1999. W: Jerzy Strzelczyk (red.): Mediewiści V. Poznań: Uniwersytet im. Adama Mickiewicza, 2017, s. 109–116. ISBN 978-83-65663-54-2.
- 1 2 3 Encyklopedia Wrocławia. Jan Harasimowicz (red.). Wyd. III. Wrocław: Wydawnictwo Dolnośląskie, 2006, s. 406.
- 1 2 Cmentarz Parafialny św. Rodziny we Wrocławiu [online], mogily.pl [dostęp 2026-01-21].
- ↑ KOMUNIKAT o nagrodach Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego przyznanych w 1967 r. pracownikom naukowo-dydaktycznym szkół wyższych za szczególne osiągnięcia Dz. Urz. Min. Oświaty i Szkolnictwa Wyższego z 30 grudnia 1967 r. Nr A-13, poz. 88 [dostęp 2026-01-12].
Linki zewnętrzne
[edytuj | edytuj kod]- Absolwenci Uniwersytetu Wrocławskiego
- Odznaczeni Brązowym Krzyżem Zasługi z Mieczami
- Odznaczeni Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (Polska Ludowa)
- Odznaczeni Krzyżem Partyzanckim
- Odznaczeni Medalem Komisji Edukacji Narodowej
- Odznaczeni Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945
- Odznaczeni Odznaką Grunwaldzką
- Odznaczeni Złotym Krzyżem Zasługi (Polska Ludowa)
- Pochowani na Cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu
- Polscy historycy
- Urodzeni w 1919
- Nauczyciele akademiccy Instytutu Historycznego Uniwersytetu Wrocławskiego
- Zmarli w 1999
- Żołnierze Armii Krajowej