Ślęża

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ślęża
Ślęża (widok z Wieżycy)
Ślęża (widok z Wieżycy)
Państwo  Polska
Położenie województwo dolnośląskie
Pasmo Przedgórze Sudeckie
Masyw Ślęży
Wysokość 718 m n.p.m.
Wybitność 468 m
Położenie na mapie Sudetów
Mapa lokalizacyjna Sudetów
Ślęża
Ślęża
Położenie na mapie świata
Mapa lokalizacyjna świata
Ślęża
Ślęża
Ziemia 50°51′54″N 16°42′31″E/50,865000 16,708611
Niedźwiedź – starożytna rzeźba kultowa na szczycie Ślęży
Ślęża, Święte Źródełko
Ślęża, Niebieski Szlak

Ślęża (łac. Monte Silentii XIII w.[1], w latach 1945-1948 Sobótka[2], niem. Zobtenberg[3] – dokładne tł. Góra Sobótka) – najwyższy szczyt Masywu Ślęży i całego Przedgórza Sudeckiego, wznoszący się na wysokość 717,5 m n.p.m.[4] Mimo niewielkiej wysokości bezwzględnej, masyw ma imponujący wygląd ze względu na znaczną wysokość względną (ponad 500 m[5]). Ślęża należy do Korony Gór Polski, Korony Sudetów Polskich i Korony Sudetów. Najbliższe miasto w pobliżu góry to Sobótka.

Etymologia nazwy[edytuj]

Pierwsze odnotowane historyczne nazwy góry:

  • 1108 in monte Silencii (tłum. Góra Milczenia)
  • 1149/50 ecclesia in monte Silentii
  • 1209 in monte Silencii
  • 1242 in monte Slenz
  • 1245 in monte Slez,
  • 1260 circa montem Slezie,

Istnieją trzy ważniejsze etymologie nazwy Ślęza (nazwy góry i rzeki były dawniej pisane jednakowo):

  • germańska (Steinhauser, Vasmer, wywodząca tę nazwę od plemienia Silingów),
  • słowiańska (np. Rospond, od ślęga "mokra pogoda, błoto")
  • "indoeuropejska" (Udolph, Mańczak).

Wszystkie trzy hipotezy mają wiele słabych punktów i nie ma podstaw by przyjąć którąkolwiek z nich. Można z dużym prawdopodobieństwem uznać, że nazwa została przejęta do języków indoeuropejskich od wcześniejszych mieszkańców tych ziem (Babik). Od nazwy góry i rzeki powstała nazwa plemienia Ślężan, a później Śląska.

Geologia[edytuj]

Ślęża zbudowana jest głównie z granitów i gabra. Według najnowszej interpretacji większa część masywu Ślęży to ofiolit – pozostałość kopalnego dna oceanicznego (skorupy oceanicznej). Jego powstanie datowano na 350 mln lat (przełom dewonu i karbonu). W skład tego ofiolitu wchodzą: radiolaryty (pozostałość krzemionkowych skał osadowych leżących na dnie oceanu), amfibolity (zmetamorfizowane pierwotne podmorskie bazalty, tworzące wierzchnią warstwę skorupy), niżej leżą gabra, a na samym dole ultrazasadowe perydotyty, które w efekcie metamorfizmu przekształciły się w serpentynity. Ten hipotetyczny ofiolit zapada ku północy, czyli pierwotnie najwyższe partie znajdują się na północy, a najniższe na południu. Obecnie gabra tworzą szczyt Ślęży i jej południowe oraz wschodnie stoki, serpentynity odsłaniają się na Raduni i wzgórzach położonych na wschód i zachód od niej, natomiast amfibolity są znane z Wieżycy i Gozdnicy – niewielkich szczytów w północnej części masywu Ślęży koło Sobótki.

Znacznie później w obręb zachowanego ofiolitu, a właściwie na zachód od niego, wdarła się intruzja granitowa, datowana na późny karbon. Obecnie granity budują północne i północno-zachodnie stoki góry. Są one częścią masywu granitowego ciągnącego się od Strzegomia po Sobótkę. Samo wyniesienie części skał gabrowych i granitowych i ukształtowanie się góry zaszło w neogenie, przy czym bierze się pod uwagę głównie wyniesienie w wyniku ruchów tektonicznych. Wcześniej sądzono, że Ślęża jest twardzielcem, jednak obecnie wpływ selektywnej erozji uważa się za czynnik uzupełniający.

Górnictwo[edytuj]

Rzeźby kultowe, Szlak Czerwony

W neolicie wydobywano nefryt w rejonie Jordanowa oraz serpentynit w okolicy Jańskiej Góry i Raduni. Z serpentynitu wyrabiano narzędzia i broń (topory ślężańskie, zapewne raczej kultowe niż użytkowe), a z nefrytu drobne narzędzia i ozdoby. Od X wieku przez całe średniowiecze wydobywano granity oraz serpentynity. Te pierwsze głównie do produkcji kół młyńskich i kamienia budowlanego, ale we wczesnym średniowieczu wyrabiano z nich elementy zdobnicze dla kościołów romańskich (np. kapitele, rzeźby lwów). Serpentynit po wypolerowaniu służył jako kamień ozdobny lub surowiec do wyrobu ozdobnych naczyń. W 1877 otwarto kopalnię rud chromu w rejonie Raduni, działała ona do roku 1943. Od 1920 do pierwszych lat powojennych istniała kopalnia magnezytu w Sobótce, a od 1960 działa kopalnia magnezytu w Wirach. W początkach XX wieku utworzono wielkie kamieniołomy granitu i skalenia w Strzeblowie (dzielnica Sobótki), a w 1884 uruchomiono kamieniołom serpentynitu (i nefrytu) w Jordanowie. W 1986 udokumentowano duże złoże rud żelaza, tytanu i wanadu na wschodnich stokach Ślęży; nie są one jednak eksploatowane.

Historia[edytuj]

dawny zamek piastowski, położony w podziemiach kościoła na szczycie Ślęży
Kościół na szczycie Ślęży

Góra stanowiła ośrodek pogańskiego kultu solarnego miejscowych plemion – jego początki sięgają epoki brązu, a początek upadku przypada na początki chrystianizacji tych obszarów w X i XI w. Na szczycie góry odnaleziono fragmenty kamiennych wałów, o szerokości ok. 12 m, układanych z odłamków kamieni, oraz zagadkowe posągi z charakterystycznym symbolem ukośnego krzyża – według hipotez badaczy krzyż garbo. prawdopodobnie związany był z pogańskim kultem solarnym.

W kronice bp Thietmara czytamy:

Owa góra wielkiej doznawała czci u wszystkich mieszkańców z powodu swego ogromu oraz przeznaczenia jako że odprawiano na niej pogańskie obrzędy”. (z Kroniki  bp. Thietmara  ok. 1018r.)[6]

W pierwszej połowie XII w. (prawdopodobnie w 1110 r.), za panowania Bolesława Krzywoustego, Piotr Włostowic ufundował na szczycie klasztor augustianów. Ze względu jednak na znaczne oddalenie od ludzi klasztor został później (w 1134 lub 1149 r.) przeniesiony do pobliskiej wsi Górka, a wkrótce potem (w 1153 r.) do Wrocławia. Od 1813 do 1914 na szczycie odbywały się komersze niemieckich studentów wrocławskich dla upamiętnienia wymarszu z pobliskiego Rogowa Sobóckiego antynapoleońskiego Freikorpsu (korpusu ochotników) majora Adolfa Lützowa.W 1837 r. powstało na szczycie schronisko Mooshaus. W latach 18511852 wybudowano nowy obiekt w stylu szwajcarskim. Na początku XX w. okazało się ono niewystarczające i w latach 19071908 powstał istniejący do dziś (później jako hotel Olimp, obecnie Dom Turysty PTTK im. Romana Zmorskiego) obiekt według projektu wrocławskiego architekta Karla Klimma. Budowę sfinansował wrocławski browarnik Georg Haase.

W okresie nazistowskim niemiecką nazwą Ślęży było Siling – od plemienia Silingów.

Od 1954 roku Ślęża jest objęta ochroną jako Rezerwat krajobrazowo-geologiczny i historyczny Góra Ślęża (powierzchnia 141,4 ha).

Rzeźby[edytuj]

Zabytki[edytuj]

Według rejestru Narodowego Instytutu Dziedzictwa na listę zabytków wpisane są[7]:

W 1973 roku Oddział Wrocławski PTTK wmurował tablicę poświęconą Romanowi Zmorskiemu. Tablica znajduje przy wejściu do schroniska (obecnie Domu Turysty)[8]


Kontrowersje[edytuj]

W 2010 roku w holu głównym Domu Turysty PTTK stanęła drewniana replika Światowida, którego oryginał znajduje się w Muzeum Archeologicznym w Krakowie.[9] Jednak w 2013 po staraniach proboszcza z Sulistrowic figura musiała zniknąć, [10] a od kilku lat trwa sukcesywne zawłaszczanie terenu Ślężańskiego Parku Narodowego przez instytucję kościoła katolickiego.[11] W ramach sprzeciwu związki rodzimowiercze oraz środowiska związane z portalem racjonalista napisały w tej sprawie list do Papieża Franciszka I, jednak ich głos nie przebił się do mainstreamowych mediów.[12][13] Ze strony kościoła rozpropagowana została natomiast akcja "Ocalmy kościół na Ślęży", [14] mająca na celu nie tylko renowację wnętrza kościoła, ale też rewitalizację szczytu Ślęży, a także jej okolic.[15] W tym okresie miała miejsce również próba podpalenia figurki kościelnej przez nieznanego sprawcę w kościele w Sulistrowiczkach. Brak jest rzeczowych dowodów na ten temat, i przypuszczalnie był to wybryk chuligański nie mający szerszego związku z opisywaną sprawą.[16]

Turystyka[edytuj]

Ze względu na bliskość Wrocławia (30 km), Świdnicy (17 km) i Dzierżoniowa (17 km) odbywa się tam sezonowa turystyka. Masyw i jego okolice pokryte są dość gęstą siecią szlaków turystycznych. Istnieją dwie ścieżki archeologiczne oznaczone symbolem ślężańskiego niedźwiedzia i szlaki rowerowe.

Szlaki turystyczne[edytuj]

szlak turystyczny niebieski Strzelin - Pęcz - Piotrowice - Zielenice - Suchowice - Jordanów Śląski - Glinica - Winnna Góra - Gozdnik - Przełęcz Sulistrowicka - Przełęcz Słupicka - Radunia - Przełęcz Tąpadła - Ślęża - Sobótka-Górka

szlak turystyczny czerwony Strzelin - Szańcowa - Gościęcice Średnie - Skrzyżowanie pod Dębem - Gromnik - Dobroszów - Kalinka - Skrzyżowanie nad Zuzanką - Źródło CyrylaZiębice - Lipa - Rososznica - Stolec - Cierniowa Kopa - Kolonia Bobolice - Kobyla Głowa - Karczowice - Podlesie - Ostra Góra - Starzec - Księginice Wielkie - Sienice - Łagiewniki - Oleszna - Przełęcz Słupicka - Sulistrowiczki - Ślęża - Sobótka[17]

szlak turystyczny żółty Świdnica - Przełęcz Tąpadła - Ślęża - Wieżyca - Sobótka

Panoramy[edytuj]

Panorama ze szczytu Góry Ślęży.

Ślęża w literaturze i sztuce[edytuj]

Powieści, których akcja rozgrywa się m.in. na Ślęży:

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. "Monte Silentii, zamieniona w XIII w. na Sobótka, od pobliskiej wsi Sobota, potem Sobótka [...] Sprowadzeni przez niego z Arrouaise we Flandrii mnisi (Kanonicy regularni reguły św. Augustyna, XII w.) zamieszkali pierwotnie "in monte Silentii alias Sobotka", skąd z powodu wilgotnego klimatu panującego na górze przenieśli się do podnóża góry, do miejsca zwanego Gorca = Górka, niem. Gorkau" [w:] Rospond. Zabytki języka polskiego na Śląsku. s. 17, s. 36 op. cit. Kronika opatów klasztoru kanoników regularnych z Górki
  2. Słownik geografii turystycznej Sudetów, t. 20, Masyw Ślęży, Równina Świdnicka, Kotlina Dzierżoniowska, pod redakcją M. Staffy, Wrocław 2005, s. 498.
  3. W okresie nazistowskim przemianowana na Siling.
  4. Geoportal.gov.pl, mapy.geoportal.gov.pl [dostęp 2016-07-09].
  5. "Wysokość bezwzględna Ślęży wynosi 718 m, natomiast jej wysokość względna dochodzi do przeszło 500 m. Jest to więc najwyższa wyniosłość na przedpolu Sudetów. w: Acta Universitatis Wratislaviensis: Studia geograficzne. 1966
  6. ..:: Dom Turysty im. Romana Zmorskiego na Ślęży ::.., www.domturysty.net [dostęp 2016-06-21].
  7. Rejestr zabytków nieruchomych woj. dolnośląskiego. Narodowy Instytut Dziedzictwa. [dostęp 2.11.2012]. s. 236.
  8. a b WojciechW. Kot WojciechW., ŚLĘŻA SOBÓTKA, www.sleza.sobotka.net [dostęp 2016-05-02].
  9. Niezależna Telewizja, Niezależna Telewizja [dostęp 2016-06-21].
  10. MalwinaM. Gadawa MalwinaM., Światowid zniknął ze Ślęży. Podpalono też Jezusa. Wojna religijna pod Ślężą?, Gazetawroclawska.pl [dostęp 2016-06-21].
  11. Ocalić Masyw Ślęży jako wspólne dziedzictwo. List otwarty do papieża Franciszka, Racjonalista.pl [dostęp 2016-06-21].
  12. Ocalić Masyw Ślęży jako wspólne dziedzictwo. List otwarty do papieża Franciszka, Racjonalista.pl [dostęp 2016-06-21].
  13. Radosław S. Czarnecki: Iran w sercu Europy – Studio Opinii, studioopinii.pl [dostęp 2016-06-21].
  14. DesignD. Media DesignD., Ślęża - Odbudowa Kościoła na Ślęży, ocalmy Kościół na Górze Ślęży Kapliczka Sulistrowiczki Sanktuarium Kaplica w Sulistrowiczkach, www.sleza.info [dostęp 2016-06-21].
  15. Radosław S. Czarnecki: Iran w sercu Europy – Studio Opinii, studioopinii.pl [dostęp 2016-06-21].
  16. MalwinaM. Gadawa MalwinaM., Sulistrowiczki: Podpalili figurę Jezusa i grozili księdzu, Gazetawroclawska.pl [dostęp 2016-06-21].
  17. Informacje zawarte na stronie PTTK Strzelin; dostęp: 26.02.2014

Bibliografia[edytuj]

  • Cehak-Hołubowiczowa Helena: Śląski Olimp, w: Szkice z dziejów Śląska t. I, wyd. 2, Warszawa 1955;
  • Domański Grzegorz: Ślęża w pradziejach i średniowieczu, Wrocław, Inst. Archeologii i Etnologii PAN, 2002 ISBN 83-913155-7-6;
  • Kolbuszewski Jacek: Diabelskie tajemnice świętej góry, w: Góry takie kamienne. Szkice o górach i ludziach, Nasza Księgarnia, Warszawa 1972;
  • Kolbuszewski Jacek: Góry takie kamienne, aż się splunąć chce..., w: Skarby Króla Gregoriusa. O poszukiwaczach skarbów w XVII i XVIII wieku, Śląsk, Katowice 1972;
  • Korta Wacław: Tajemnice góry Ślęży, Śląski Instytut Naukowy, Katowice 1988, ISBN 83-7008-061-8;
  • Niedźwiedzki Robert, 1993: Historia i perspektywy górnictwa w rejonie Sobótki. Karkonosz, 2: 101–108.

Linki zewnętrzne[edytuj]