Wacław Przesmycki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wacław Przesmycki
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 15 czerwca 1891
Kijów, gubernia kijowska, Imperium Rosyjskie
Data i miejsce śmierci 11 października 1973
Sztokholm, Szwecja
Poseł RP w Estonii
Okres od 21 grudnia 1934
do 30 września 1939
Poprzednik Jan Starzewski (chargé d’affaires)
Następca likwidacja placówki
Odznaczenia
Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski Złoty Krzyż Zasługi Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Order Gwiazdy Białej I Klasy (Estonia) Order Zasługi Cywilnej (Bułgaria) Order Trzech Gwiazd II klasy (Łotwa) Kawaler Orderu Świętego Sawy Krzyż Komandorski z Gwiazdą Węgierskiego Orderu Zasługi (cywilny) Order Krzyża Orła III Klasy (Estonia) Komandor Orderu Karola III (Hiszpania) Kawaler I klasy Orderu Białej Róży Finlandii

Wacław Paprzyca-Przesmycki (ur. 15 czerwca 1891 w Kijowie – zm. 11 października 1973 w Sztokholmie) – polski dyplomata.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył gimnazjum realne i akademię handlową w Kijowie. Do polskiej służby dyplomatycznej wszedł 8 listopada 1918 jako attaché przy przedstawicielstwie polskim w Kijowie (Hetmanat). 24 maja 1919 został sekretarzem Misji Polskiej w Kownie. Odwołany 1 lipca 1919, pracował w Departamencie Polityczno-Ekonomicznym MSZ. 15 września 1921 mianowany na sekretarza legacyjnego w Rydze. W październiku 1923 odwołany do centrali MSZ w ramach czystki personalnej prowadzonej przez Mariana Seydę. 1 stycznia 1924 został sekretarzem w Poselstwie RP w Helsinkach. Od 31 stycznia 1927 do 15 maja 1929 pracował w centrali MSZ, po czym został przydzielony do Prezydium Rady Ministrów. Był zastępcą szefa Gabinetu Prezesa Rady Ministrów. Od 6 października 1931 do 20 grudnia 1934 był naczelnikiem Wydziału Prasowego MSZ.

21 grudnia 1934 mianowany posłem nadzwyczajnym i ministrem pełnomocnym w Tallinnie,[1] pełnił tę funkcję do 30 września 1939, gdy poselstwo zostało zlikwidowane na żądanie sowieckie wobec władz Estonii po agresji ZSRR na Polskę.

Podczas II wojny światowej przebywał w Sztokholmie, gdzie kierował biurem Delegatury Ministerstwa Opieki Społecznej. Po wojnie pracował w szwedzkiej administracji.

Spoczywa na Norra begravningsplatsen.

Ordery i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Na tym stanowisku przekazał polskie ultimatum wobec Litwy w marcu 1938 r.
  2. a b c d e f g h i j Stanisław Łoza (red.): Czy wiesz kto to jest?. Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 597-598.
  3. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 2, s. 46, 1935. 
  4. Dekoracja posła w Tallinie. „Gazeta Lwowska”, s. 1, Nr 6 z 11 stycznia 1938. 
  5. Zezwolenie na przyjęcie odznaczeń cudzoziemskich. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 4, s. 73, 1938. 
  6. Z pobytu ministra Marinkovića w Polsce. „Gazeta Lwowska”, s. 2, Nr 281 z 4 grudnia 1931. 
  7. Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 7, s. 57, 1933. 
  8. a b c Odznaczenia. „Dziennik Urzędowy Ministerstwa Spraw Zagranicznych Rzeczypospolitej Polskiej”. Nr 9, s. 128, 1934. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]