Waldemar Chmielewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Waldemar Chmielewski
Waldemar Marek Chmielewski
szeregowy szeregowy
Data i miejsce urodzenia 28 lutego 1955 roku
Wrocław
Przebieg służby
Formacja Służba Bezpieczeństwa
Jednostki Departament IV Ministerstwa Spraw Wewnętrznych
Stanowiska funkcjonariusz w Departamencie IV MSW
Odznaczenia
Brązowy Krzyż Zasługi[1].

Waldemar Chmielewski (ur. 28 lutego 1955 we Wrocławiu) – porucznik Służby Bezpieczeństwa, pracownik Samodzielnej Grupy "D" Departamentu IV MSW, po zabójstwie Jerzego Popiełuszki uznany przez sąd za winnego zabójstwa, skazany na 14 lat pozbawienia wolności i zdegradowany do stopnia szeregowego[2] podobnie jak kapitan Grzegorz Piotrowski i porucznik Leszek Pękala.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Pochodził z rodziny inteligenckiej. Z wykształcenia politolog. Pracę magisterską na temat kardynała Stefana Wyszyńskiego obronił we wrześniu 1984[3]). Aresztowany 26 października 1984, wyrokiem sądu w Toruniu z 7 lutego 1985 r. został skazany na 14 lat pozbawienia wolności. Na mocy amnestii wyrok został zmniejszony do 4,5 roku. Po zwolnieniu z więzienia 24 kwietnia 1989 roku, zmienił nazwisko. W 1993 wrócił do więzienia na pół roku, ponieważ okazało się, że wyrok złagodzono mu bezpodstawnie.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Krystyna Daszkiewicz, Uprowadzenie i morderstwo ks. Jerzego Popiełuszki, Poznań 1990, s.30.
  2. Krystyna Daszkiewicz, Uprowadzenie i morderstwo ks. Jerzego Popiełuszki, Poznań 1990, s.15.
  3. Magisterium mordercy. tygodnik.onet.pl, 30 czerwca 2009. [dostęp 25 maja 2014].