Szeregowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ten artykuł dotyczy polskiego stopnia wojskowego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.
Szeregowy
Wojska Lądowe
Aktualne oznaczenie stopnia
naramiennik
naramiennik
kurtka nieprzemakalna
kurtka nieprzemakalna
Oznaczenie stopnia – przedwojenny
naramiennik
naramiennik

Szeregowy – najniższy stopień wojskowy w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Wyższym stopniem jest starszy szeregowy.

Stopień szeregowego bez szczególnego nadania otrzymują poborowi powołani po raz pierwszy do czynnej służby wojskowej z dniem stawienia się do służby, ochotnicy oraz osoby przeniesione do rezerwy bez odbycia służby wojskowej (do 31 grudnia 2009)[1] – z dniem przeniesienia do rezerwy.

Historia[edytuj]

Stopień szeregowego zamiast szeregowca został wprowadzony rozkazem nr 18/MON Ministra Obrony Narodowej z 8 grudnia 1976[2] wprowadzającym z dniem 15 października 1977 do użytku w Siłach Zbrojnych PRL Regulamin służby wewnętrznej Sił Zbrojnych PRL, sygn. Szt.Gen. 791/76. W regulaminie tym w wykazach stopni wojskowych podano nazwę najniższego stopnia wojskowego – szeregowy[3]. Zmiana ta została uwzględniona również w ustawie o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przy najbliższej nowelizacji 28 czerwca 1979[4].

Odpowiedniki[edytuj]

Historyczne[edytuj]

W Wojsku Polskim II RP, a także w Polskich Siłach Zbrojnych na Zachodzie odpowiednikami szeregowca były stopnie:

  • strzelca w formacjach strzelców podhalańskich oraz strzelców konnych[5], a od 1932 także w formacjach piechoty i broni pancernych[6];
  • ułana w formacjach ułanów[7]
  • szwoleżera w formacjach szwoleżerów, stosowany od momentu ich utworzenia w 1919[8];
  • kanoniera w artylerii, od 1933 – także w służbie uzbrojenia[9];
  • sapera w wojskach saperskich, stosowany od momentu utworzenia formacji saperskich w 1919[10];
  • legionisty w pułkach piechoty Legionów – od 1933[11].
  • odpowiednikiem szeregowego w artylerii był do 5 lipca 1994 kanonier[12].

Obecne[edytuj]

W Marynarce Wojennej równorzędnym stopniem jest stopień marynarza.

Przypisy

  1. Dz.U. 2004 nr 241 poz. 2416 ze zm.
  2. Dz.Rozk. MON 1977, 26 marca, nr 3, poz. 16, s. 31.
  3. Regulamin służby wewnętrznej Sił Zbrojnych PRL, sygn. Szt.Gen. 791/76, Warszawa 1977, pkt 21, s. 20 i zał. 1, s. 165.
  4. Dz.U. 1979 nr 15 poz. 97.
  5. Ustawa z 18 lipca 1924 o podstawowych obowiązkach i prawach szeregowych Wojska Polskiego, Dz.U. 1924 nr 72 poz. 698, s. 1040.
  6. Ustawa z 28 stycznia 1932 o zmianach i uzupełnieniach niektórych postanowień ustawy z 18 lipca 1924 o podstawowych obowiązkach i prawach szeregowych Wojska Polskiego, Dz.U. 1932 nr 25 poz. 213, s. 395.
  7. Dz.U. 1924 nr 72 poz. 698, s. 1040.
  8. Dz.U. 1924 nr 72 poz. 698, s. 1040.
  9. Rozporządzenie Ministra Spraw Wojskowych z 17 marca 1933 w sprawie wykonania rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej z 7 października 1932 o służbie wojskowej podoficerów i szeregowców, Dz.U. 1933 nr 20 poz. 132, s. 388.
  10. Dz.U. 1924 nr 72 poz. 698, s. 1040.
  11. Dz.U. 1933 nr 20 poz. 132, s. 388.
  12. Decyzją nr 62/MON Ministra Obrony Narodowej z 5 lipca 1994 r. został wprowadzono do użytku w Siłach Zbrojnych RP Regulamin ogólny Sił Zbrojnych RP, sygn. Szt.Gen. 1426/94, w którym nie zamieszczono wykazu stopni wojskowych; obowiązywały tylko te stopnie wojskowe, które znajdowały się w ustawie z 21 listopada 1967 o powszechnym obowiązku obrony Rzeczypospolitej Polskiej, art. 74 Dz.U. 1992 nr 4 poz. 16

Bibliografia[edytuj]

  • Dziennik Ustaw z 1979, 2004.
  • Marian Laprus [red.]: Leksykon wiedzy wojskowej. Warszawa: Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, 1979, s. 431.