Wesoła (herb szlachecki)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
herb Wesoła

Wesoła (Gaudium, Wesele) – polski herb szlachecki.

Herby podobne
Herb Bernarda z Clairvaux, Codex Salemitanus IX c, Bl. 18v, 1494,
Herb śląskiej rodziny Wiese z herbarza Siebmachera

Opis herbu[edytuj]

Zgodnie z zasadami heraldycznymi herb powinno się blazonować następująco:

W polu czarnym skos w szachownicę srebrno-czerwoną.

Klejnot – brak.

Labry czerwone z podbiciem srebrnym[1].

Historia herbu[edytuj]

Po raz pierwszy pojawia się u Paprockiego w jego Herbach rycerstwa polskiego[2] jako wzmianka, że był to herb Św. Bernarda z Clairvoux i nazywa go Wesele bądź Gaudium. Szymon Okolski natomiast nazywa go Tarcza Wesoła i twierdzi, że pochodzi z Prus[3]. Małachowski[4] i Niesiecki[5] uważają, ze pochodzi ze Śląska. Ten ostatni łączy go z herbem rodziny Wiese[6], który jednakże ma pole niebieskie.

Herbowni[edytuj]

Tadeusz Gajl podaje następujące nazwiska (p. linki zewnętrzne) herbownych:

Wiesch, Wiesiorowicz.

Linki zewnętrzne[edytuj]

Zobacz też[edytuj]

herbarz, heraldyka, lista herbów

Przypisy

  1. Tadeusz Gajl w swoim herbarzu proponuje labry czarne z podbiciem srebrnym. Jest to jak najbardziej prawidłowy układ, zgodny ze sztuką heraldyczną. Nie mniej zaproponowane w artykule barwy wynikają z dwóch powodów. Po pierwsze, takie barwy ma herb rodziny Wiese na która powołuje się Niesiecki, a po drugie wiele herbów, zwłaszcza średniowiecznych (a ten na pewno do takich należy) mających szachownice, kolor labrów przyjmuje właśnie od szachownicy, niezależnie jaką barwę ma pole tarczy
  2. Bartosz Paprocki: Herby Rycerztwa Polskiego. Kraków: Kazimierz Turowski, 1853, s. 638.
  3. Szymon Okolski: Orbis Polonus. T. III. Kraków: 1641-1643, s. 217.
  4. Piotr Nałęcz Małachowski: Zbiór nazwisk szlachty w Królestwie Polskim i Wielkim Księstwie Litewskim. Lublin: 1805, s. 799.
  5. Kasper Niesiecki: Herbarz polski. T. IX. Lipsk: J.N. Bobrowicz, 1839-1846, s. 282.
  6. Johann Siebmachers Wappenbuch - rody szlacheckie dawnego Świętego Cesarstwa Rzymskiego, wydawany od 1605.