Wiaczesław Wołgin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiaczesław Wołgin
Kraj działania Rosja/ZSRR
Data i miejsce urodzenia 14 czerwca 1879
Boszczewka, obwód karski
Data i miejsce śmierci 3 lipca 1962
Moskwa
profesor nauk nauk historycznych
Specjalność: historia idei
Alma Mater Moskiewski Uniwersytet Państwowy
1908-1962
Odznaczenia
Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Pracy Nagroda Leninowska

Wiaczesław Pietrowicz Wołgin (ros. Вячеслав Петрович Волгин, ur. 14 czerwca 1879 we wsi Boszczewka w obwodzie karskim, zm. 3 lipca 1962 w Moskwie) − rosyjski historyk.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W końcu lat 90. XIX w. związał się z ruchem rewolucyjnym, za działalność wywrotową był kilkakrotnie aresztowany i zsyłany. Od 1897 do 1908 z przerwami studiował na Uniwersytecie Moskiewskim, początkowo na Wydziale Fizyczno-Matematycznym, później Historyczno-Filologicznym, w 1906 opublikował swoje pierwsze prace naukowe. Zajmował się głównie dziejami ruchu rewolucyjnego, socjalistycznego i komunistycznego, w tym w XVIII-wiecznej Francji; w 1908 opublikował pracę Rewolucjonnyje kommunist XVIII w. W 1918 brał udział w organizowaniu Akademii Socjalistycznej (późniejszej Akademii Komunistycznej), 1919-1930 jako profesor wykładał na Moskiewskim Uniwersytecie Państwowym, jednocześnie 1919-1929 był członkiem Państwowej Rady Naukowej, 1921-1922 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego Głównego Komitetu Kształcenia Zawodowo-Technicznego Ludowego Komisariatu Oświaty RFSRR, a 1921-1923 przewodniczył Radzie ds. Szkół Wyższych w tym resorcie. Od 1920 należał do RKP(b). W latach 1921-1925 był rektorem Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego, był także jednym z organizatorów Instytutu Historii Rosyjskiego Stowarzyszenia Naukowo-Badawczych Instytutów Nauk Społecznych (RANION), Instytutu Historii Akademii Komunistycznej i Towarzystwa Historyków-Marksistów. W 1923 napisał Oczierki po istorii socializma (Eseje o historii socjalizmu). Brał udział w pracach Międzynarodowych Kongresów Historyków w Oslo (1928) i w Warszawie (1933). Jako członek Międzynarodowego Komitetu Historycznego uczestniczył w jego sesjach w Londynie (1930), Hadze (1932), Paryżu (1934) i Bukareszcie (1936). Kierował delegacjami ZSRR na Wszechindyjski Kongres Naukowy (1947) i francusko-radziecką konferencję historyków w Paryżu (1958), brał udział w pracach 1 (1949) i 2 (1950) Światowego Kongresu Obrońców Pokoju, 1949-1950 był członkiem Międzynarodowego Komitetu Obrony Pokoju. Stworzył nowy przedmiot - "historia doktryn socjalistycznych", który stał się obowiązkowym przedmiotem na uczelniach humanistycznych. W latach 1930-1935 był sekretarzem, a 1942-1953 wiceprezesem Akademii Nauk ZSRR. W latach 1928-1931 opublikował dwutomową pracę Istorija socjalisticzeskich idei (Historia idei socjalistycznych). Zajmował się analizą poglądów myślicieli takich jak m.in. Jean Meslier, Morelli, Gabriel Mably, Babeuf, Henri de Saint-Simon i Robert Owen, a także ruchu jakobinów. Dzięki długotrwałym studiom nad rozwojem myśli społecznej w XVIII-wiecznej Francji przedstawił całkowicie nowy, oryginalny obraz walki idei we Francji przed rewolucją. Jego prace były tłumaczone na języki: francuski, niemiecki, polski, chiński i inne. W 1961 otrzymał Nagrodę Leninowską.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]