Wicin

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wicin
Państwo  Polska
Województwo zachodniopomorskie
Powiat gryfiński
Gmina Mieszkowice
Strefa numeracyjna 91
Tablice rejestracyjne ZGR
SIMC 0779377
Położenie na mapie gminy Mieszkowice
Mapa lokalizacyjna gminy Mieszkowice
Wicin
Wicin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Wicin
Wicin
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Wicin
Wicin
Położenie na mapie powiatu gryfińskiego
Mapa lokalizacyjna powiatu gryfińskiego
Wicin
Wicin
Ziemia52°44′41″N 14°30′59″E/52,744722 14,516389

Wicin (do 1945 niem. Schulzendorf) – osada w Polsce położona w województwie zachodniopomorskim, w powiecie gryfińskim, w gminie Mieszkowice. Pierwsza wzmianka o miejscowości pochodzi z 1337 r., w następnych wiekach należała do nowomarchijskich rodów von Mörner z Kłosowa i Czelina oraz von Sydow z Sitna. Od 1945 r. leży w granicach Polski.

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Zgodnie z podziałem fizycznogeograficznym Polski według Kondrackiego teren, na którym położony jest Wicin należy do prowincji Niziny Środkowoeuropejskiej, podprowincji Pojezierza Południowobałtyckiego, makroregionu Pojezierze Południowopomorskie oraz w końcowej klasyfikacji do mezoregionu Równina Gorzowska.

Miejscowość leży 3 km na południe od Mieszkowic.

Historia[edytuj | edytuj kod]

  • 1337 – wzmianka w księdze ziemskiej margrabiego brandenburskiego Ludwika Starszego pod nazwą Schultendorp, w ziemi mieszkowickiej: "Schultendorp XX, dos II, pactus VII solidos, taberna soluit X solidos"[1] - wieś liczy 20 łanów, wolne od ciężarów podatkowych są 2 łany parafialne, pakt (pactus, rodzaj podatku płacony rycerstwu przez chłopów) wynosi 7 szylingów, karczma wnosi opłatę 10 szylingów
  • 1351 – margrabia Ludwik Rzymski nadaje Dietrichowi (Thideke) von Mörner, Ottonowi (wójt Chojny), ich braciom Heineke i Reineke oraz kuzynowi Thideke za wierną służbę „do wspólnej ręki” (z prawem wzajemnego dziedziczenia) ojcowskie lenna w Kłosowie, Wicinie i More (opuszczona wieś na polach Czelina w Łęgu Odry), z prawami i dochodami, jak i później nadane im Barnówko, Odrzycko (Oderberg), Othwick (Ortwig w Łęgu Odry) i Crutznick[2]
  • 3.06.1491 – Hans Starszy, Hans Młodszy i ich kuzyn Bernt (Bernard I) von Mörner z Kłosowa i Czelina, są wymieniani jako posiadacze 14 łanów w Wicinie[3]
  • 1495 – bracia Hans i Busso von Sydow z Sitna posiadają potwierdzone przez margrabiego Jana Cicero m.in. 9 łanów i połowę opuszczonego Wicina[4]
  • 1499 – bracia Hans i Busso von Sydow z Sitna otrzymują list lenny od margrabiego Joachima I, w którym nadaje im m.in. Wicin
  • XVI w. – część Wicina znajduje się w rękach von Sydowów z Sitna
  • 1572 – Mornerowie z Czelina i Kłosowa posiadają ¼ pól opuszczonego Wicina[5]
  • XVIII–XIX w. - folwark Wicin należy do majątku Sitno rodu von Sydow[6][7][8]

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Schultendorp 1337, Schultendorpissche Mole [młyn] 1405, Schultendorff 1491, Schultzendorff 1720, Vorwerk Schultzendorf 1778, 1945, Piasków 14 X 1945, Wicin 1948[9]

Pierwotna dzierżawcza nazwa niemiecka pochodzi od średnio-dolno-niemieckiego schulte, górnoniemieckiego Schulze „sołtys” + dorp (Dorf) „wieś”[10].

Demografia[edytuj | edytuj kod]

Liczba ludności[11][7][8]:

Oświata i nauka[edytuj | edytuj kod]

Uczniowie uczęszczają do szkoły podstawowej w Troszynie oraz do gimnazjum w Mieszkowicach.

Religia[edytuj | edytuj kod]

Wicin należy do rzymskokatolickiej parafii Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Troszynie. W miejscowości nie ma kościoła.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Ludwig Gollmert: Das Neumärkische Landbuch Markgraf Ludwigs des Älteren vom Jahre 1337. Nach einer neu aufgefundenen Handschrift des vierzehnten Jahrhunderts. Frankfurt am Oder: 1862, s. 12.
  2. Edward Rymar. Czelińsko-kłosowski ród Mornerów w wiekach średnich. „Rocznik Chojeński”. IV, s. 84–85, 2012. Chojna: Stowarzyszenie Historyczno-Kulturalne "Terra Incognita". ISSN 2080-9565. 
  3. Edward Rymar. Czelińsko-kłosowski ród Mornerów w wiekach średnich. „Rocznik Chojeński”. IV, s. 88, 2012. Chojna: Stowarzyszenie Historyczno-Kulturalne "Terra Incognita". ISSN 2080-9565. 
  4. Edward Rymar. Rodzina rycerska von Sydow w średniowieczu (w ziemi chojeńskiej w szczególności). „Rocznik Chojeński”. II, s. 36–37, 2010. Chojna: Stowarzyszenie Historyczno-Kulturalne "Terra Incognita". ISSN 2080-9565. 
  5. Edward Rymar. Czelińsko-kłosowski ród Mornerów w wiekach średnich. „Rocznik Chojeński”. IV, s. 89, 2012. Chojna: Stowarzyszenie Historyczno-Kulturalne "Terra Incognita". ISSN 2080-9565. 
  6. Anton Friedrich Büsching: Vollständige Topographie der Mark Brandenburg. Berlin: Verlag der Buchhandlung der Realschule, 1775, s. 256.
  7. a b Güthlein: Topographische Uebersicht des Appellationsgerichts-Departements Frankfurt a/O.: Nebst Verzeichnis d. in demselben angestellten Richter, Staats-u. Rechtsanwalte. Aus amtl. Quellen zsgestellt. Frankfurt a/O: Selbstverl., 1856, s. 20.
  8. a b Statistisches Landesamt Prussia: Die Gemeinden und Gutsbezirke des Preussischen Staates und ihre Bevölkerung: Nach den Urmaterialien der allgemeinen Volkszählung vom 1. december 1871 bearb. und zusammengestellt vom Königlichen Statistischen Bureau. T. II. Provinz Brandenburg. Berlin: Königl. Statistisches Bureau, 1873, s. 125.
  9. M.P. z 1948 r. nr 59, poz. 363
  10. Andrzej Chludziński: Nazwy miejscowe gminy Mieszkowice. W: Nadodrzańskie spotkania z historią. Pruszcz Gdański: Wydawnictwo Jasne, 2013, s. 63-64. ISBN 978-83-61508-48-9.
  11. Leopold Krugg: Neues topographisch-statistisch-geographisches Wörterbuch des Preussischen Staats. T. 4. Halle: Karl August Kümmel, 1823, s. 284.