Wiktor Brégy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wiktor Brégy
Data i miejsce urodzenia 3 września 1903
Kijów, Imperium Rosyjskie
Pochodzenie francuskie
Data i miejsce śmierci 20 maja 1976
Warszawa, Polska
Typ głosu tenor
Zawód śpiewak, reżyser
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Wiktor Brégy (ur. 3 września 1903 w Kijowie, zm. 20 maja 1976 w Warszawie) – polski śpiewak (tenor) i reżyser operowy pochodzenia francuskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Był synem pracującego w Rosji Francuza Leona Brégy i Greczynki Aleksandry Diamandidi. Posiadał obywatelstwo francuskie. W 1920 przeniósł się z rodziną do Warszawy, gdzie ukończył Gimnazjum im. Joachima Lelewela. Studiował w latach 1923–1925 na Wydziale Prawa Uniwersytetu Warszawskiego, jednocześnie studiując wokalistykę u Adeli Comte-Wilgockiej, a następnie u Marii Łubkowskiej. W latach 1925–1927 odbywał służbę wojskową w armii francuskiej. Debiutował w 1927 rolą Jontka w „Halce” w teatrze objazdowym. W 1929 poślubił Zofię z Suchanków Brégy, pedagoga wokalistyki. W 1928 został zaangażowany do Opery Warszawskiej, gdzie w ciągu czterech sezonów wystąpił w ponad 20 rolach. W latach 1931–1933 był solistą Opéra Comique w Paryżu, w latach 1934–1939 występował na szwajcarskich scenach operowych (w Zurychu, Bazylei i Bernie) oraz wielu miastach Europy. Dzięki jego staraniom w 1934 wystawiono w operze w Bernie „HalkęStanisława Moniuszki.

W okresie II wojny światowej prowadził w Warszawie działalność pedagogiczną. Brał udział w ruchu oporu. W 1940 został aresztowany jako obywatel francuski. Był więziony na Pawiaku, następnie w obozie Stutthof i w Altvorwerk pod Grudziądzem, skąd uciekł i dotarł do Krakowa.

Po wojnie objął klasę śpiewu solowego oraz klasę operową w Szkole Muzycznej im. Fryderyka Chopina w Warszawie. W 1948 został stałym reżyserem Opery Warszawskiej. Organizował Studium Operowe w Gdańsku, przekształcone później w Operę Bałtycką. Od 1957 był wykładowcą Państwowej Wyższej Szkoły Muzycznej w Warszawie.

Postanowieniem Prezydenta Rzeczypospolitej z dnia 22 lipca 1952 r. Na wniosek Ministra Kultury i Sztuki – za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki został odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. W 1952 roku otrzymał zespołowo nagrodę państwową II. stopnia[2].

Spoczywa na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 227, rząd 1, miejsce 7/8)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. M.P. z 1952 r. nr 70, poz. 1078
  2. Dziennik Polski, r. VIII, nr 176 (2639), s. 2.
  3. https://cmentarze.um.warszawa.pl/pomnik.aspx?pom_id=43147. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-03-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]