Witold Klepacki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Witold Klepacki (ur. 7 marca 1897 w Krakowie, zm. 19 marca 1960 w Lublinie) – polski lekarz, pediatra, profesor.

Będąc uczniem gimnazjum wstąpił do Legionów Polskich i walczył w nich od sierpnia 1914 do maja 1915 roku w I Pułku na froncie wschodnim. W 1918 r. rozpoczął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Jagiellońskiego. Wkrótce na polecenie władz uczelni kierował akcją masowych szczepień przeciwko ospie na Łemkowszczyźnie. W latach 1920-1921 zajmował się zwalczaniem epidemii duru i czerwonki w powiecie nowosądeckim. Po zakończeniu studiów i otrzymaniu 11 lipca 1922 r. dyplomu doktora wszech nauk lekarskich rozpoczął pracę w klinice pediatrycznej kierowanej przez profesora Lewkowicza. W 1926 r. został pierwszym asystentem kliniki. Z tego okresu pochodzą publikacje pierwszych prac naukowych Klepackiego. W tym samym roku stanął do konkursu na stanowisko naczelnego lekarza szpitala dziecięcego fundacji Vetterów w Lublinie. Wygrał konkurs i w grudniu 1926 r. przeniósł się do Lublina, a 1 stycznia 1927 roku objął to stanowisko. Doprowadził do znacznego rozwoju szpitala; powstały nowe oddziały, nowoczesne ambulatorium, podjęto budowę nowych pawilonów szpitala, przychodni specjalistycznych, a w Kazimierzówce k. Lublina powstało sanatorium dla dzieci chorych na gruźlicę. W 1928 r. został wybrany w skład III Rady Izby Lekarskiej, której kadencja trwała 3 lata. Ponownie wybrano go do IV Rady 22 listopada 1931 r., również na okres 3 lat, zaś 16 grudnia 1934 – do V Rady (tym razem kadencja była już pięcioletnia). W latach 1929-1932 pełnił funkcję sekretarza izby w Zarządzie Rady. W 1937 r. w dowód uznania za swoją pracę został odznaczony Medalem Niepodległości, a w 1938 r. Krzyżem Zasługi. Wziął udział w tworzeniu wydziału lekarskiego UMCS.

W 1946 r. dr Witold Klepacki został mianowany kierownikiem Kliniki Chorób Dzieci. Będąc konsultantem wojewódzkim wizytował i wspierał wszystkie oddziały dziecięce na Lubelszczyźnie, duży nacisk kładąc zwłaszcza na działania zmierzające do zmniejszenia umieralności niemowląt, a także na specjalistyczne szkolenie pediatrów i lekarzy wiejskich. W 1955 r. został prodziekanem Wydziału Lekarskiego Akademii Medycznej. W tym samym roku otrzymał odznakę „Za wzorową pracę w służbie zdrowia” oraz Medal 10-lecia Polski Ludowej, w 1957 r. Złoty Krzyż Zasługi, natomiast w 1958 r. – Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski.

Zmarł po długiej i ciężkiej chorobie 19 marca 1960 roku w Lublinie. Został pochowany na cmentarzu przy ulicy Lipowej.