Bronowice (Lublin)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Lublina Bronowice
Dzielnica Lublina
Ilustracja
widok ze Starego Miasta
Państwo  Polska
Województwo  lubelskie
Miasto Lublin
W granicach Lublina 1916
SIMC 0954774
Powierzchnia 2,51 km²
Populacja (2016)
• liczba ludności

14908[1]
• gęstość 5939 os./km²
Położenie na mapie Lublina
Położenie na mapie
51°14′08,5744″N 22°35′39,6157″E/51,235715 22,594338
Portal Portal Polska

Bronowice – dzielnica Lublina we wschodniej części miasta.

Historia[edytuj]

Bronowice (w 1342 „Brunouicze ar.”, 1409 „Brunowicze”, 1457 „Bronowicze”) były wsią położoną na południe od Lublina. W wiekach średnich należały do powiatu i parafii Lublin. W 1342 Kazimierz III Wielki sprzedał Bronowice wójtowi lubelskiemu[2]. W 1409 dziedzicami wsi byli Ocalicza z Bronowic, bracia Pecz i Marcin z Bronowic[3]. W 1457 dziedziczką była Anna Goczałkówna z Bronowic[4]. Cztery lata później podkomorzy lubelski ustanowił granice między Bronowicami a wsią Tatary: od niwy za szpitalem lubelskim do Czechówki[5]. W 1465 dziedzicami byli Stanisław (Morsztyn) i jego żona Katarzyna[6]. W latach 1470–1480 do 1529 wieś oddawała plebanowi lubelskiemu dziesięcinę wartości 4 grzywien z folwarku i łanów kmiecych[7]. W 1504 rajcy lubelscy kupili Bronowice od synów śp. Stanisława Morsztyna, wójta lubelskiego[8]. W 1530 granicami Bronowic z Tatarami były: od Bystrzycy i brzegu stawu, koło łanu zwanego Lyczkowskie, do drogi z Dziesiątej i Bronowic do Lublina, do granic z Dziesiątą[5].

W XIX wieku powstał na terenie dzielnicy Park Bronowicki, a w XX wieku naprzeciw niego wybudowano Kościół pw. św. Michała Archanioła.

Administracja[edytuj]

Granice dzielnic administracyjnych Bronowic określa statut dzielnicy uchwalony 19 lutego 2009. Granice Bronowic tworzą: od północy Bystrzyca – ul. Mieszczańska – ul. Mieszczańska w kierunku torów PKP – tory PKP, od wschodu ul. L. Herc, od południa ul. Droga Męczenników Majdanka, a od zachodu Czerniejówka[9].

Bronowice mają powierzchnię 2,51 km2[10]. Według stanu na 30 czerwca 2016 na pobyt stały na Bronowicach było zarejestrowanych 15 tys. osób[1].

Przypisy

  1. a b Mieszkańcy wg dzielnic pobyt stały, bip.lublin.eu, 3 sierpnia 2016 [dostęp 2016-08-20].
  2. Kodeks dyplomatyczny Małopolski, wyd. F. Piekosiński, t. I-IV, Kraków 1876-1905; t. V - materiały w Zakładzie Dokumentacji Instytutu Historii PAN VI Krakowie. strona
  3. Teki Archiwalne VII. Warszawa 1961, Najstarsze zapiski ziemskie lubelskie z r. 1409, wyd. L. Białkowski.
  4. Acta Officialia w Archiwum Diecezjalnym w Lublinie. (T. I w czasie okupacji zaginął. Nieliczne zapiski z niego opublikował S. Wojciechowski, O zaginionej księdze oficjała lubelskiego z XV W., Dodatek do Biuletynu Biblioteki Uniwersytetu M. Curie-Skłodowskiej w Lublinie X, nr 2. 1962. Cytowane przy t. I strony odnoszą się do powyższej publikacji) .
  5. a b J. Riabinin, Materiały do historii miasta Lublina, Lublin 1938.
  6. Księgi Ziemskie Lubelskie w Archiwum Państwowym w Lublinie.
  7. Długosz, Liber Relaxationum t. II, s. 538, Liber Relaxationum, s. 429
  8. Matricularum Regni Poloniae Summaria, t. I-IV, wyd. T. Wierzbowski, Warszawa 1905-1915. (Wykorzystano do r. 1530).
  9. Bronowice, lublin.eu [dostęp 2016-10-19].
  10. [bip.lublin.eu/ti/index.php?t=210&id=173378 Projekt uchwały Rady Miasta w sprawie podziału obszaru miasta Lublin na sektory w celu zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości], bip.lublin.eu, 27 sierpnia 2012 [dostęp 2016-08-20].

Linki zewnętrzne[edytuj]