Bronowice (Lublin)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Lublina Bronowice
Dzielnica Lublina
Ilustracja
widok ze Starego Miasta
Państwo  Polska
Województwo  lubelskie
Miasto Lublin
W granicach Lublina 1916
SIMC 0954774
Tablice rejestracyjne LU
Położenie na mapie Lublina
Położenie na mapie
Ziemia 51°14′20,5800″N 22°35′18,5280″E/51,239050 22,588480
Portal Portal Polska

Bronowice – dzielnica Lublina we wschodniej części miasta, od 23 lutego 2006 roku stanowi również dzielnicę administracyjną miasta[1]. Sąsiaduje z następującymi jednostkami: Stare Miasto, Tatary, Felin, Kośminek, Za Cukrownią.

Granice[edytuj]

Obszar i granice dzielnicy Bronowice:

  • od wschodu: ul. L. Herc
  • od południa: ul. Droga Męczenników Majdanka
  • od zachodu: rzeka Czerniejówka
  • od północy: rzeka Bystrzyca – ul. Mieszczańska – ul. Mieszczańska w kierunku torów PKP – tory PKP

Historia średniowiecza[edytuj]

Bronowice – ale także 1342 „Brunouicze ar.”, 1409 „Brunowicze”, 1457 „Bronowicze” - wieś położona na S od Lublina, obecnie włączone do miasta. W wiekach średnich powiat i parafia Lublin.

  • W roku 1342Kazimierz III Wielki sprzedaje Bronowice wójtowi lubelskiemu[2].
  • 1409 – dziedzicami byli Ocalicza z Bronowic[3], bracia Pecz i Marcin z Bronowic[3].
  • 1457 – dziedziczka Anna Goczałkówna z Bronowic[4].
  • 1461 – podkomorzy lubelski ustanawia granice między Bronowicami a wsią Tatary: od niwy za szpitalem lubelskim do rzeki Czechówki [5].
  • 1465 – dziedzicem był Stanisław (Morsztyn) i jego żona Katarzyna[6].
  • 1470-80 do 1529 – dziesięcina z folwarku i łanów kmiecych wartości 4 grzywien oddawana jest plebanowi lubelskiemu (Długosz L.B. t.IIs=538),(Liber Relaxationum s.429).
  • 1504 – rajcy lubelscy kupują Bronowice od synów śp. Stanisława Morsztyna wójta lubelskiego[7].
  • 1530 – granice z wioską Tatary: od rzeki Bystrzycy i brzegu stawu, koło łanu zwanego Lyczkowskie, do drogi z Dziesiątej i Bronowic do Lublina, do granic z Dziesiątą[5].

Z księgi poborów :
1531-3 – pobór z l łana i kmiecia na 1/2 łanie[8].

W XIX wieku powstał na terenie dzielnicy Park Bronowicki, a w XX wieku naprzeciw niego wybudowano Kościół pw. św. Michała Archanioła.


Uwagi

1. Część historyczną opracowano na podstawie Słownika historyczno-geograficznego Województwa Lubelskiego w średniowieczu.

2. „Uchwała nr 890/XXXVIII/2006 Rady Miasta Lublin z dnia 23 lutego 2006 r. w sprawie zniesienia w Mieście Lublin Osiedla Bronowice, utworzenia w Mieście Lublin Dzielnicy Bronowice oraz nadania statutu Dzielnicy Bronowice”, nie znajduje odbicia w Rozporządzeniu Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 13 grudnia 2012 r. w sprawie wykazu urzędowych nazw miejscowości i ich części. Cytowany dokument a także rejestr TERYT wskazują Bronowice jako część miasta, natomiast nie jako dzielnicę[9].

Przypisy

  1. Uchwała nr 890/XXXVIII/2006 Rady Miasta Lublin z dnia 23 lutego 2006 r.
  2. Kodeks dyplomatyczny Małopolski, wyd. F. Piekosiński, t. I-IV, Kraków 1876-1905; t. V - materiały w Zakładzie Dokumentacji Instytutu Historii PAN VI Krakowie. strona
  3. a b Teki Archiwalne VII. Warszawa 1961, Najstarsze zapiski ziemskie lubelskie z r. 1409, wyd. L. Białkowski.
  4. Acta Officialia w Archiwum Diecezjalnym w Lublinie. (T. I w czasie okupacji zaginął. Nieliczne zapiski z niego opublikował S. Wojciechowski, O zaginionej księdze oficjała lubelskiego z XV W., Dodatek do Biuletynu Biblioteki Uniwersytetu M. Curie-Skłodowskiej w Lublinie X, nr 2. 1962. Cytowane przy t. I strony odnoszą się do powyższej publikacji) .
  5. a b J. Riabinin, Materiały do historii miasta Lublina, Lublin 1938.
  6. Księgi Ziemskie Lubelskie w Archiwum Państwowym w Lublinie.
  7. Matricularum Regni Poloniae Summaria, t. I-IV, wyd. T. Wierzbowski, Warszawa 1905-1915. (Wykorzystano do r. 1530).
  8. Rejestry poborowe województwa lubelskiego. (Rejestr z r. 1531 wyd. A. Pawiński, Polska XVI w. pod względem geograficzno-statystycznym opisana, t. IV, Warszawa 1886. Rejestr z r. 1533 w Archiwum Głównym Akt Dawnych w Warszawie, Archiwum Skarbu Koronnego I, t. 33, k. 181-289). .
  9. Przeglądanie TERYT (Krajowego Rejestru Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju). Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2014-05-11].

Linki zewnętrzne[edytuj]