Wojciech Walczak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Wojciech Walczak
Data i miejsce urodzenia 6 kwietnia 1916
Kowalowy
Data i miejsce śmierci 31 stycznia 1984
Wrocław
Miejsce spoczynku Cmentarz Grabiszyński Pole 4, Rząd 16, Grób 400
Narodowość Polska Polska
Tytuł naukowy profesor zwyczajny od 1971 r.
Edukacja ukończył Uniwersytet Jagielloński
Uczelnia Uniwersytet Wrocławski
Grób Wojciecha Walczaka na Cmentarzu Grabiszyńskim we Wrocławiu

Wojciech Walczak (ur. 6 kwietnia 1916 w Kowalowych, zm. 31 stycznia 1984 we Wrocławiu), polski geograf, geomorfolog, profesor w Zakładzie Geografii Regionalnej Instytucie Geograficznym Uniwersytetu Wrocławskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wojciech Walczak urodził się w Kowalowych koło Jasła, był synem Wojciecha i Józefy z Bernackich. Po ukończeniu czteroletniej Szkoły Powszechnej im. Stanisława Staszica w Jaśle, w roku 1926 uczęszczał do Państwowego Gimnazjum im. Króla Stanisława Leszczyńskiego w Jaśle, gdzie zdał maturę w roku 1934. W latach 1934-1935 odbywał służbę wojskową, najpierw w Szkole Podchorążych w Zambrowie, później w 2 Pułku Strzelców Podhalańskich w Sanoku.

W 1935 podjął studia geograficzne w Uniwersytecie Jagiellońskim, w czasie studiów zajmował się badaniem rumowisk skalnych Gorganów. Swoje spostrzeżenia na temat ich genezy zawarł w pracy magisterskiej pt. Rumowiska skalne grzbietu Sywuli w Gorganach, napisanej pod kierunkiem profesora Jerzego Smoleńskiego. Magisterium uzyskał w dniu 30 czerwca 1939 r.

Został awansowany do stopnia podporucznika rezerwy piechoty ze starszeństwem z 1 stycznia 1938[1]. Po wybuchu II wojny światowej brał udział w kampanii wrześniowej jako dowódca jednej z kompanii 38 Pułku Piechoty. Lata wojny spędził w Krakowie, działał w konspiracji, uczestnicząc między innymi w tajnym nauczaniu. Po wyzwoleniu Krakowa objął w dniu 6 lutego 1945 stanowisko asystenta w Instytucie Geograficznym Uniwersytetu Jagiellońskiego, gdzie 20 lipca 1945 otrzymał stopień doktora na podstawie dysertacji Z morfologii i dyluwium dolin Będkowskiej i Kobylańskiej w Jurze Krakowskiej napisanej pod kierunkiem profesora Eugeniusza Romera.

W dniu 1 marca 1946 przybył do Wrocławia aby objąć stanowisko adiunkta w Instytucie Geograficznym Uniwersytetu Wrocławskiego, z tym instytutem związał się już na zawsze. W roku 1954 otrzymał stanowisko docenta, w roku 1960 przejął po profesorze Julianie Czyżewskim funkcję kierownika Katedry Geografii Regionalnej. W roku 1963 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1971 zwyczajnego. Na Uniwersytecie Wrocławskim pełnił ponadto w latach 1959-60 funkcję prodziekana, a od 1963 do 1966 dziekana Wydziału Nauk Przyrodniczych oraz w latach 1962-1963 funkcję kuratora Zrzeszenia Studentów Polskich. Był również prezesem Oddziału Wrocławskiego Polskiego Towarzystwa Geograficznego, a od 1965 r. wiceprezesem Zarządu Głównego Polskiego Towarzystwa Geograficznego w Warszawie, członkiem Polskiego Towarzystwa Geologicznego[2]. Przewodniczył także Komisji Fotointerpretacji Polskiego Towarzystwa Geograficznego. W latach 1977-1979 przebywał w Republice Federalnej Niemiec gdzie wykładał geografię Polski na uniwersytetach w Hanowerze – 1977, Marburgu – 1978 i we Frankfurcie nad Menem w roku 1979. W czasie swojej pracy naukowej promował 180 magistrantów, 8 doktorów i 5 docentów.

Wojciech Walczak, pomimo tego że jego specjalnością była geomorfologia, był geografem uniwersalnym jego zainteresowania naukowe obejmowały także takie dziedziny jak kartografia – opracował szereg map ogólnogeograficznych, geografia regionalna – jest autorem monografii geograficznych Polski i innych krajów Europy, które obejmują również zagadnienia z zakresu geografii społeczno-ekonomicznej oraz historii odkryć geograficznych – wraz z Józefem Babiczem opracował podręcznik akademicki z historii odkryć geograficznych. Jest także autorem przewodników turystycznych i krajoznawczych książek popularnonaukowych o Dolnym Śląsku. Do jego zasług zalicza się m.in. opracowanie podziału fizycznogeograficznego Sudetów.

Ważniejsze publikacje autorstwa profesora Walczaka[edytuj | edytuj kod]

Monografie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

  • Pradolina Nysy i plejstoceńskie zmiany hydrograficzne na przedpolu Sudetów Wschodnich, 1954
  • Dolny Śląsk Cz. 1 Sudety, 1968
  • Dolny Śląsk Cz. 2 Obszar Przedsudecki, 1970
  • Niemiecka Republika Demokratyczna, 1970
  • Finlandia, 1973
  • Republika Federalna Niemiec, 1976
  • Słownik geografii NRD, 1979
  • Dania, 1984

Podręczniki akademickie[edytuj | edytuj kod]

  • Zarys historii odkryć geograficznych, 1968 (wraz z J. Babiczem)
  • Rzeźbiarze powierzchni Ziemi, 1971
  • Jak powstała rzeźba Polski, 1976

Mapy[edytuj | edytuj kod]

  • Fizyczna mapa świata 1:18 000 000, 1946
  • Turystyczna mapa Karkonoszy 1:75 000, 1947
  • Samochodowy atlas Polski, 1947
  • Kotlina Kłodzka i góry przyległe, mapa fizyczna, 1:100 000, 1948

Publikacje popularnonaukowe[edytuj | edytuj kod]

  • Od fiordów północnych po Sztokholm, 1949
  • Jak białe plamy znikały z map, 1959
  • Ziemia Kłodzka, 1961
  • Karkonosze, 1962
  • Pod Śnieżnikiem: szkice z dziejów przemian krajobrazu geograficznego Sudetów Kłodzkich, 1964
  • W cieniu Śnieżki: szkice z dziejów przemian krajobrazu geograficznego Sudetów Zachodnich i ich Pogórza, 1967
  • W Sudetach Kłodzkich, 1969
  • Na Pojezierzu Fińskim, 1972
  • Między Ślężą i Chełmcem: szkice z dziejów przemian krajobrazu Przedgórza Sudeckiego i Sudetów Wałbrzyskich, 1974
  • Nad Odrą: szkice z dziejów przemian krajobrazu geograficznego ziem nadodrzańskich Dolnego Śląska, 1974
  • Na Grenlandii, 1986

Przewodniki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

  • Góra Ślęża (Sobótka), 1952
  • Ziemia Kłodzka: Kotlina Kłodzka i góry przyległe, 1954
  • Sudety Środkowe i Wschodnie: Ziemia kłodzka i Sudety Wałbrzyskie, 1962
  • Region Bystrzycy Kłodzkiej, 1971
  • Góry Stołowe, 1972

Literatura[edytuj | edytuj kod]

  • H. Leonhard-Migaczowa. Wojciech Walczak (1916-1984). „Czasopismo Geograficzne”. T. 55 (Z. 3), s. 414-417, 1984. 
  • Z. Świstak. Wielcy jaślanie. „Studia i materiały Muzeum Okręgowego w Krośnie”. T. V, s. 155 - 157, 1990. 

Przypisy[edytuj | edytuj kod]