Wyspa Piotra I

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Peter I Øy
Wyspa Piotra I
Flaga Wyspy Piotra I
Herb Wyspy Piotra I
Flaga Wyspy Piotra I Herb Wyspy Piotra I
Położenie Wyspy Piotra I
Język urzędowy norweski
Status terytorium terytorium zależne
Zależne od Norwegii
Głowa terytorium król Harald V
Powierzchnia
 • całkowita
 • wody śródlądowe

249,2 km²
0%
Liczba ludności (2007)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

0
osób/km²
Jednostka monetarna korona norweska (NOK)
Rok utworzenia 1930
Mapa Wyspy Piotra I
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Wyspa Piotra I (norw. Peter I Øy, Peter 1.s øy) – antarktyczna wyspa pochodzenia wulkanicznego na Morzu Bellingshausena, położona około 430 km od wybrzeży Antarktydy Zachodniej. Współrzędne geograficzne: 68°51′S 90°35′W/-68,850000 -90,583333. Jej powierzchnia wynosi 249,2 km², natomiast długość 18 km. Wyspa, otoczona lodem szelfowym, jest górzysta i pokryta lodowcami. Najwyższy szczyt wyspy to Lars Christensentoppen, który osiąga 1753 m n.p.m.

Wyspa została odkryta w 1821 przez rosyjskiego żeglarza Fabiana Bellingshausena. Została nazwana na cześć cara Rosji Piotra I. Pierwszego lądowania na wyspie dokonali w 1929 Norwegowie Nils Larsen i Ola Olstad, których wyprawa na "Norwegii" finansowana była przez Larsa Christensena. Wyspa ma brzegi urwiste i trudno dostępne, co uniemożliwiło zaplanowaną przez Norwegów budowę bazy wielorybniczej i polarnej stacji badawczej przez Japończyków podczas Międzynarodowego roku Geofizycznego w latach 1957–1958.

Do Wyspy Piotra I prawa rości sobie Norwegia.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]