Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Terres australes et antarctiques françaises
Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne
Flaga Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych
Herb Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych
Flaga Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych Herb Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych
Dewiza: (fr.) Liberté, Egalité, Fraternité
Położenie Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych
Język urzędowy francuski
Status terytorium terytorium zamorskie
Zależne od Francji
Głowa terytorium prezydent François Hollande
Szef rządu Prefekt, Wysoki Administrator Cécile Pozzo di Borgo od 2014
Powierzchnia
 • całkowita

440 000 km²
Liczba ludności (2007)
 • całkowita 
 • gęstość zaludnienia

0
0 osób/km²
Jednostka monetarna euro (EUR)
Rok utworzenia wydzielenie z Madagaskaru
1955
Kod ISO 3166 TF/ATF/260
Domena internetowa .tf
Mapa Francuskich Terytoriów Południowych i Antarktycznych

Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne (fr. Terres australes et antarctiques françaises – TAAF) – francuskie terytorium zależne obejmujące antarktyczne wyspy wulkaniczne, położone w południowej części Oceanu Indyjskiego. Położone są one częściowo u wybrzeży Afryki, a część leży niemal w równej odległości od kontynentów Afryki, Australii i Antarktydy, w pobliżu 43°S i 67°E. W ich skład wchodzi również sektor Antarktydy obejmujący Ziemię Adeli, przy czym roszczenia wobec Ziemi Adeli nie są uznawane przez niektóre państwa.

Terytoria te mają od 1955 roku status terytorium zamorskiego Francji.

Podział[edytuj | edytuj kod]

Francuskie Terytoria Południowe i Antarktyczne dzielą się na 5 dystryktów:

Od czasu utworzenia odrębnego terytorium zamorskiego w 1955 ziemie te były zarządzane przez administratora (administrateur supérieur) rezydującego w Paryżu. Od 1997 roku administrator miał swą siedzibę w Saint-Pierre na wyspie Reunion[1]. W wyniku reformy administracyjnej w grudniu 2003[2], administratora zastąpił prefekt (najwyższy zarządca), którego siedziba nadal znajduje się na wyspie Reunion. Od 13 października 2014 urząd ten sprawuje Cécile Pozzo di Borgo, druga kobieta w historii, która zarządza tym terytorium[3].

Ludność i gospodarka[edytuj | edytuj kod]

Ziemia Adeli o powierzchni około 500 tys. km² oraz wyspy zajmujące razem 7781 km² nie były nigdy zamieszkane. Jedynymi mieszkańcami są przebywający tam czasowo naukowcy – w roku 1997 było ich około 100.

Mimo tego, terytorium posiada znaczącej wielkości flotę morską, w skład której wchodziły w 1999 roku następujące jednostki: 7 masowców, 5 statków drobnicowców, 10 chemikaliowców, 9 kontenerowców, 6 statków do przewozu ciekłego gazu, 24 tankowce, jeden statek-chłodnia oraz 10 rorowców. Łączna wyporność statków tej floty wynosi blisko 2893 tys. GRT, czyli 5166 tys. DWT. Flota ta rejestrowana jest w tzw. drugim francuskim rejestrze statków, co umożliwia ich właścicielom płacenie niższych podatków i stosowanie mniej restrykcyjnych regulacji niż w przypadku głównego rejestru.

Podstawowym bogactwem naturalnym tego terytorium są ryby i skorupiaki. Aktywność gospodarcza ogranicza się do utrzymywania tu stacji meteorologicznej i geofizycznych stacji naukowych, a także znaczącej floty rybackiej. Ryby złowione na tych akwenach eksportowane są do Francji i Reunionu. Roczny dochód terytorium wynosi około 18 mln dolarów.

Terytorium posiada domenę internetową .tf.

Przyroda[edytuj | edytuj kod]

Na terytorium zaobserwowano 153 gatunki autochtoniczne zwierząt, w tym 51 występujących endemicznie a jeden uznano za wymarły[4] – ptak Anas marecula z rodziny kaczkowatych wymarł przed 1793 rokiem na wyspie Amsterdam, a główną przyczyną jego wyginięcia były polowania[5]. Z kolei 18 gatunków zwierząt zostało introdukowanych lub ich pochodzenie nie jest znane. Ponadto odnotowano występowanie jednego gatunku chromist Microfissurata australis. Zarejestrowano także 39 gatunków roślin[4] – z czego 7 to endemity (są to Agrostis delislei, Colobanthus diffusus, Lyallia kerguelensis, Pentaschistis insularis, Plantago pentasperma, Plantago stauntonii i Poa novarae)[6]. Ponadto 113 gatunków zostało sztucznie wprowadzonych lub ich pochodzenie nie jest znane[4].

Mapy wysp[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Décret n°96-200 du 14 mars 1996 relatif au siège de l'administration des Terres australes et antarctiques françaises (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 2014-12-25].
  2. Décret n°2003-1171 du 8 décembre 2003 relatif à l'emploi d'administrateur supérieur des Terres australes et antarctiques françaises (fr.). legifrance.gouv.fr. [dostęp 2014-12-25].
  3. French Southern and Antarctic Lands (ang.). worldstatesmen.org. [dostęp 2014-12-25].
  4. a b c Synthèse de Données Espèces – TAAF (fr.). Inventaire National du Patrimoine Naturel,. [dostęp 18 października 2015].
  5. Anas marecula (ang.). The IUCN Red List of Threatened Species 2012. [dostęp 18 października 2015].
  6. TAAF / Plantae – liste espèces endémiques (fr.). Inventaire National du Patrimoine Naturel,. [dostęp 18 października 2015].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]