Wyspy Poncjańskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Wyspy Poncjańskie (wł. Isole Ponziane, Isole Pontino) – archipelag włoskich wysp wulkanicznych na Morzu Tyrreńskim, położony przy zachodnim wybrzeżu Półwyspu Apenińskiego, na zachód od Neapolu. Powierzchnia 11,4 km², ok. 4 tys. mieszkańców. Największe wyspy: Ponza i Ventotene. Powierzchnia nizinna, klimat śródziemnomorski. Rozwinięta uprawa winorośli i drzew cytrusowych; rybołówstwo; turystyka; wydobycie kaolinu. Główne miasto – Ponza.

W skład archipelagu wchodzą następujące wyspy:

Wyspa Powierzchnia Populacja Pontine Islands map.png
północny zachód
Ponza b.d. 3206
Palmarola b.d. bezludna
Zannone b.d. bezludna
Gavi b.d. bezludna
Ogólnie 9,87 km² 3206
południowy wschód
Ventotene b.d. 633
Santo Stefano b.d. bezludna
Ogólnie 1,54 km² 633

Historia[edytuj | edytuj kod]

Archipelag był zamieszkany przez ludzi od tysięcy lat, o czym świadczą odkryte na wyspach, archeologiczne neolityczne artefakty i obsydiany z epoki brązu. Na wyspach znaleziono ślady bytności Etrusków, którzy wydrążyli "Niebieskie Groty". Najwcześniejsze zapiski historyczne dotyczące wysp pojawiają się wraz z rzymskim zwycięstwem nad Wolskami w 338 p.n.e.

Podczas rządów Juliusza Cezara, osadnictwo na wyspach wzmogło się i ludność z wyspy Ponza zaludniła wyspę Ventotene. Rzymianie używali tych dwu wysp jako miejsce schronienia i miejsce zsyłki więźniów politycznych.


W czasach średniowiecza Wyspy Poncjańskie zostały opuszczone przez mieszkańców na skutek nieustających napadów Saracenów i piratów. W XVIII wieku Królestwo Neapolu ponownie zasiedliło wyspy, które później stały się częścią Królestwa Włoch.

Niewielkie winnice, dzikie zioła i kwiaty oraz odosobnione plaże i groty przyciągają turystów.