XI Sonata fortepianowa Beethovena

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Początek Sonaty op. 22

Sonata fortepianowa nr 11 B-dur op. 22 Ludwiga van Beethovena powstała w roku 1800 i zadedykowana została Johannowi Georgowi von Braun-Camus.

Muzykolog Donald Francis Tovey nazwał dzieło koronnym osiągnięciem i kulminacją wczesnych "wielkich" sonat fortepianowych Beethovena[potrzebne źródło] (epitet "wielka" (grande) pochodzi od samego kompozytora, który stosował go do sonat zbudowanych nie z trzech, lecz z czterech części).

W sonatach napisanych po Sonacie B-dur op. 22 Beethoven będzie coraz chętniej eksperymentował z formą.

Części utworu[edytuj | edytuj kod]

Sonata składa się z czterech części:

  1. Allegro con brio
  2. Adagio con molt' espressione
  3. Menuetto
  4. Rondo. Allegretto

Przeciętne wykonanie utworu trwa ok. 23 minut.