Znak Dziedzictwa Europejskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Logo Znaku Dziedzictwa europejskiego

Znak dziedzictwa europejskiego (ang. European Heritage Label; fr. Label du patrimoine européen) przyznawany jest przez Unię Europejską budynkom, dokumentom, muzeom, archiwom, zabytkom lub wydarzeniom, które są postrzegane jako istotne dla tożsamości europejskiej. Programem zarządza Komisja Europejska, a znak przyznawany jest obiektom materialnym i niematerialnym na terenie krajów członkowskich Unii Europejskiej. Uczestnictwo w programie potwierdziło 25 państw członkowskich: Austria, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Cypr, Czechy, Dania, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Malta, Niemcy, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowenia, Słowacja, Węgry, Włochy[1].

Do grudnia 2020 roku znak przyznano 48 obiektom[2]. W Polsce Znak otrzymały:


Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. How to apply, Creative Europe – European Commission, 4 maja 2016 [dostęp 2019-12-17] (ang.).
  2. European Heritage Label, European Commission [dostęp 2020-12-14] (ang.).

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]