Zuzanna Rabska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Grób historyka Aleksandra Kraushara, jego córki Zuzanny Rabskiej i jej męża Władysława Rabskiego na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie

Zuzanna Rabska, z domu Kraushar (ur. 22 września 1888 w Warszawie, zm. 23 października 1960 tamże) – polska poetka, pisarka, tłumaczka; córka Aleksandra Kraushara (1843-1931) i Jadwigi z domu Bersohn (1853-1912).

Studentka warszawskiego Uniwersytetu Latającego, później uczyła się na wydziale filologii polskiej Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po studiach pracowała w Czytelniach Bezpłatnych Warszawskich Towarzystw Dobroczynności. Współtwórczyni polskiego Towarzystwa Bibliofilów. W latach 1925–1939 pisała w dziale kroniki literackiej „Kuriera Warszawskiego”. Jej poezja wiąże się z tematyką patriotyczną bliską młodopolskiej stylistyce.

Zuzanna Rabska posiadała bogatą kolekcję ekslibrisów dawnych, należała do współzałożycieli Towarzystwa Miłośników Ekslibrisu w Warszawie.

Była odznaczona belgijskim Krzyżem Kawalerskim Orderu Leopolda II.

Jej mężem był publicysta, krytyk literacki i teatralny Władysław Rabski, a córką Aleksandra Stypułkowska.

Nowele i poezje[edytuj]

  • 1909 – Zanim światła pogasną
  • 1912 – Dogaressa
  • 1913 – Miłość mówi
  • 1916 – Warszawa w sonetach
  • 1918 – W płonącym lesie
  • 1920 – Tajemnice Łazienek
  • 1925 – Magia książki
  • 1925 – Baśnie kaszubskie
  • 1927 – Grzech markizy
  • 1932 – Marmur i słońce
  • 1947 – Książka i wojna
  • 1948 – Miłość Urszuli Orlikówny
  • 1957 – Godzina prawdy
  • 1959 – Moje życie z książką (wspomnienia)

Zobacz też[edytuj]

 Wykaz literatury uzupełniającej: Zuzanna Rabska.

Bibliografia[edytuj]

  • Literatura polska XX wieku. Przewodnik encyklopedyczny, tom 2, WN PWN, Warszawa 2003
  • Czy wiesz kto to jest?. Stanisław Łoza (red.). Wyd. II popr. Warszawa: Główna Księgarnia Wojskowa, 1938, s. 606.