Łąkomin (wieś w województwie lubuskim)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Łąkomin
Państwo  Polska
Województwo lubuskie
Powiat gorzowski
Gmina Lubiszyn
Sołectwo Brzeźno
Wysokość 47 m n.p.m.
Liczba ludności (2004) 4
Strefa numeracyjna (+48) 95
Kod pocztowy 66-433
Tablice rejestracyjne FGW
SIMC 0182685
Położenie na mapie województwa lubuskiego
Mapa lokalizacyjna województwa lubuskiego
Łąkomin
Łąkomin
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Łąkomin
Łąkomin
Ziemia 52°45′59,3″N 14°51′28,9″E/52,766472 14,858028Na mapach: 52°45′59,3″N 14°51′28,9″E/52,766472 14,858028

Łąkomin (niem. do 1945 r. Lindwerder[1]) – wieś w Polsce położona w województwie lubuskim, w powiecie gorzowskim, w gminie Lubiszyn.

W latach 1975-1998 miejscowość administracyjnie należała do województwa gorzowskiego. Według danych z 2004 r. liczyła 4 mieszkańców[2]. Łąkomin wraz z Buszowem należą do sołectwa Brzeźno. Przez wieś przepływa rzeczka Łąkomianka (niem. do 1945 r. Sennewitz; Ścieniawica[3]).

Historia[edytuj | edytuj kod]

Miejscowość została założona w 1765 r. na terenie starej smolarni, jako kolonia Barnówka[4][5]. W 1801 r. mieszkało tutaj 3 kolonistów i znajdowała się smolarnia[6]. W 1844 r. Łąkomin liczył już 27 budynków mieszkalnych[7], działał młyn (Sennewitz Mühle). Od 29.04.1872 r. stał się oddzielną gminą (niem. Gemeinde) i uniezależnił od Barnówka[8]. W końcu XIX w. wybudowano tu pałac, którego właścicielem był berliński przemysłowiec. Po 1945 r. wieś popadła w ruinę, a wiele budynków zostało rozebranych prawdopodobnie na rzecz odbudowy Warszawy. Ocalał jedynie pałac (splądrowany przez wojska radzieckie) i zabudowania przypałacowe[9]. Polska nazwa Łąkomin została nadana w 1948 r.[1]

Ludność[edytuj | edytuj kod]

Ludność w ostatnich 3 stuleciach[10][11][12][7][13]:

Atrakcje turystyczne[edytuj | edytuj kod]

  • Pałac myśliwski - pochodzi z końca XIX w. W czasach PRL stanowił własność gorzowskiej firmy Stilon i funkcjonował jako zakładowy ośrodek wypoczynkowy. Aktualnie (2014 r.) własność prywatna - Centrum Konferencyjno-Wypoczynkowe & SPA - Pałacyk „Łąkomin”. W skład kompleksu wchodzą również: budynek dawnego młyna, pomieszczenia gospodarcze, park, staw[9].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 1,0 1,1 M.P. z 1948 r. Nr 14, poz. 55
  2. Plan rozwoju lokalnego gminy Lubiszyn. , s. 31, 2004. Lubiszyn. 
  3. Ścieniawica to lewy dopływ Myśli; w swoim górnym biegu, od źródeł do dopływu spod Mosiny, posiada drugą nazwę „Łąkomianka”.
  4. Berthold Schulze: Neue siedlungen in Brandenburg 1500-1800. Berlin: Kommissionsverlag von Gsellius, 1939, s. 75.
  5. Berghaus: Geographisch-historisch-Statistisches Landbuch der Provinz Brandenburg und des Markgrafthums Niederlausitz in der Mitte des 19. Jhrhndts. T. 3. Brandenburg: A. Müller, 1856, s. 464.
  6. Friedrich Wilhelm August Bratring: Statistisch-topographische Beschreibung der gesammten Mark Brandenburg. T. 3. Berlin: Friedrich Mauer, 1809, s. 159.
  7. 7,0 7,1 Topographischstatistische Uebersicht des Regierungsbezirks Frankfurth a. d. O. Nebst einer Karte. Frankfurt a.d.O.: 1844, s. 118.
  8. Statistisches Landesamt Prussia: Die Gemeinden und Gutsbezirke des Preussischen Staates und ihre Bevölkerung: Nach den Urmaterialien der allgemeinen Volkszählung vom 1. december 1871 bearb. und zusammengestellt vom Königlichen Statistischen Bureau. T. II. Provinz Brandenburg. Berlin: Königl. Statistisches Bureau, 1873, s. 146.
  9. 9,0 9,1 Pałacyk Łąkomin. Historia. [dostęp 2014-07-18].
  10. Topographische Uebersicht des Appellationsgerichts-Departements Frankfurt a/O: Zusammengestellt von Güthlein. Gustav Harnecker & Co., 1856, s. 97.
  11. Statistisches Landesamt Prussia: Die Gemeinden und Gutsbezirke des Preussischen Staates und ihre Bevölkerung: Nach den Urmaterialien der allgemeinen Volkszählung vom 1. december 1871 bearb. und zusammengestellt vom Königlichen Statistischen Bureau. T. II. Provinz Brandenburg. Berlin: Königl. Statistisches Bureau, 1873, s. 144.
  12. Deutsche Verwaltungsgeschichte. Kreis Landsberg/Warthe. [dostęp 2014-07-19].
  13. Alexander August Mutzell: Neues topographisch-Stattisch-Geographisches Wörterbuch des Preussischen Staats. T. 1. Halle: K.A. Kümmel, 1821, s. 97.