Świątynia Salt Lake

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Salt Lake Temple
Fasada świątyni
Fasada świątyni
Państwo  Stany Zjednoczone
Stan  Utah
Miejscowość Salt Lake City
Wyznanie mormoni
Kościół Kościół Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich
Położenie na mapie Utah
Mapa lokalizacyjna Utah
Salt Lake Temple
Salt Lake Temple
Położenie na mapie Stanów Zjednoczonych
Mapa lokalizacyjna Stanów Zjednoczonych
Salt Lake Temple
Salt Lake Temple
Ziemia 40°46′14,45″N 111°53′31,18″W/40,770681 -111,891994Na mapach: 40°46′14,45″N 111°53′31,18″W/40,770681 -111,891994
Commons Multimedia w Wikimedia Commons

Świątynia Salt Lake jest największą i najważniejszą świątynią Kościoła Jezusa Chrystusa Świętych w Dniach Ostatnich, powstała w latach 1853-1893. Od pierwszych robót przy fundamentach w 1853 roku do zakończenia budowy minęło 40 lat. Świątynia została zbudowana z granitu, który wydobywano z kamieniołomu położonego 32 km od miasta, transportowano go na wozach zaprzężonych w woły. Reprezentuje ona styl neogotycki z niewieloma ozdobami i 6 iglicami. Świątynię zaprojektował Truman O. Angell.

Budowa i wnętrze Świątyni[edytuj | edytuj kod]

Mury świątyni są 5- metrowej grubości przy podstawie, ma 57 m długości i 36 m szerokości, zaś jej dwie najwyższe iglice wznoszą się na 64 m. Na jednej z nich znajduje się posąg anioła Moroni, który objawił się Josephowi Smithowi, założycielowi mormonów, wraz z dwiema tabliczkami z Księgą Mormona. Posąg ze złocistej miedzi ma 3,8 m wysokości(wg mormonów anioł podnosi trąbę do góry aby obwieścić drugie nadejście Chrystusa); wykonany została przez rzeźbiarza Cyrusa Dallina. Świątynia jest otwarta tylko dla mormonów. Najciekawszym jest budynek Arki Przymierza z dachem w kształcie żółwia. Dach przykrywa salę o długości 76 m i szerokości 46 m ; najprawdopodobniej został on zaprojektowany przez Brighama Younga, w taki sposób, aby sala zgromadzeń mogła pomieścić 7 tys. osób, zaś kolumny nie zasłaniały nikomu widoku. Nad salą wzniesiono drewnianą konstrukcję wspartą na kamiennych kolumnach z przymocowanymi do nich drewnianymi kołkami i kawałkami surowej skóry bydlęcej. Całość zrobiona jest z drewna sosnowego, pomalowana w taki sposób aby imitowało ono różne materiały, np. balkon wygląda tak jakby wykonany był z marmuru. We wnętrzu znajdują się organy.W niedziele przy akompaniamencie organów można usłyszeć chór mormoński w liczbie ponad 300 osób.

Ciekawostka[edytuj | edytuj kod]

Na placu po przeciwnej stronie Sali Zgromadzeń, która jest mniejszym granitowym domem modlitwy znajduje się Pomnik Mewy, który upamiętnia ptaki, które pojawiły się, ratując zbiory pierwszych osadników przed świerszczami. Osadnicy uznali, że to dzieło Boga; upamiętnili tę historię na brązowych płaskorzeźbach na postumencie pomnika z dwiema mewami. Pomnik pochodzi z 1913 i jest dziełem wnuka Brighama Younga- Mahonri'ego Younga.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Rosemary Burton, Richard Cavendish, Cuda Świata- przewodnik po skarbach cywilizacji, Oficyna Wydawnicza MULTICO, Warszawa 1992,s.164-165, ISBN83-7073-011-6

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]