Światła pozycyjne

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Światła pozycyjne – lampy, które włączane są po zapadnięciu zmierzchu na pojazdach (drogowych i szynowych) i statkach (wodnych i powietrznych) w celu zasygnalizowania innym użytkownikom dróg i szlaków własnego położenia.

Samochody[edytuj | edytuj kod]

Samochody powinny być wyposażone w dwie białe (lub żółte - niedozwolone od 1.01.2010) lampy pozycyjne przednie (tzn. widoczne z przodu pojazdu) oraz dwie czerwone lampy pozycyjne, widoczne z tyłu pojazdu. Pojazdy samochodowe i przyczepy, których długość (wraz z ewentualnym dyszlem) przekracza 6 metrów, powinny być wyposażone dodatkowo w żółte światła pozycyjne boczne. Światła pozycyjne powinny być widoczne w nocy przy dobrej przejrzystości powietrza z odległości co najmniej 300 metrów.

Jednoślady[edytuj | edytuj kod]

Światła pozycyjne motocykla i roweru mogą być pojedyncze zarówno z przodu, jak i z tyłu. Widoczność w nocy świateł motocykla powinna być taka sama, jak dla samochodu, a dla roweru – co najmniej z odległości 150 metrów przy dobrej przejrzystości powietrza.

Pojazdy szynowe[edytuj | edytuj kod]

Tramwaje powinny być wyposażone w białe przednie oraz czerwone tylne światła pozycyjne, podobnie jak inne pojazdy lądowe. Pociągi w każdym państwie podlegają osobnym przepisom. W polskich przepisach kolejowych nie istnieje pojęcie świateł pozycyjnych - stosuje się sygnały barwy czerwonej, niebieskiej oraz białej (pełniące najczęściej również funkcję oświetleniową w porze nocnej w przypadku białej barwy), które w razie potrzeby mogą zostać wyświetlone w różnej konfiguracji w zależności od potrzeb i z zachowaniem obowiązujących przepisów.

Statki wodne[edytuj | edytuj kod]

Światła nawigacyjne łodzi motorowej
Wikimedia Commons

Information icon.svg zobacz więcej w osobnym artykule: Międzynarodowe Przepisy o Zapobieganiu Zderzeniom na Morzu: Część C - Światła i znaki

Oświetlenie pozycyjne jednostek wodnych jest określone w Międzynarodowych Przepisach o Zapobieganiu Zderzeniom na Morzu, w jej części C. Światła pozycyjne statków wodnych są bardzo zróżnicowane, zależnie od:

  • typu jednostki pływającej lub ich zespołu,
  • wielkości (długości i szerokości) jednostki pływającej lub ich zespołu,
  • czynności jakie ta jednostka lub zespół wykonują.

Światła pozycyjne mogą być w kolorach:

  • białe (ciągłe),
  • zielone (ciągłe),
  • czerwone (ciągłe),
  • żółte (ciągłe lub migające),
  • niebieskie (migające) - tylko na śródlądziu.

Najczęściej spotykane światła to:

  • burtowe czerwone - oznacza lewą burtę. Świeci pod kątem 112,5° (10 rumbów) od osi statku w lewą stronę.
  • burtowe zielone - oznacza prawą burtę. Świeci pod kątem 112,5° (10 rumbów) od osi statku w prawą stronę.
  • światło rufowe białe - Świeci do tyłu w sektorze 135° (12 rumbów).
  • światło masztowe, zwane silnikowym - znajduje się na powyżej świateł burtowych i świeci w sektorze 225° (20 rumbów) do przodu. Używane jest tylko w przypadku poruszania się za pomocą napędu mechanicznego.

Taki system sektorowego rozmieszczenia świateł umożliwia identyfikację z dużej odległości nie tylko pozycji statku, ale także przybliżonego kierunku jego przemieszczania się i możliwej odległości od danej jednostki (przepisy określają jaka powinna być widoczność poszczególnych świateł zależnie od umieszczenia światła).

Statki powietrzne[edytuj | edytuj kod]

System oznaczania światłami pozycyjnymi statków powietrznych podobny jest do systemu obowiązującego na statkach wodnych: po prawej stronie (na prawym skrzydle) zapalana jest lampa zielona, a po lewej - czerwona[1].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. oprócz świateł pozycyjnych statki powietrzne włączają pulsujące czerwone światła antykolizyjne (widoczne z dołu oraz z góry), a także białe reflektory przednie

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]