A cappella

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

A cappella (pol. „jak w kaplicy”, w luźnym tłumaczeniu: „w stylu kościelnym”[1]) – styl muzyczny polegający na wykonywaniu przez chór utworów wielogłosowych bez towarzyszenia instrumentów[2]. Ów styl wykształcił się na gruncie muzyki kościelnej XVI wieku, a jego teoretyczne dookreślenie dokonało się na kanwie teorii muzyki w I połowie XVII wieku.

Początkowo termin a cappella odnosił się do wykonawstwa muzyki sakralnej, w obecnie używanym znaczeniu jest to każdy rodzaj kompozycji (i techniki) chóralnej wykonywanej bez towarzyszenia instrumentów. Styl a cappella narodził się w czasach kompozytora Josquin des Présa w końcu XV wieku, a popularność osiągnął w wieku XVI[3], kiedy to kompozytor Giovanni Pierluigi da Palestrina pisał utwory wykonywane w watykańskiej Kaplicy Sykstyńskiej. W kompozycjach nie zamieszczano żadnych informacji dotyczących akompaniamentu, który miał towarzyszyć śpiewowi, więc późniejsi uczeni założyli, że chór śpiewa bez towarzyszenia organów, choć istnieją dowody, że niektóre partie wokalne dublowane były przez organy[potrzebne źródło]. Do wieku XVII śpiew a cappella ustąpił miejsca wokalno-instrumentalnemu stylowi kantatowemu.

Przypisy

  1. Słownik wyrazów obcych, Władysław Kopaliński
  2. Encyklopedia, Oxford 2003
  3. A cappella – WIEM, darmowa encyklopedia
Wikimedia Commons
Zobacz hasło a cappella w Wikisłowniku