Akacja Farnesa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Akacja Farnesa
Acacia-minuta-habit.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad dwuliścienne właściwe
Rząd bobowce
Rodzina bobowate
Podrodzina mimozowe
Rodzaj akacja
Gatunek akacja Farnesa
Nazwa systematyczna
Acacia farnesiana (L.) Willd.
Sp. pl. 4(2):1083. 1806
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons

Akacja Farnesa (Acacia farnesiana) – gatunek rośliny należący do rodziny bobowatych i podrodziny mimozowych. Występuje w południowej części USA, w Ameryce Środkowej, w północnej części Ameryki Południowej[2]. Często uprawiany i łatwo dziczejący co utrudnia ustalenia zasięgu naturalnego występowania[3].

Synonimy[2][edytuj | edytuj kod]

  • Acacia minuta (M. E. Jones) R. M. Beauch.
  • Acacia smallii Isely
  • Mimosa farnesiana L.
  • Pithecellobium minutum M. E. Jones
  • Vachellia densiflora Alexander ex Small
  • Vachellia farnesiana (L.) Wight & Arn.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Krzew o wysokości dochodzącej do 4 metrów. Liście podwójnie pierzaste, złożone z drobnych, małych listków. Kwiaty 5-krotne, drobne, żółte, zbite w główkowaty kwiatostan . Pręciki dość liczne, słupek jeden. Owoc: strąk.

Kwiaty, liście i owoce

Zastosowanie[edytuj | edytuj kod]

  • Olejek eteryczny zawarty w kwiatach stosowany jest w przemyśle perfumeryjnym ze względu na kwiaty pachnące wonią fiołków.
  • Kora i strąki używana są do otrzymywania garbników.
  • Strąki o liście stanowią paszę dla zwierząt.
  • Z pnia drzew wytwarzana jest guma.

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website/Fabaceae (ang.). 2001–. [dostęp 2009-09-23].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-02-12].
  3. Acacia farnesiana (ang.). USDA, ARS, National Genetic Resources Program. Germplasm Resources Information Network – (GRIN). [dostęp 10 grudnia 2008].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Zbigniew Podbielkowski: Słownik roślin użytkowych. Warszawa: PWRiL, 1989. ISBN 83-09-00256-4.