Aksonometria

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przykładowy rzut (od lewej) izometryczny, dimetryczny ukośny (tzw. kawalerski), dimetryczny prawieprostokątny[1].

Aksonometria (gr. akson + metreo) – rodzaj rzutu równoległego, odwzorowanie przestrzeni na płaszczyznę z wykorzystaniem prostokątnego układu osi. Cechą odróżniającą aksonometrię od innych rodzajów rzutu równoległego jest dążenie do zachowania prawdziwych wymiarów rzutowanych obiektów przynajmniej w jednym, wybranym kierunku. Niektóre rodzaje aksonometrii pozwalają również zachować wielkości kątów, równoległych do obranej płaszczyzny[1].

Podziały aksonometrii[edytuj | edytuj kod]

Widok mebla w różnych wersjach aksonometrii.

Podział aksonometrii ze względu na kierunek rzutowanych osi układu prostokątnego:

  • izometria – wszystkie osie układu prostokątnego w przestrzeni tworzą jednakowy kąt z rzutnią i ich obrazy ulegają jednakowemu skrótowi – na rzutni powstaje obraz trzech osi tworzących pomiędzy sobą kąty po 120°, często na rysunkach izometrycznych pomija się wpływ skrótu;
  • dimetria – dwie z osi układu prostokątnego tworzą z rzutnią jednakowe kąty (najczęściej są do niej równoległe), a zatem układ współrzędnych posiada jednakowe skróty na co najmniej dwóch osiach.
  • anizometria (trimetria) – każda z osi układu prostokątnego tworzy z rzutnią inny kąt i podlega innemu skrótowi[1].

W aksonometrii obiekty trójwymiarowe odwzorowane są przez figury płaskie.

  • odcinek pozostaje odcinkiem, co najwyżej zmieniając długość, lub zostaje zredukowany do punktu;
  • odcinki równoległe pozostają nadal równoległe i są one jednakowo skracane lub wydłużane;
  • rzutem okręgu jest elipsa lub okrąg, jeśli leży on w płaszczyźnie równoległej do rzutni[1].

Aksonometria jest stosowana w rysunku technicznym.

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Andrzej Bieliński: Geometria wykreślna. Politechnika Warszawska, 2005, s. 45-48, 57. ISBN 83-7207-564-6.