Al-Mansur

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Abu Dżafar al-Mansur (ok. 712-775) - kalif z rodu Abbasydów, panujący w latach 754 - 775.

W czasie swego panowania zbudował podstawy organizacyjne imperium abbasydzkiego. Był równocześnie okrutnym i gwałtownym władcą, czego przejawem było stracenie Abu Muslima, dzięki któremu Abbasydzi zdobyli władzę. Był bratem pierwszego abbasydzkiego kalifa Abu al-Abbasa. W 762[1] przeniósł stolicę kalifatu do Bagdadu.

Jego matka była Berberyjką.

Przypisy

  1. Praca zbiorowa: Oxford - Wielka Historia Świata. Średniowiecze. Na Wyspach Brytyjskich. Karolingowie. T. 16. Poznań: Polskie Media Amer.Com, 2006, s. 106. ISBN 83-7425-568-4.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Praca zbiorowa: Historia powszechna Tom 7 Od upadku cesarstwa rzymskiego do ekspansji islamu. Karol Wielki. T. 7. Mediaset Group SA, 2007, s. 299-300. ISBN 978-84-9819-814-0.


Poprzednik
As-Saffah
IslamSymbol.svg Kalif
754-775
IslamSymbol.svg Następca
Al-Mahdi