Alfred Aberdam

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Alfred Aberdam (ur w 1894 we Lwowie, zm. w 1963 Paryżu) - polski malarz, członek grupy Plastycy Nowocześni.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Studia artystyczne rozpoczął w Akademii Monachijskiej. W trakcie I wojny światowej został powołany do armii austriackiej i dostał się do niewoli rosyjskiej. Przebywał w obozie dla jeńców wojennych na Syberii. Od 1921 w Polsce, rozpoczął studia w krakowskiej ASP u profesora Teodora Axentowicza, kontynuował studia w Berlinie w pracowni Aleksandra Archipenki, gdzie spotkał się z Zygmuntem Menkesem i Joachimem Weingartem. Następnie przebywał w Paryżu, biorąc udział w licznych wystawach, m.in. w Salonach paryskich (Niezależnych i Tuileries), w Wystawie Polskiej Sztuki Nowoczesnej w Galerii Éditions Bonaparte w 1929. W tej ostatniej zorganizował wystawę indywidualną w 1931. W 1932 miał wystawy we Lwowie i w Warszawie. Od 1933 należał do grupy Plastycy Nowocześni. W 1935 brał udział w wystawie polskich artystów tworzących we Francji w paryskiej Galerie des Beaux-Arts. Po II wojnie światowej wystawy indywidualne między innymi w: Paryżu (1952), Londynie (1961), Tel-Awiwie (1962). W 1970 w genewskim Petit Palais urządzono wystawę retrospektywną.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • aberdam, alfred
  • Wanda M. Rudzińska, Alfred Aberdam, [w:] Joanna Pollakówna, Malarstwo polskie między wojnami 1918-1939, Warszawa 1982, ISBN 83-221-0191-0, s. 337.