Andrea Appiani

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Portret Napoleona Bonaparte, 1805
Popiersie Appianiego na fasadzie pałacu Brentani, na ulicy Manzoni w Mediolanie

Andrea Appiani (ur. 31 maja 1754 w Mediolanie, zm. 8 listopada 1817 tamże) – włoski malarz i dekorator neoklasycystyczny.

Życie i twórczość[edytuj | edytuj kod]

Był synem lekarza i początkowo przygotowywał się do wykonywania zawodu ojca. Zajął się jednak sztuką i podjął naukę w prywatnej akademii malarza Carlo Maria Giudici (17231804). Naukę kontynuował w klasie fresków Antonio de 'Giorgi (1720-1793) w Bibliotece Ambrozjańskiej. Uczęszczał również na zajęcia w studiu Martina Knollera, gdzie pogłębiał swoją wiedzę malarstwa olejnego, studiował także anatomię na Ospedale Maggiore w Mediolanie u rzeźbiarza Gaetano Monti (1750-1847)[1].

Appiani jest znany głównie fresków i dekoracji jakie wykonał w licznych kościołach i pałacach Mediolanu. Był również oficjalnym malarzem Napoleona Bonaparte, wykonał liczne portrety imperatora, jego rodziny, jak również wielu czołowych osobistości Konsulatu i Cesarstwa. W 1802 został mianowany komisarzem ds. sztuk pięknych, a w 1807 kuratorem w muzeum Pinacoteca di Brera. Dzięki jego staraniom pinakoteka wzbogaciła swoją kolekcję o liczne arcydzieła m.in. o Kazanie św. Marka pędzla Gentilego i Giovanniego Bellinich, Odnalezienie ciała św. Marka Tintoretta. Po upadku Napoleona Appiani utracił dochody i żył w ubóstwie.

Na twórczość artysty duży wpływ miał poeta Giuseppe Parini i dzieła klasycznych mistrzów Rafaela, Leonarda i Bernardino Luini. Za najlepsze jego prace uważane są dekoracje sklepienia w kościele Santa Maria di San Celso w Mediolanie[2] i obrazy olejne Venus and Love i Rinaldo in the garden of Armida.

W literaturze malarz często występuje jako Andrea Appiani starszy, dla odróżnienia od jego siostrzeńca, który był malarzem historycznym. Inni artyści noszący nazwisko Appiani, to Francesco (1704-1792) i Niccolò, nie byli oni jednak krewnymi Andrea[3].

Galeria[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]

  • Fernando Caruso: Andrea Appiani: (1754-1817). Paryż 1990.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]