Andrzej Le Brun
Andrzej Le Brun właściwie André Le Brun (ur. w 1737 w Paryżu, zm. 30 września 1811 w Wilnie) - rzeźbiarz klasycystyczny, pochodzenia francusko-flamandzkiego, pracujący w Polsce.
Uczeń Pigalle'a, otrzymał nagrodę Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby w Paryżu, po czym studiował w Rzymie[1]. W 1767 roku, za pośrednictwem Madame Geoffrin, został powołany na dwór Stanisława Augusta do Warszawy. W latach 1768-1795 pracował jako nadworny artysta polskiego króla. Wykonał rzeźby o tematyce alegorycznej, historycznej i mitologicznej do Zamku Królewskiego, a później do Łazienek[2]. Na zlecenie Poniatowskiego, w latach 1773-1778 mieszkał w Rzymie, gdzie kopiował zabytki rzeźby antycznej[3]. Od 1793 roku przebywał wraz z królem w Petersburgu. Od 1802 roku pracował jako profesor w katedrze rzeźby na Uniwersytecie Wileńskim.
Najważniejsze dzieła [edytuj]
- posągi Apolla i Minerwy oraz alegorie Sprawiedliwości i Pokoju, ujmujące medalion z podobizną Stanisława Augusta na Zamku Królewskim w Waszawie (Sala Wielka, Pokój Marmurowy), we współpracy z Jakubem Monaldim.
- posąg Sławy oraz odlane w brązie popiersia sławnych Polaków w Sali Rycerskiej, na Zamku Królewskim w Warszawie.
- rzeźba Bachantki, stojąca przed fasadą Łazienek.
- popiersie Jerzego Ossolińskiego, ok. 1781, w Pałacu na Wodzie
Bibliografia [edytuj]
- Andrzej le Brun w portalu wiedzy
- Andrzej Le Brun w encyklopedii interii
- Encyklopedia Popularna PWN, 1999
Przypisy
- ↑ Władysław Leśniewski: Historia sztuki polskiej (tom III). Kraków: Wydawvnictowo Literackie Kraków, 1965, s. 82.
- ↑ Le Brun Andrzej - WIEM, darmowa encyklopedia
- ↑ Encyklopedie w INTERIA.PL - największa w Polsce encyklopedia internetowa
