Andrzej Le Brun

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Andrzej Le Brun właściwie André Le Brun (ur. w 1737 w Paryżu, zm. 30 września 1811 w Wilnie) – rzeźbiarz klasycystyczny, pochodzenia francusko-flamandzkiego, pracujący w Polsce.

Uczeń Pigalle'a, otrzymał nagrodę Królewskiej Akademii Malarstwa i Rzeźby w Paryżu, po czym studiował w Rzymie[1]. W 1767 roku, za pośrednictwem Madame Geoffrin, został powołany na dwór Stanisława Augusta do Warszawy. W latach 1768-1795 pracował jako nadworny artysta polskiego króla. Wykonał rzeźby o tematyce alegorycznej, historycznej i mitologicznej do Zamku Królewskiego, a później do Łazienek[2]. Na zlecenie Poniatowskiego, w latach 1773-1778 mieszkał w Rzymie, gdzie kopiował zabytki rzeźby antycznej[3]. Od 1793 roku przebywał wraz z królem w Petersburgu. Od 1802 roku pracował jako profesor w katedrze rzeźby na Uniwersytecie Wileńskim.

Najważniejsze dzieła[edytuj | edytuj kod]

  • posągi Apolla i Minerwy oraz alegorie Sprawiedliwości i Pokoju, ujmujące medalion z podobizną Stanisława Augusta na Zamku Królewskim w Waszawie (Sala Wielka, Pokój Marmurowy), we współpracy z Jakubem Monaldim.
  • posąg Sławy oraz odlane w brązie popiersia sławnych Polaków w Sali Rycerskiej, na Zamku Królewskim w Warszawie.
  • rzeźba Bachantki, stojąca przed fasadą Łazienek.
  • popiersie Jerzego Ossolińskiego, ok. 1781, w Pałacu na Wodzie

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Władysław Leśniewski: Historia sztuki polskiej (tom III). Kraków: Wydawvnictowo Literackie Kraków, 1965, s. 82.
  2. Le Brun Andrzej - WIEM, darmowa encyklopedia
  3. Encyklopedie w INTERIA.PL - największa w Polsce encyklopedia internetowa