Anna Hanowerska (księżna Oranii)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Accama Anna van Hannover.jpg

Anna Hanowerska (2 listopada 1709 - 12 stycznia 1759) - Princess Royal - Księżniczka Królewska, Księżna Oranii-Nassau.

Była drugim dzieckiem i najstarszą córką Jerzego II Hanowerskiego, króla Anglii, i jego żony - Karoliny z Ansbachu. Urodziła się w elektorskim pałacu Herrenhausen, w Hanowerze - pięć lat zanim jej dziadek (Jerzy Ludwik, elektor Hanoweru) został królem Anglii jako Jerzy I. Anna została księżną Brunszwiku i Lüneburga. Jej dziadek został królem Anglii w 1714, a w 1727 tron odziedziczył ojciec Anny.

30 sierpnia 1727 Jerzy II nadał Annie jako swojej najstarszej córce, tytuł Princess Royal. W 1642 ówczesny król Karol I Stuart nadał ten tytuł swojej najstarszej córce - Marii Stuart, późniejszej księżnej Oranii (matce Wilhelma III Orańskiego). Potem tytułu przestano używać aż do panowania Jerzego II.

Małżeństwo[edytuj | edytuj kod]

25 marca 1734 Anna poślubiła Wilhelma IV Orańskiego, księcia Oranii, pierwszego dziedzicznego stadhoudera Niderlandów. Anna zrzekła się wszelkich tytułów angielskich, w zamian zaczęła używać tytułów swojego męża. Anna i Wilehm IV mieli 5 dzieci:

  1. córkę, urodzoną martwą (1736),
  2. córkę, urodzoną martwa (1739),
  3. księżniczkę Karolinę Oranje-Nassau (1743-1787), żonę Karola Chrystiana, Fürst von Nassau-Weilburg,
  4. księżniczkę Annę Oranje-Nassau (1746),
  5. Wilhelma V, księcia Oranii (1748-1806).

Regentka Fryzji[edytuj | edytuj kod]

Jej mąż zmarł w 1751, Anna została regentką w imieniu ich 3 letniego syna - Wilhelma V. Początkowo była dobrą przywódczynią, potrafiła bowiem szybko podejmować decyzje. Potem stała się despotyczna i nieprzewidywalna. Regentką pozostała aż do swojej śmierci w 1759, w Hadze, w Niderlandach. Wtedy następną regentką została jej teściowa - Maria Ludwika von Hessen-Kassel, a po śmierci Marii Ludwiki - siostra Wilhelma V - Karolina. W 1766 Wilhelm V skończył 18 lat i urząd regentki wreszcie stał się niepotrzebny.