Anna Wintour

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Anna Wintour
Anna Wintour – redaktor naczelna US Vogue
Podpis Anna Wintour
Anna Wintour – redaktor naczelna US Vogue
Data i miejsce urodzenia 3 listopada 1949
Londyn, Anglia
Narodowość anglosaska (WASP)
Małżeństwo David Shaffer (1984-1999)
Partner Shelby Bryan
Dzieci Bee Shaffer, Charles Shaffer
Odznaczenia
OBE, Legia Honorowa

Anna Wintour, OBE (ur. 3 listopada 1949 w Londynie) – redaktor naczelna amerykańskiego wydania „Vogue”.

Już jako nastolatka interesowała się modą. W wieku 16 lat porzuciła szkołę i zaczęła zaznaczać swą obecność w świecie mody. Wyjechała do Stanów Zjednoczonych, gdzie pracowała w magazynach „New York” i „House & Garden”. W latach 1985-1987 była redaktor naczelną brytyjskiej edycji Vogue. W 1988 została redaktor naczelną US „Vogue” i uczyniła z niego „biblię mody”.

Podobnie jak Diana Vreeland, Anna Wintour stała się ikoną mody. Szczególnie charakterystyczna była jej fryzura „na pazia”. Wśród współpracowników znana była jako „Nuklearna Wintour”. Jej postać została spopularyzowana w literaturze przez jej byłą osobistą asystentkę Lauren Weisberger, która w 2003 napisała książkę Diabeł ubiera się u Prady. Książka została później zekranizowana w filmie o tym samym tytule, a Annę Wintour zagrała Meryl Streep.

Anna Wintour uważana jest za najpotężniejszą kobietę w świecie mody. Będąc na stanowisku naczelnej US Vogue, zarządza przemysłem wartym ponad 300 mld dolarów. Odkryła wielu projektantów (Vera Wang, Alexander Wang, Alexander McQueen), fotografów i modelek. Przez fanatyków nazywana „Królową mody”, a jej pismo „biblią mody”.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Ojciec Charles Vere Wintour był wydawcą „The Evening Standard”. Matka Eleanor „Nonie” Trego Baker była córką profesora prawa na Harvardzie. Anna dostała imię po swojej babci, Annie Baker, filadelfijskiej celebrytce. Anna Wintour ma czworo rodzeństwa: Jamesa Charlesa, Norę Hilary, Patricka, Geralda Jacksona.

Dzieciństwo[edytuj | edytuj kod]

Młoda Wintour uczyła się w North London Collegiate School, gdzie często przeciwstawiała się noszeniu mundurków i spódnic za kolana. W wieku 14 lat zaczęła nosić swoją popularną fryzurę „na pazia”, która stała się jej znakiem rozpoznawczym. Kiedy nastała era „swingującego Londynu”, Anna starała się poświęcać modzie jak najwięcej uwagi jako regularna czytelniczka „Ready Steady Go!” pod dowództwem Cathy McGowan.

Anna w młodym wieku zaczęła interesować się mężczyznami. Mając 15 lat, związała się z 24-letnim Piersem Paulem Readem. W późniejszych latach spotykała się z redaktorem kolumny plotkarskiej Nigelem Dempsterem. Para była stałym elementem roztańczonych klubów późnych lat sześćdziesiątych. Jej przyjaciel zażartował: „Poszłaby do klubu nawet na otwarcie koperty”.

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Od mody do dziennikarstwa[edytuj | edytuj kod]

Dzięki wpływom ojca – Charlesa Wintoura, Anna, mając zaledwie 15 lat, została zatrudniona w modnym butiku Biba. Rok później Anna porzuciła North London Collegiate. Wintour nie wybrała kolejnej szkoły, lecz program szkoleniowy w Harrods. Z powodu wahań rodziców co do wykształcenia córki zdecydowała się uczęszczać na zajęcia dotyczące mody w pobliskiej szkole. Szybko jednak zrezygnowała z zajęć, mówiąc: „Albo znasz się na modzie albo nie”. Twierdziła, że szkoła jest beznadziejna, a osoby w niej pracujące są pozbawione jakiegokolwiek gustu.

Anna nadal spotykała się ze znanymi, starszymi od siebie mężczyznami – Peterem Gittermanem, pasierbem dyrygenta London Philharmonic Orchestra, Georga Soltiego, a następnie z Richardem Neville’em. To właśnie Richard Neville pozwolił Annie zdobyć pierwsze doświadczenie w pracy redakcyjnej przy tworzeniu jego czasopisma Oz, równie popularnego co kontrowersyjnego.

Do świata dziennikarstwa mody wkroczyła w 1970 roku, kiedy „Harper's Bazaar” połączył się z „Queen”, tworząc „Harper's & Queen”, gdzie Wintour została zatrudniona jako jeden z asystentów wydawcy. To właśnie tam pierwszy raz wyraziła głośno pragnienie pracy jako redaktor w Vogue. Anna odkryła modelkę Annabel Hodin, dawną koleżankę z North London. Często pracowała z Helmutem Newtonem i innymi trend-seterskimi fotografami.

W 1975 roku odeszła z magazynu po ostrej wymianie zdań z wydawcą „H&Q” Min Hogg. Anna wyjechała do Nowego Jorku ze swoim kolejnym partnerem, dziennikarzem freelancerem Jonem Bradshawem.

Anna próbowała zdobyć pracę w „Interview” Andy’ego Warhola. Stanowczo jej odmówił.

Nowy Jork[edytuj | edytuj kod]

W 1975 roku Anna objęła stanowisko młodszego dyrektora ds. mody w Harper's Bazaar w Nowym Jorku. Jej innowacyjne sesje stały się przyczyną konfliktów między nią i Tonym Mazzolą. Po 9 miesiącach Anna została zwolniona, chociaż w wywiadach często twierdziła, że pracowała tam o wiele dłużej. W tym czasie została przedstawiona Bobowi Marleyowi przez jednego z przyjaciół Bradshawa i zniknęła z muzykiem na tydzień. Po paru miesiącach Bradshaw pomógł jej objąć stanowisko dyrektora mody w „Vivie” – magazynie dla dorosłych kobiet prowadzonym przez Kathy Keeton, później żonę wydawcy „PenthouseBoba Guccionego. Podczas dwóch lat spędzonych w Vivie Anna rzadko zgadzała się pracować dla „Penthouse”, którego biuro mieściło się obok biura Vivy. To była jej pierwsza posada, która umożliwiła jej zatrudnienie swojej osobistej asystentki.

Kiedy Guccione zamknął bankrutującą Vivę w 1978 roku, Wintour zdecydowała dać sobie przerwę. Wdała się w trudne zerwanie z Bradshawem oraz późniejszy romans z Erikiem Idle’em. Następnie związała się potajemnie z francuskim producentem muzycznym, Michelem Estebanem, rozdzielając czas na bycie z nim w Paryżu, a z Idle’em w Nowym Yorku.

Powrót do wydawnictwa[edytuj | edytuj kod]

W 1980 roku Anna powróciła do pracy. Zatrudniła się jako dyrektor ds. mody w kobiecym magazynie „Savvy”. Savvy było pismem poszukującym talentów wśród kobiet, a dla Wintour odskocznią do swojego celu – „Vogue”. W następnym roku przeszła kolejny raz do New Yorku po zmianie zarządu gazety. To był punkt zwrotny w jej karierze. Tam moda – wraz ze zdjęciami, które zrobiła Anna – zaczęły interesować wydawcę Edwarda Kosnera. Wintour stała się jego ulubienicą. Ed bywał dla niej bardzo surowy, lecz dawał jej wolną rękę.

W końcu była koleżanka Anny zaaranżowała spotkanie z redaktor naczelną amerykańskiego „Vogue” Grace Mirabellą. Jednakże spotkanie nie trwało długo, ponieważ spytana przez Grace jaką posadę chciałaby objąć, Anna odpowiedziała, że chce zastąpić Mirabellę.

Condé Nast[edytuj | edytuj kod]

W 1983 roku Anna spotkała się z Alexem Libermanem, dyrektorem Condé Nast, wydawcą „Vogue” (oraz polskiego „Glamour”), który namówił Annę na pracę w Vogue (nie jako red.nacz.) po dwukrotnym zwiększeniu pensji. Wintour otrzymała nigdy nie używany tytuł – dyrektor kreatywny. Jej obowiązki nie były do końca sprecyzowane. Często bez zgody Grace zmieniała koncepcję artykułów. W tym czasie Anna zaczęła umawiać się z dziecięcym psychiatrą Davidem Shafferem. Dawał jej emocjonalnie wsparcie w ciężkich i pełnych stresu dla niej chwilach. Pobrali się we wrześniu 1984 roku.

Wintour szybko zaszła w ciążę po tym jak się pobrali i rok później została wybrana na następczynię brytyjskiego Vogue zamiast Beatrix Miller. Stanowisko objęła w kwietniu 1986 roku, krótko po tym jak na świat przyszedł jej syn Charlie. Chociaż David pracował w Nowym Yorku, a Anna w Londynie, stosunki między dwojgiem nie ulegały pogorszeniu. Anna radykalnie zmieniła brytyjskiego Vogue, zamieniając go w wydanie podobne do amerykańskiego. W wywiadzie do The Evening Standard powiedziała „Tutaj siedzi nowa kobieta”. Od tego czasu Anna nie miała czasu na zakupy, interesowała ją tylko praca. Z powodu drastycznych zmian wielu szanowanych pracowników gazety musiało opuścić szeregi Vogue. Niektórzy jak Liz Tilberis złożyli wymówienia automatycznie, gdy dowiedzieli się, że Anna obejmie rządy. Timberis dostała pracę w połowie 1987 roku kiedy Wintour powróciła do Nowego Yorku obejmując władzę nad „House & Garden”. Konkurowała z „Architectural Digest”, a firma dała jej wolną rękę. Ponownie Anna postawiła na radykalne zmiany. „Ona zniszczyła »House & Garden« w dwa dni” narzeka zwolniony przez Wintour dyrektor, mówiąc, że straciła 2 miliony dolarów na zmianie artykułów i zdjęć do najnowszego wydania. Dała same zdjęcia mody i wiadomości o gwiazdach, co było niezgodne z koncepcją „H&G”. „H&G” wkrótce by zbankrutował, lecz Condé Nast zamieniła redaktorów naczelnych. Ponieważ trudno było odzyskać zwolenników starego H&G, pismo zbankrutowało, a szefowie Condé Nast postanowili wykupić „Architectural Digest”.

Po dziesięciu miesiącach Condé Nast zrobili długo oczekiwany krok. Anna została wiceredaktorem Vogue.

Niedługo po tym zdarzeniu na rynku amerykańskim pojawiło się nowe pismo „Elle”, które swoje początki ma we Francji od 1985 roku. „Elle” stało się poważną konkurencją dla Vogue. Szefostwo Condé Nast zaczęło naciskać Mirabelle, aby starała się upodobnić swoją gazetę do „Elle”. Była to duża szansa dla Anny, ponieważ Mirabella nie była zwolenniczką zmian, sądząc, że stałe czytelniczki przestaną kupować Vogue. Anna zaczęła coraz częściej wtrącać się w kwestie nowych wydań gazety. Sesje zdjęciowe zamówione przez Wintour przedstawiały mało znane modelki ubrane w drogie ubrania oraz biżuterię, nie miały dużo makijażu, a niektóre miały mokre włosy, co nie było standardem dla tego pisma. Pod „dowództwem” Anny magazyn zmienił postrzeganie na modę. „Vogue” nie tylko konkurował z „Elle”, ale również z „Harper’s Bazaar” oraz „Vanity Fair” prowadzony przez Tine Brown. Mówi się, że obie bardzo się nie lubią nie zważając na podobieństwa osobowości.

Wiek XXI[edytuj | edytuj kod]

Amerykański Vogue ustanowił absolutny rekord w kwestii ilości stron, wśród wszystkich magazynów na świecie, we wrześniu 2012 roku - numer zawierał 916 stron. Anna również zaczęła nadzorować takie tytuły jak „Teen Vogue”, „Vogue Living”, „Men's Vogue”. „Teen Vogue” stanowiło konkurencję dla „Elle Girl” i „Cosmo Girl” w dodatkowych stronach. Po tylu osiągnięciach magazyn „AdAge” przyznał Annie tytuł „Redaktora Roku”.

Dochód Anny stanowił już 2 miliony dolarów na rok. Dodatkowo otrzymywała budżet na ubrania w wysokości 50 000 dolarów, szofera, prywatny apartament hotelowy w Ritz w Paryżu, gdy przebywała we Francji podczas Tygodnia Mody. Prezes Condé Nast Si Newhouse założył kolejne pismo, które pozwoliło Wintour kupić domek w Greenwich Village. Anna zaczęła być rozpoznawalna nie tylko w świecie mody i była parodiowana i głośno krytykowana już przed pojawieniem się książki „Diabeł ubiera się u Prady”.

Królowa świata mody[edytuj | edytuj kod]

Przez te wszystkie lata Anna Wintour stała się najbardziej wpływową osobą w świecie mody, trendsetterką oraz odkrywczynią nowych projektantów mody. Gdy choć jeden szczegół nie odpowiada Annie w sesji zdjęciowej lub wydaniu Vogue, wszystko jest natychmiast zmieniane, nie zważając na koszty tego przedsięwzięcia. Anna współpracuje z takimi projektantami jak Dolce & Gabbana, Karl Lagerfeld, Versace i wiele innych. Jej ulubionymi fotografami są nieżyjący już Helmut Newton oraz Julianne Moore. Oprócz przezwiska „Nuklerna Wintour”, Anna dostała przydomek editrix od słów editor oraz francuskiego dominatrix – domina.

Życie osobiste[edytuj | edytuj kod]

Anna ma dwójkę dzieci z Davidem Shafferem, Charlesa oraz Katherina („Bee”; ponieważ kiedy była małym dzieckiem, to sepleniła), która pisze czasami dla „Daily Telegraph”. Małżeństwo zostało z Davidem Shafferem unieważnione w 1999 roku; tabloidy spekulowały o romansie Anny z milionerem Shelby Bryan, lecz Wintour tego nie skomentowała. Osoba z bliskiego środowiska Anny dla gazety „Observer” powiedziała „Anna w końcu się śmieje i jest szczęśliwa (z Shelby)”. Po śmierci jej bliskiego przyjaciela Bradshawa na AIDS, Anna zaczęła przeznaczać duże sumy pieniędzy na organizacje pomagające chorym z AIDS oraz organizuje różne zbiórki na szczytne cele.

Każdy dzień Anna zaczyna od gry w tenisa. Potem przychodzi czas na jedzenie: jajecznica z tostem. Kolejnym etapem jest praca do późnych godzin. W przerwie oglądania Polaroidów i układu gazety, Anna czasami je ciepłą zupę z rozpuszczonym masłem na wierzchu (mówi się, że je tylko masło, a zupę wyrzuca) lub stek.

Gust[edytuj | edytuj kod]

Jako redaktor naczelna najbardziej prestiżowego magazynu o modzie, jej osobista garderoba jest bardzo obszerna. Anna bardzo lubi nosić biały T-shirt oraz dopasowane dżinsy. Gdy zaczęła pracować w Vogue, jej ulubionym strojem były projekty Chanel. Nosiła je nawet podczas ciąży, miała wtedy rozpięty suwak od spódnicy oraz rozpiętą marynarkę. Na temat jej okularów przeciwsłonecznych spekuluje się do dziś. Złośliwi twierdzą, że jest diabłem i ukrywa swoje czerwone oczy. Z biografii Jerry’ego Oppenheimera dowiadujemy się, że jeden z jej kolegów pod nieobecność Wintour założył jej okulary. Po sekundzie dostał zawrotu głowy. Powodem okazał się bardzo słaby wzrok Anny, wymagający znaczącej korekty. Zdarza się, że gdy ktoś znajomy wita się z nią na ulicy, ona nic nie odpowiada, ponieważ nie może rozpoznać witającego.

Polityka[edytuj | edytuj kod]

Anna jest zwolenniczką partii liberałów. W wyborach prezydenckich głosowała na Al Gore. Anna mówi: „Jeżeli spojrzysz na świetne zdjęcia mody nie zważając na ich kontekst, bez problemu możesz zgadnąć co jest na pierwszej stronie »New York Timesa«.”

Diabeł ubiera się u Prady[edytuj | edytuj kod]

Gdy w 2003 roku pojawiła się książka Diabeł ubiera się u Prady wywarła duże wrażenie na osobach spoza świata mody. Główna bohaterka Miranda Priestly jest bardzo podobna do Anny Wintour, a redakcja Runway to kolejny Vogue. Anna komentuje, że nie pamięta żadnej Lauren Weisberger (była asystentka Wintour oraz autorka książki). Ponadto twierdzi, że jeszcze nie przeczytała książki, ale ma to w planach.

Osobowość[edytuj | edytuj kod]

Editrix stworzyła otoczkę ambitnej pracoholiczki. Jej determinacja i dążenie do celu są powodem wielu fascynacji, ale także agresji ze strony konkurencyjnych pism. Jest niezwykle zimną i zamkniętą w sobie kobietą o wysokich predyspozycjach. Niezwykle wymagająca Anna nie lubi kontaktu wzrokowego oraz zbyt dużego kontaktu z pracownikami przez co zakazuje się im jazdy z nią w windzie. Bezlitosna kobieta w ciemnych okularach z wielkim autorytetem.

Kampania PETA[edytuj | edytuj kod]

Anna bardzo często jest celem ataków PETA. Wintour bez względu na wypowiedzi organizacji chroniących zwierzęta nadal nosi futra i fotografuje je w sesjach Vogue. Anna mówi, że już tyle razy była atakowana przez PETA, że przestała liczyć. W Paryżu w październiku 2000 roku na pokazie Chloé, Anna została uderzona ciastem tofu przez jej przeciwników. W rewanżu, w czasie świąt Anna oraz wydawca Vogue Ron Galotti, zrzucali z okna na członków PETA talerze ze świeżo smażonymi stekami.

Elita[edytuj | edytuj kod]

Dla Vogue fotografowały się takie znane osobistości jak Oprah Winfrey, Hillary Clinton, które obie zaprzeczały informacjom, że kiedykolwiek pokażą się w sesji dla Vogue. Kolejnymi są Jennifer Lopez, Kate Moss, Donald Trump, Diane von Furstenberg. Na prośbę Anny zawsze sadza się ją z dala od konkurencyjnych redaktorów pism. Jedna z osób mówi: „Spędzamy czas, aby powiedzieć ludziom jakie torebki powinni nosić, ale Anna jest ponad nami, ona nawet nie ma torebki. Ona ma limuzynę. I ma swoich bagażowych André Leon Talley i Hamish Bowles, którzy noszą nawet jej gumę do żucia.”

Reakcja[edytuj | edytuj kod]

Chociaż wiele osób nie wypowiada się o Annie dobrze, większość z nią blisko współpracujących mówi o niej przychylnie. „Ona jest szczera. Mówi to co myśli. Tak to tak, a nie to nie” mówi Karl Lagerfeld. Z tym zgadza się François-Henri Pinault: „Ona nie jest agresywna”.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]