Tofu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kinugoshi Tōfu (Japonia)
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło tofu w Wikisłowniku
Wikimedia Commons

Tofu (jap. 豆腐 tōfu?) – twarożek sojowy otrzymywany w procesie koagulacji mleka sojowego, wg legendy wynaleziony w Chinach w 164 r. n.e. przez Liu Ana.

W Chinach twarożek nazywany jest 豆腐 dòufǔ, na Zachodzie jego nazwa jest znana w fonetyce japońskiej. Chińskie tōfu jest delikatniejsze i chudsze od japońskiego ze względu na inną tradycję przygotowywania mleka sojowego. W Japonii tōfu zaczęto przyrządzać dopiero w drugim tysiącleciu n.e. Jada się je także w Korei, Wietnamie, Tajlandii i innych państwach regionu.

Tofu jest bogatym źródłem białka, co ma szczególne znaczenie w opartej głównie na niskobiałkowym ryżu i pozbawionej mleka kuchni chińskiej[1]. Jest także źródłem roślinnych tłuszczów nienasyconych i wielu witamin[2]. Tōfu jest niskokaloryczne i nie zawiera cholesterolu. Stanowi często spotykany składnik oryginalnych potraw orientalnych i kuchni europejskiej, dań mięsnych, wegetariańskich i wegańskich.

Wartości odżywcze[edytuj | edytuj kod]

W tofu znajduje się białko sojowe, zawierające aminokwasy egzogenne. Ponad 80% znajdującego się w nim tłuszczu roślinnego to tłuszcze nienasycone, kwas linolowy oraz lecytyna, co stało się powodem rozpowszechnienia poglądu o atrakcyjności tofu jako ich źródła w diecie człowieka.

Information icon.svg Zobacz więcej w artykule Tłuszcze, w sekcji Rola tłuszczów w diecie.

Tofu jest również źródłem wapnia, a także innych soli mineralnych i witamin: soli żelaza, fosforu, potasu, sodu, witamin z grupy B, choliny i witaminy E.

Wartość składników odżywczych w 100 g:

  • białko 11,0 g
  • tłuszcz 5,0 g
  • węglowodany 0,4 g
  • cholesterol 0,0 g
  • wapń 146,0 mg
  • fosfor 105,0 mg
  • żelazo 1,7 mg
  • witaminy z grupy B 0,09 mg
  • wartość energetyczna 80-100 kcal.

Tofu w kuchni[edytuj | edytuj kod]

Daje się łatwo i szybko przyrządzać na różne sposoby, np. tofu pokrojone w kostki i gotowane na ostro z mielonym mięsem, to tradycyjne danie kuchni syczuańskiej. W Pekinie jada się je na zimno z czosnkiem albo w formie długich, twardych paseczków.

Przypisy

  1. Edward Kajdański: Chiny. Leksykon. Warszawa: Książka i Wiedza, 2005, s. 56-57. ISBN 83-05-13407-5.
  2. H.L. Wang: Technical aspects of whole soybean use. W: Dupont J, Osman EM, eds., Cereals and Legumes in the Food Supply. Ames, Iowa: Iowa State University Press, 1987, s. 89-119. (ang.)