Apollo 7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Apollo 7
Logo misji Apollo 7
Statystyka misji
Nazwa misji Apollo 7 (AS-205)
Nazwa statku Moduł dowodzenia
Apollo 7-CSM-101.
Załoga 3
Start 11 października 1968
o 16:02:45 UTC
z Kennedy Space Center
Kompleks startowy 34
Wodowanie 22 października 1968
o 12:11:48 UTC
na Oceanie Atlantyckim
Czas trwania misji 10 d 20 h 9 min i 3 s
Załoga Apollo 7
W nawiasach podano liczbę lotów kosmicznych odbytych przez członka załogi, wliczając tę misję
Dowódca Walter Schirra (3)
Pilot modułu dowodzenia Donn Eisele (1)
Pilot modułu księżycowego)[a] Walter Cunningham (1)
Załoga rezerwowa
Dowódca Thomas Stafford
Pilot modułu dowodzenia John Young
Pilot modułu księżycowego Eugene Cernan
Poprzednia misja Apollo 6
Następna misja Apollo 8
Załoga Apollo 7 (22 maja 1968).

Apollo 7 – pierwszy lot załogowy w ramach programu Apollo. Start odbył się 11 października 1968

Parametry lotu[edytuj | edytuj kod]

  • azymut startu – 72°
  • apogeum – 452 km
  • perygeum – 165 km
  • liczba okrążeń – 163
  • masa startowa statku kosmicznego – 20 533 kg
  • masa startowa rakiety nośnej – 592 670 kg

Cele główne misji[edytuj | edytuj kod]

  1. Test statku Apollo w locie załogowym.
  2. Test procedur i infrastruktury naziemnej w locie załogowym.
  3. Wykazanie zdolności statku Apollo do przeprowadzenia spotkania z innym obiektem na orbicie.

Zrealizowano wszystkie główne cele misji. Wykonano też wszystkie zaplanowane testy.

Przebieg misji[edytuj | edytuj kod]

Przed i w trakcie startu kabina była wypełniona mieszaniną tlenu i azotu w stosunku 6:4, co stanowiło rezultat tragicznej lekcji, jaką stanowił dla NASA pożar na pokładzie Apollo 1. Z czystego tlenu składała się atmosfera wewnątrz skafandrów załogi. Zawartość tlenu zaczynała rosnąć w kabinie dopiero po starcie, zmierzając stopniowo do 100% przy ciśnieniu 345 hPa. W porównaniu ze statkami wykorzystywanymi we wcześniejszych programach kosmicznych, kapsuła Apollo była stosunkowo wygodna – astronauci mogli się w miarę swobodnie poruszać, a nawet przygotowywać ciepłe posiłki. Silnik statku Apollo spisał się znakomicie, wykonując nie tylko krótko- i długotrwałe odpalenia, ale także dużą liczbę odpaleń w trakcie lotu. Był to największy silnik, jakim załoga mogła sterować ręcznie, kontrolując kierunek wektora ciągu. Ćwiczenia obejmowały m.in. orbitalne spotkanie przeprowadzone jedynie za pomocą obserwacji wzrokowej i ustalenie orientacji statku w stosunku do celu dokowania za pomocą sekstansu. Ani rakieta nośna, ani statek kosmiczny nie spowodowały żadnych kłopotów.[1]

Na niską orbitę okołoziemską astronautów wyniosła rakieta Saturn IB. Lot trwał 11 dni.

Walter Schirra, Walter Cunningham i Donn Eisele testowali działanie systemów nawigacyjnych i sterujących.

Zakończenie misji[edytuj | edytuj kod]

Astronauci wrócili na Ziemię 22 października 1968 o godzinie 12:11:48 czasu UTC.

  • miejsce wodowania – zachodni Atlantyk, 27°38′N, 64°9′W.
  • okręt ratowniczy – USS Essex
  • podjęcie załogi – 13:08 UTC
  • podjęcie statku CM – 14:03 UTC

Ważne informacje[edytuj | edytuj kod]

  1. Pierwszy załogowy lot Apollo.
  2. Pierwszy lot statku Apollo wersji Block II.
  3. Pierwszy lot z wykorzystaniem skafandrów kosmicznych Apollo.
  4. Pierwszy lot z pełnym wyposażeniem załogi.
  5. Pierwsza transmisja telewizyjna na żywo z kosmosu podczas misji załogowej.

Uwagi

  1. Funkcja pilot modułu księżycowego jest umowna.Na pokładzie statku kosmicznego nie istniały ścisłe podziały obowiązków, a moduł księżycowy nie brał udziału w misji.

Przypisy

  1. Robert Godwin: Apollo. Warszawa: 2011, s. 56-60. ISBN 978-83-7648-831-8.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Andrzej Marks, Droga do Księżyca, Wiedza Powszechna Warszawa 1969
  2. Andrzej Marks, Księżyc, Państwowe Wydawnictwo Naukowe Warszawa 1970
Wikimedia Commons