Aster nowobelgijski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Aster nowobelgijski
Bachibouzouk6.jpg
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Klad astrowe
Rząd astrowce
Rodzina astrowate
Podrodzina Asteroideae
Rodzaj Symphyotrichum
Gatunek aster wirginijski
Nazwa systematyczna
Symphyotrichum novi-belgii (L.) G. L. Nesom var. novi-belgii
Synonimy

Aster novi-belgii L.

"(systm)" Systematyka w Wikispecies
"(comns)" Zdjęcia i grafiki w Commons
Kwiatostan

Aster nowobelgijski (Symphyotrichum novi-belgii var. novi-belgii) – według aktualnych ujęć taksonomicznych odmiana gatunku Symphyotrichum novi-belgii[2]. Dawniej zaliczana była do rodzaju aster w randze gatunku (jako Aster novi-belgii L.)[3], stąd też pochodzi nadal używana nazwa polska (aster), mimo, że roślina ta należy obecnie do innego rodzaju. Używana jest też inna polska nazwa – aster wirginijski, lub zwyczajowa – marcinki. Pochodzi z Ameryki Północnej[2]. Jest uprawiana w wielu rejonach świata jako roślina ozdobna.

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Łodygi 
Sztywne, wzniesione, wysokość do 1,5 m, jedynie górą kutnerowato owłosione
Liście
Różnokształtne – od lancetowatych do jajowatych
Kwiaty
Koszyczki średnicy 4 cm, zebrane w szczytową wiechę. Kwiaty języczkowate, różnobarwne (białawe, lila, niebieskawe, różowe). Kwiaty rurkowate żółte

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Bylina, hemikryptofit. Rośnie nad rzekami. Kwitnie od sierpnia do listopada. Gatunek charakterystyczny związku Senecion fluviatilis[4].

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

Gatunek zróżnicowany na cztery odmiany[5]:

  • Symphyotrichum novi-belgii var. crenifolium (Fernald) Labrecque & Brouillet
  • Symphyotrichum novi-belgii var. elodes (Torr. & A.Gray) G.L.Nesom
  • Symphyotrichum novi-belgii var. novi-belgii
  • Symphyotrichum novi-belgii var. villicaule (A.Gray) Labrecque & Brouillet

Odmiany ozdobne[edytuj | edytuj kod]

Wyhodowano liczne odmiany ozdobne, również o pełnych i półpełnych kwiatach[6]. M.in. są to[6]:

  • 'Court Herald' – o dużych, półpełnych kwiatach morwowej barwy
  • 'Ernest Ballard' – odmiana wysoka (do 1 m) o duzych purpurowoczerwonych kwiatach
  • 'Audrey' – odmiana niska (do 30 cm) o zwartym pokroju i lawendowoniebieskich kwiatach

Uprawa[edytuj | edytuj kod]

Nadaje się na rabaty kwiatowe i na kwiat cięty. W Polsce jest w pełni mrozoodporny (strefy mrozoodporności 3-9)[6]. Roślina łatwe w uprawie. Najlepiej rośnie na słonecznym stanowisku lub w półcieniu, na przepuszczalnej i żyznej ziemi. Powinna mieć stale wilgotną glebę. Odmianom wysokim należy zapewnić podparcie. Po przekwitnięciu rośliny przycina się przy ziemi. Rozmnaża się przez podział jesienią lub wiosną przez zdrewniałe sadzonki. Od wiosny do lata należy dość silnie nawozić. Rośliny mogą być atakowane przez mączniaka prawdziwego, szarą pleśń, mszyce i ślimaki[6].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2010-04-15].
  2. 2,0 2,1 Germplasm Resources Information Network (GRIN). [dostęp 2010-06-15].
  3. Zbigniew Mirek, Halina Piękoś-Mirkowa, Adam Zając, Maria Zając: Vascular Plants of Poland - A Checklist. Krytyczna lista roślin naczyniowych Polski. Instytut Botaniki PAN im. Władysława Szafera w Krakowie, 1995. ISBN 83-85444-38-6.
  4. Matuszkiewicz W. Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2001. ISBN 83-01-13520-4.
  5. The Plant List [dostęp 2014-01-24].
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 Geoff Burnie i inni: Botanica. Rośliny ogrodowe. Könemann, 2005. ISBN 3-8331-1916-0.