Beduini
Beduini (arab. بدوي badawi) — (pierwotnie) koczownicze lub półkoczownicze plemiona krajów arabskich, Afryki Północnej i Bliskiego Wschodu. Nazwa została wprowadzona przez Arabów, aby odróżnić arabską ludność miejską — hadari i wiejską — fellahowie. Są sunnitami, choć w ich wierzeniach daje się zauważyć pierwiastki pogańskie jak kult sił przyrody.
Do XX wieku głównym zajęciem Beduinów była hodowla (wielbłądów, owiec i kóz). Niektóre klany Beduinów mieszkają w namiotach i odbywają dalekie wędrówki ze swoimi stadami w poszukiwaniu pastwisk. Chów zwierząt jednak nie zapewnia im wystarczających środków do życia. Beduini byli odrębnym społeczeństwem z własną administracją. Często rabowali karawany w tym również te, które podróżowały do Mekki. Każdy władca danego państwa musiał liczyć się z siłą Beduinów. Służyli również oni do tłumienia buntów chłopów. Sprawowali w Egipcie kontrolę nad żeglugą w delcie Nilu.
W starożytnym Egipcie Beduinów zamieszkujących tereny na wschód od starożytnego Egiptu - w południowej Palestynie, w południowej Transjordanii i na półwyspie Synaj, a także na terytorium Lewant, w XV wieku p.n.e. aż do III Okresu Przejściowego określano słowem Szasu. Nazwa wzięła się z transliteracji egipskiego słowa š3sw, czyli ci, którzy przemieszczają się pieszo, określającego pogardzanych przez Egipcjan Beduinów. Pierwszy termin pochodzi z XV wieku z Transjordanii. Jest on używany na liście wrogów w świątyni umieszczona na kolumnie w Soleb zbudowanej przez Amenhotepa III. Skopiowany później przez Ramzesa II w Amara Zachodnim i w Akszy, wykazy te wymieniają sześć grup Szasu: Szasu z S'rr, Szasu z Lbn, Szasu z Sm't, Szasu z Wrbr, Szasu z Yhw i Szasu z Pysps.
Bonaparte w ten sposób pisał o Beduinach:
 |
[edytuj] Współczesność
Obecnie szacuje się, że jedynie 1-2% Beduinów prowadzi koczowniczy tryb życia. Przemiany gospodarcze wymusiły poszukiwanie nowych, lepszych sposobów utrzymania się. Jedną z bardziej znanych, choć marginalnych, nowych profesji Beduinów jest obsługa ruchu turystycznego typu pilotowanie wycieczek na pustyni czy przejażdżki na wielbłądach. Wykorzystywana jest tu ich wiedza i znajomość warunków na pustyni. Ponadto znaleźli zatrudnienie jako przewoźnicy na trasach dawnych karawan, choć już nie na wielbłądach, lecz nowoczesnymi środkami transportu masowego. Są też pracownikami na plantacjach daktyli i trzciny cukrowej. Jednak najwięcej Beduinów osiadło w rozwijających się miastach, gdzie znaleźli zatrudnienie w przemyśle lub usługach, choć częściowo również pozostają bez pracy, jako słabiej wykształceni.
[edytuj] Bibliografia
- Barbara Stępniewska-Holzer, Muhammad Ali. Narodziny nowoczesnego państwa egipskiego.
