Bell Telephone Company

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Logo Bell System - grupy powiązanych firm zapoczątkowanej przez Bell Telephone Company.

Bell Telephone Company - amerykańskie przedsiębiorstwo telekomunikacyjne z siedzibą w Bostonie założone w 1877 roku przez teścia Alexandra Bella, Gardinera Hubbarda, który - wraz z inwestorami z Massachusetts i Rhode Island - pomagał także w organizacji siostrzanej firmy, New England Telephone and Telegraph Company. Bell Telephone zorganizowała pierwszą centralę telefoniczną w New Haven, w stanie Connecticut.

Gardiner Hubbard, pierwszy prezes Bell Telephone Company.

W 1876 roku Alexander Bell otrzymał patent na to, co obecnie znamy jako telefon. Patent Bella pokonał bardzo podobny wniosek złożony tego samego dnia przez Elishę Graya, amerykańskiego inżyniera elektryka i wynalazcę. Kwestia, kto pierwszy wynalazł technologię telefoniczną, stała się przedmiotem wieloletnich sporów, m.in. z Western Union.

Obie siostrzane firmy - Bell Telephone oraz New England Telephone and Telegraph - połączyły się w marcu 1879 pod nazwą National Bell Telephone Company, które działało nieco ponad rok (marzec 1879–kwiecień 1880)[1] jako krótkie ogniwo w łańcuchu przekształceń Bell Telephone, która przechodziła wiele zmian w okresie 1878–1900[2].

National Bell Telephone Company[edytuj | edytuj kod]

Kapitalizacja nowej spółki wynosiła 850 tys. USD (8,5 tys. akcji po 100 dolarów każda), a prezesem został William H. Forbes, a dyrektorem generalnym – Theodore Newton Vail[1]. W krótkiej historii firmy najważniejszym wydarzeniem było porozumienie w sprawie wzajemnych roszczeń patentowych, które nastąpiło, gdy National Bell Telephone Company wygrało przed Sądem Najwyższym USA 10 listopada 1879 roku batalię ze swoim głównym konkurentem - firmą Western Union[1]. Istotą rozstrzygnięcia pomiędzy tymi dwoma firmami był podział ich obszarów działania biznesowego. Western Union dostał gwarancję, że National Bell nie będzie z nim konkurował w zakresie usług telegraficznych i nie będzie kooperował lub łączył się z konkurentami Western Union w przyszłości[1]. Natomiast National Bell dostał gwarancje, że Western Union nie będzie z nim konkurował na rynku usług telefonicznych[1]. Ponadto National Bell zobowiązał się do odkupienia wszystkich akcji oraz urządzeń (m.in. 56 tys. aparatów telefonicznych[3]) należących do American Speaking Telephone, spółki zależnej Western Union operującej na amerykańskim rynku telefonicznym[1]. Porozumienie było ważne do czasu wygaśnięcia dwóch podstawowych patentów[1].

Siedziba American Bell Telephone Company w Bostonie (1892)

National Bell do dalszego rozwoju i ekspansji potrzebował funduszy[1]. Zabiegi o uzyskanie kredytu bankowego okazały się jednak bezskuteczne[1]. Aby uzyskać potrzebny kapitał, zdecydowano o przekształceniu firmy[1]. 17 kwietnia 1880 roku w miejsce National Bell Telephone Company założono American Bell Telephone Company[1], która z czasem dała początek American Telegraph & Telephone Company (AT&T). Kapitalizacja American Bell Telephone Company wynosiła 7,35 mln USD (73,5 tys. akcji po 100 dolarów każda)[1].

Przypisy

  1. 1,00 1,01 1,02 1,03 1,04 1,05 1,06 1,07 1,08 1,09 1,10 1,11 Alan Stone: Public Service Liberalism: Telecommunications and Transitions in Public Policy. Princeton University Press, 1991, s. 94-96.
  2. AT&T Corporation (ang.). Encyklopedia Britannica. [dostęp 2014-09-18].
  3. Portland, Maine and the Telephone (ang.). [dostęp 2014-09-18].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]