Bitwa pod Arsuf

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Arsuf
III wyprawa krzyżowa
Schlacht von Arsuf.jpg
Obraz przedstawiający bitwę pod Arsuf autorstwa Eloi Firmin Felona
Czas 7 września 1191
Miejsce na północ od Arsuf
Terytorium Ziemia Święta
Wynik zwycięstwo wojsk chrześcijańskich
Strony konfliktu
Krzyżowcy w tym:
TemplariuszeJoanniciFlamandowieAnglicyFrancuzi
Ayyubid Flag.png Ajjubidzi
Dowódcy
Ryszard I Lwie Serce
Blason Geoffroy Plantagenet.svg Ryszard I Lwie Serce
Salah Eddin Al Ajjubij
Saladyn
Siły
22 tys. lekkiej piechoty
15 tys. ciężkiej piechoty
4,5 tys. kawalerii
30 tys. lekkiej piechoty
15 tys. ciężkiej piechoty
ok. 8 tys. jazdy
Straty
do ok. 700 7 tys., w tym 32 emirów
III wyprawa krzyżowa

AkkaIkoniumArsufAl-ChuwajlifaJaffa

Bitwa pod Arsuf (7 września 1191 r.) – bitwa lądowa, która miała miejsce podczas III wyprawy krzyżowej do Ziemi Świętej (1187-1192).

Podłoże[edytuj | edytuj kod]

W roku 1187 Jerozolima została zdobyta przez muzułmanów pod wodzą Saladyna, a najświętsza relikwia chrześcijan - Ułamek Prawdziwego Krzyża – dostała się w ręce niewiernych. Papież Klemens III wezwał do krucjaty, która miała odzyskać Ułamek Prawdziwego Krzyża. Pierwszy na wezwanie odpowiedział Święty Cesarz Rzymski Fryderyk Barbarossa, zmarł jednak w trakcie drogi do Jerozolimy w 1189 r. Po nim do Ziemi Świętej wyruszyli król Anglii Ryszard I Lwie Serce oraz król Francji Filip II August. Król angielski w drodze do Jerozolimy krwawo rozprawił się z garnizonem Akki, mordując 2,7 tys. jeńców.

Bitwa[edytuj | edytuj kod]

Krzyżowcy w sile 14 tys. ludzi posuwali się powoli drogą przybrzeżną mając za sobą oddziały Saladyna. Saraceni atakowali posuwające się tabory chrześcijan, chcąc sprowokować ich do bitwy. Doszło do kilku utarczek, jednak król angielski unikał konfrontacji.

7 września 1191 roku Saladyn zdecydował się na ostateczny atak kilka kilometrów na północ od Arsuf. Ryszard ustawił swoją armię tyłem do morza. Przed rycerstwem na koniach rozstawił piechotę i łuczników, na prawej flance stali templariusze a na lewej joannici - najsłynniejsze zakony rycerskie. Pomiędzy nimi stanęli kawalerowie francuscy, flamandzcy i frankijscy.

Saraceni poszli do natarcia przed południem, na chrześcijan ruszyły falowe ataki lekkozbrojnej piechoty murzyńskiej i beduińskiej, które nie wyrządziły zakutym w stalowe zbroje chrześcijanom żadnej szkody. Następnie na Europejczyków uderzyła kawaleria turecka uzbrojona w szable i topory. Najsilniej muzułmanie uderzyli na szpitalników i oddziały Franków, te jednak nie ustąpiły z pola. Za każdym razem Ryszard ustawiał w szyku swoich łuczników, którzy zasypywali przeciwnika gradem strzał. W końcu szpitalnicy nie wytrzymali wykonując atak bez zgody króla. Za nimi poszły kolejne oddziały. Wtedy Ryszardowi udało się zaprowadzić ład w szeregach chrześcijan, którzy przypuścili szarżę na muzułmanów. Wojownicy Saladyna nie wytrzymali dobrze skoordynowanego ataku konnicy i rzucili się do ucieczki. W bitwie poległo około 7 tys. muzułmanów (w tym co najmniej 32 emirów[1]) i 700 krzyżowców, a bitwa była wielkim zwycięstwem moralnym i, w mniejszym stopniu, militarnym chrześcijan.

Skutki[edytuj | edytuj kod]

Zwycięstwo pod Arsuf, jedynej dużej bitwie trzeciej krucjaty, przyczyniło się do zawarcia traktatu z Saladynem i przywróciło chrześcijanom swobodny dostęp do licznych miejsc kultu w Ziemi Świętej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Kelly Devries, Martin Dougherty, Iain Dickie, Phyllis G. Jestice, Christer Jorgensen, Bitwy epoki średniowiecza - od Hastings do Konstantynopola, Przedsiębiorstwo Wydawnicze Rzeczpospolita SA, 2008, wydanie I, ss. 59, ISBN 978-83-60192-64-1