Bitwa pod Eupatorią

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Bitwa pod Eupatorią
Wojna krymska
Yvon 3.jpg
Czas 17 lutego 1855
Miejsce pod Eupatorią
Terytorium Krym
Wynik zwycięstwo sił sprzymierzonych
Strony konfliktu
Imperium osmańskie Imperium Osmańskie
Wielka Brytania Wielka Brytania
Francja II Cesarstwo Francuskie
Rosja Imperium Rosyjskie
Dowódcy
Imperium osmańskie Omer Pasza
Imperium osmańskie Iskander pasza
Rosja Stiepan Chrulew
Siły
ok. 31 000 ok. 50 000
Wojna krymska

Olteniţa - Synopa - Cetate - Silistra - Kurekdere - Bomarsund - Pietropawłowsk - Alma - Sewastopol - Bałakława - Inkerman - Eupatoria - Malakoff - Taganrog - Czorna - Kars - Kinburn

Bitwa pod Eupatorią – starcie zbrojne, które miało miejsce 17 lutego 1855 roku między wojskami tureckimi i rosyjskimi w trakcie wojny krymskiej.

Przyczyny bitwy[edytuj | edytuj kod]

Chcąc uniemożliwić desant dwóch dywizji francuskich i jednocześnie wyeliminować zagrożenie dla własnych linii komunikacyjnych, książę Mienszykow zlecił opracowanie planu odbicia Eupatorii. Zwolennikiem operacji był car Mikołaj I, który chciał umocnić prestiż Rosji.

Przygotowania do bitwy[edytuj | edytuj kod]

Armia rosyjska[edytuj | edytuj kod]

Z danych wywiadowczych wynikało, że garnizon Eupatorii stanowią w 90% żołnierze tureccy. Rosjanie liczyli, że będą łatwiejszym do pokonania przeciwnikiem niż oddziały brytyjskie i francuskie.

Do szturmu wyznaczono dywizję piechoty pod dowództwem generała Chrulewa. Dodatkową ochronę miała stanowić brygada kawalerii generała Bobylewa. Całość wspierało ponad 100 dział artylerii.

Armia sprzymierzona[edytuj | edytuj kod]

Garnizon stanowili Turcy wspierani przez słabe liczebnie oddziały brytyjskiej piechoty morskiej. Pod dowództwem francuskich inżynierów Turcy wznieśli wokół portu umocnienia polowe. Obrońcy Eupatorii mieli do dyspozycji około 40 dział. W razie potrzeby mogli liczyć na wsparcie artylerii brytyjskich i francuskich okrętów.

Przebieg bitwy[edytuj | edytuj kod]

Natarcie Chrulewa rozpoczęło się o godzinie 5 rano 17 lutego 1855 roku kanonadą artyleryjską. Pod jej osłoną generał stopniowo rozwijał swoje oddziały. Siły sprzymierzonych odpowiedziały ogniem własnej artylerii z okrętów.

Rosjanie kryjąc się za cmentarzem i kamieniołomem zbliżyli się do tureckich pozycji na odległość 100 metrów. Nie zdołali podejść bliżej ze względu na ostrzał z muszkietów nieprzyjaciela. Turcy próbowali kontratakować wysuniętą kolumnę rosyjską, jednak Bobylew powstrzymał ich pułkiem ułanów i kartaczami konnej baterii. Przed południem rozpoczął się decydujący atak Rosjan. Do szturmu ruszyły dwa bataliony azowskiego pułku piechoty i batalion greckich ochotników. Atak został odparty.

Chrulew doszedł do wniosku, że dalsze szturmowanie miasta poniosłoby za sobą zbyt duże straty w ludziach i nakazał odwrót. W jego czasie turecka kawaleria zaatakowała rosyjskie oddziały, jednak została odparta.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]