Bitwa pod Panasówką
| Bitwa pod Panasówką Powstanie styczniowe |
|||||||||||||||||
Tablica na Wzgórzu Polak upamiętniająca Marcina Borelowskiego
|
|||||||||||||||||
| Czas | 3 września 1863 | ||||||||||||||||
| Miejsce | Panasówka | ||||||||||||||||
| Terytorium | Królestwo Kongresowe | ||||||||||||||||
| Wynik | zwycięstwo powstańców | ||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||
| Powstanie styczniowe |
|---|
|
Ciołków - Szydłowiec - Lubartów - Węgrów - Rawa - Sosnowiec - Siemiatycze - Słupcza - Miechów - Staszów - Krzywosądz - Nowa Wieś (I) - Dobra - Małogoszcz (I) - Mrzygłód - Pieskowa Skała - Skała - Chroberz - Grochowiska - Igołomia - Krasnobród - Praszka - Buda Zaborowska - Borowe Młyny - Ginietyny - Nowa Wieś (II) - Pyzdry - Kobylanka - Pobiednik Mały - Stok - Krzykawka - Birże - Ignacew (I) - Huta Krzeszowska - Horki - Salicha - Chruślina (I) - Nagoszewo - Ignacew (II) - Lututów - Ossa - Góry - Komorów - Świerże - Chruślina (II) - Depułtycze - Żyrzyn - Złoczew - Fajsławice - Sędziejowice - Panasówka - Batorz - Małogoszcz (II) - Mełchów - Rybnica - Łążek - Opatów (I) - Brody - Sprowa - Mierzwin - Huta Szczeceńska - Janik - Iłża - Opatów (II) |
Bitwa pod Panasówką – jedna z największych bitew powstania styczniowego, stoczona 3 września 1863 pod Panasówką przez oddział (700–800 ludzi) dowodzony przez pułkownika Marcina „Lelewela” Borelowskiego, do którego dołączył 400-osobowy oddział Kajetana „Ćwieka” Cieszkowskiego, z wojskami rosyjskimi pod dowództwem majora Sternberga (różne źródła podają od 3000 do 4000 żołnierzy). Oddziały rosyjskie składały się z 5 rot piechoty, szwadronu dragonów oraz dwóch sotni Kozaków. Rosjanie posiadali też cztery działa.
[edytuj] Przebieg bitwy
Borelowski dowodził polskimi siłami ze wzgórza Polak (Rosjanie z sąsiedniego wzgórza „Pod Moskalem”), na którym stoi obecnie pomnik powstańców oraz umieszczone są tablice z opisami w języku polskim i węgierskim.
Po ostrzale artyleryjskim na pozycje powstańcze ruszyła piechota nieprzyjaciela. Jednak Rosjanie zostali zatrzymani, a następnie zaatakowani przez polską kawalerię wspieraną przez kosynierów. Pierwsze natarcie nie powiodło się. Dopiero za drugim razem Polacy przedarli się przez linie wroga, a kosynierzy uszkodzili rosyjskie działa.
Po polskiej stronie oddziałem piechoty dowodził konno węgierski arystokrata major Edward Nyáry. W czasie bitwy został najpierw trafiony kulą w nogę, a następnie w brzuch. Zmarł w lazarecie następnego dnia, 4 września.
Po bitwie oddziały powstańcze rozłączyły się. Borelowski udał się w kierunku Batorza, a Cieszkowski na północny zachód.
Zbiorowa mogiła poległych znajduje się przy wjeździe do Zwierzyńca. Oddzielny grób ma tylko major Nyáry.
[edytuj] Linki zewnętrzne
[edytuj] Bibliografia
- Jan Buraczyński, Roztocze. Dzieje osadnictwa, Lublin 2008, s. 346–347, ISBN 978-83-60594-20-9.