Bitwa pod Torgau

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Bitwa pod Torgau
wojna siedmioletnia
Schlacht bei Torgau.jpg
Plan bitwy pod Torgau
Czas 3 października 1760
Miejsce Torgau
Terytorium Saksonia, Niemcy
Wynik zwycięstwo pruskie
Strony konfliktu
Flag of the Kingdom of Prussia (1750-1801).svg Prusy Cesarstwo Austrii Austria
Dowódcy
Fryderyk II Wielki feldmarszałek Leopold von Daun
Siły
48 500 ludzi
(35 000 piechoty,
13 500 kawalerii)
256 dział
52 000 ludzi
(42 000 piechoty,
10 000 kawalerii)
275 dział
Straty
16 751 ludzi 15 200 ludzi
Wojna siedmioletnia

Minorka - Lovosice - Reichenberg - Praga - Kolin - Palasi - Hastenbeck - Groß-Jägersdorf - Moys - Cap-Français - Rochefort - Rossbach - Wrocław - Lutynia - Krefeld - Domstadtl - Sarbinowo - Hochkirch - Bergen - Kije - Minden - Kunowice - Hoyerswerda - Lagos - zatoka Quiberon - Maxen - Miśnia - Landeshut - Carrickfergus - Warburg - Legnica - Kloster Kamp - Torgau - Belle Île - Vellinghausen - Burkatów - Wilhelmstahl - Freiberg - Gwadelupa - Martynika - Hawana - Manila - Buxar - Dzierżoniów

Bitwa pod Torgau – starcie zbrojne, które miało miejsce 3 listopada 1760 roku podczas trzeciej wojny śląskiej.

W bitwie tej Fryderyk II Wielki po raz pierwszy podzielił swoje oddziały. Król planował następujący wariant uderzenia: jego siły główne miały za zadanie obejść pozycje austriackie i zmusić je do odwrotu, natomiast korpus von Zietena w sile 15 000 ludzi miał rozbić przeciwnika uderzeniem frontalnym.

Austriacy pod wodzą von Dauna stali jednak na dogodnych pozycjach - lewe skrzydło odgradzała Łaba, prawe natomiast skryte było za wzgórzami, na których rozmieszczona była silna artyleria. Od frontu Austriaków osłaniały liczne zarośla, rozpadliny i moczary. Podobnie osłonięty był korpus generała Lasena. Podczas marszu Prusacy pod wodzą St. Ignonsa zostali zaatakowani przez huzarów Zietena, a dowódca pruski dostał się do niewoli.

Fryderyk tymczasem obszedł prawe skrzydło austriackie i uderzył na nie 10 batalionami grenadierów, mimo że jego artyleria i gros sił głównych nie dotarły jeszcze na plac bitwy. Siły Dauna odparły jednak atak pruski silnym ostrzałem artyleryjskim. W przeciągu zaledwie pół godziny zginęło 5 000 grenadierów pruskich.

Po nadejściu swoich sił głównych Fryderyk nakazał kolejny atak, również odrzucony przez Austriaków. Wtedy przeciwko pruskiej piechocie ruszyli kirasjerzy Dauna, którzy odrzucili Prusaków do okolicznych lasów.

Gdy na placu bitwy pojawiła się pruska kawaleria została za pierwszym razem odparta przez Austriaków. Drugi atak pruski był już pomyślny – szczególnie kirasjerów Spaena. Atak piechoty austriackiej został odparty, a żołnierze rozpoczęli odwrót. Wtedy na Austriaków uderzyły siły Zietena, zdobywając działa przeciwnika na wzgórzu i rozpoczynając z nich ostrzał uciekającego wroga.

Dwukrotne próby odzyskania wzgórza zakończyły się niepowodzeniem. Austriacy wycofali się. Bitwa zakończyła się dopiero pod wieczór i przyniosła zwycięstwo wojskom pruskim oraz olbrzymie straty obu stronom.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Sebastian Haffner: Prusy bez legendy: Zarys dziejów. Warszawa: Oficyna Historii XIX i XX wieku, 1996. ISBN 83-905989-3-0.