Blizno (jezioro)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Jezioro Blizno
Państwo  Polska
Województwo  podlaskie
Powierzchnia 238,5 ha
Wymiary 4,9 × 0,75 km
Głębokość
• średnia
• maksymalna

10 m
28,8 m
Długość linii brzegowej 12,3km
Objętość 24 191,1 tys. m³
Rzeki wypływające Blizna
Miejscowości nadbrzeżne Ateny, Walne, Danowskie
Rodzaj jeziora rynnowe
Położenie na mapie gminy Nowinka
Mapa lokalizacyjna gminy Nowinka
Jezioro Blizno
Jezioro Blizno
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Jezioro Blizno
Jezioro Blizno
Ziemia 53°57′37″N 23°03′35″E/53,960278 23,059722Na mapach: 53°57′37″N 23°03′35″E/53,960278 23,059722

Blizno - jezioro położone w Puszczy Augustowskiej, w gminie Nowinka, w powiecie augustowskim, w woj. podlaskim.

Charakterystyka[edytuj | edytuj kod]

Jezioro Blizno leży na Równinie Augustowskiej. Zalicza się do jezior rynnowych. Ma kształt mocno wydłużony ze wschodu na zachód.

Na jeziorze znajdują się 3 wyspy o łącznej powierzchni ok. 4 ha. Linia brzegowa jest dobrze rozwinięta. Brzeg na ogół stromy i suchy z dość ubogą roślinnością. Dno opada stromo do głębokości 5-10 m, po czym staje się bardziej łagodne.

Otoczenie jeziora stanowią głównie lasy – ponad 60% zajmują bory sosnowe. Reszta to użytki rolne. Wokół jeziora są liczne dzikie, piaszczyste plaże i wąski pas litoralu nadające się do celów rekreacyjnych.

W południowo-zachodniej części zbiornika wypływa rzeka Blizna. Na wschodzie Blizno połączone jest poprzez niewielki ciek z jeziorem Blizienko. Na północnym brzegu położone są wsie Ateny i Walne, na wschodnim - Danowskie.

Jezioro zalicza się do zbiorników leszczowych. Zbiornik jest objęty strefą ciszy. W roku 2001 jezioro miało II klasę czystości i II klasę podatności na degradację.

Geneza jeziora[edytuj | edytuj kod]

Po wytopieniu lodowca powstała jedna duża rynna - dolina marginalna - ciągnąca się wzdłuż granicy lodu. Z biegiem czasu stawała się coraz płytsza (woda odpływała rzeką Blizną). Duży zbiornik uległ podziałowi na odrębne jeziora: Blizno, Blizienko, Kopanica i Tobołowo.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]