Branwell Brontë

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Siostry Brontë na obrazie namalowanym przez brata

Patrick Branwell Brontë (ur. 26 czerwca 1817, zm. 24 września 1848) − angielski malarz, pisarz i poeta.

Autoportret z 1840 r.

Młodość[edytuj | edytuj kod]

Branwell był czwartym z sześciorga dzieci i jedynym synem pastora Patricka Brontë (1777-1861) i jego żony Marii Branwell Brontë (1783/21), bratem Charlotte, Emily i Anne Brontë. Urodził się w Thornton , w pobliżu Bradford, na Zachodzie Jazdy Konnej z Yorkshire i przeniósł się z rodziną do Haworth, gdy jego ojciec został powołany do wieczystego Wikariatu w 1821 roku.Nadano mu imię Branwell po panieńskim nazwisku matki. Natomiast cztery z jego pięciu sióstr zostały wysłane do szkoły z internatem, Branwell kształcił się w domu przez jego ojca, który dał mu wykształcenie. Elizabeth Gaskell, biograf jego siostry, Charlotte Brontë, mówi o edukacji Branwell'a w następujący sposób:

,,Za Pana Brontë przyjaciel poradził mu, aby wysłać syna do szkoły, ale, pamiętając zarówno o sile woli własnej młodości i trybie w jakim ma go zatrudnić, wierzył, że Patrick był lepszy w domu, i że mógł się nauczyć go dobrze gospodarować (...)''.

Portret Emily Brontë namalowany przez Branwella.

Jego dwie starsze siostry zmarły tuż przed jego ósmymi urodzinami w 1825 roku, a ich utrata wpłynęła głęboko na jego dalszym życiu. W młodości, Branwell Brontë otrzymał instrukcje od portrecisty Williama Robinsona. W 1834 roku namalował portret swoich trzech sióstr. Prawdopodobnie jest to najpopularniejszy obraz Branwella (pierwotnie również na nim występował, lecz potem usunął swój wizerunek). Portret ten jest obecnie jednym z najbardziej znanych i cenionych obrazów z sióstr i wisi w National Gallery. Pisywał także wiersze, nie zostały one jednak pozytywnie przyjęte. W 1835 roku napisał list do Royal Academy of Arts, w którym prosił o przyjęcie go na studia z malarstwa. Według wcześniejszych biografów, wyjechał w tym celu do Londynu, lecz szybko przerwał naukę z powodu rozwiązłych wydatków na drinki. Brontë pracował jako portrecista w Bradford w 1838 i 1839 roku. Niektóre z jego obrazów miały zabarwienie komedie, jednak większość z nich była tworzona w poważnym stylu, pozbawionym życia. Zadłużony powrócił do Haworth w 1839 roku.

Dorosłość[edytuj | edytuj kod]

Wraz ze swoim ojcem recenzował powieści klasyczne, pragnąc zostać nauczycielem języka angielskiego. W trakcie pisania swoich wierszy i tłumaczeń książek, wysyłał listy do Hartleya Coleridge'a, który po zaproszeniu go do swojego domu, zachęcił go do dalszego tłumaczenia Ody autorstwa Horacego. W październiku 1840 Brontë przeniósł się w pobliże miasta Halifax , gdzie miał wielu przyjaciół w tym rzeźbiarza James'a Leylanda Bentleya i Franciszka Grundy'ego. Uzyskał zatrudnienie w Manchesterze i Leeds PKP , początkowo jako "asystent referenta do spraw" na stacji kolejowej Sowerby Bridge. 1 kwietnia 1841 roku został awansowany na "urzędnika z opłatą "na stacji kolejowej Luddendenfoot, jednak już w 1842 r został zwolniony za deficyt na rachunkach. Pieniądze zostały prawdopodobnie skradzione przez portiera Watsona, przez którego Branwell wpadł w alkoholizm. W styczniu 1843, po dziewięciu miesiącach w Haworth, Brontë podjął kolejną pracę jako korepetytor w Thorp Green, gdzie nadzór sprawował nad nim opiekun syna wielebnego Edmunda Robinsona. W 1845 roku został odwołany ze stanowiska ze względu na jego zauroczenie żoną Robinsona, Lydią, do której pisał miłosne listy. Brontë wrócił do swojej rodziny na plebanii w Haworth , gdzie szukał innej pracy, pisał wiersze i próbował dostosować materiał Angrian w książce Zmęczeni są w stanie spoczynku. W 1840 roku, kilka z jego wierszy zostały opublikowane w lokalnej prasie pod nazwą Northangerland, czyniąc go pierwszym z Brontë, który był publikowanym poetą. Wkrótce jednak po śmierci wielebnego Robinsona, pani Robinson wyraźnie oznajmiła, że nie zamierza wyjść za Branwella, który następnie ''pogrążył się w przewlekłym alkoholizmie, opiatach i długu ". Zapiski Charlotty z tego czasu pokazują, że rozgniewało ją jego jego zachowanie, W styczniu 1847 roku pisał do swego przyjaciela Leylanda o swoich nadziejach o łatwej egzystencji. Jego zachowanie stawało się coraz bardziej niemożliwe i kłopotliwe do rodziny. Udało mu się podpalić własne łóżko, w którym jego ojciec miał z nim spać dla bezpieczeństwa rodziny. Pod koniec życia wysyłał notatki do znajomego z prośbą o "pięć pensów wartych Gina" . Nie wiadomo, czy był nawet poinformowany o 1847 debiutanckiej powieści jego trzech sióstr.

Śmierć[edytuj | edytuj kod]

Własna karykatura Branwella (1847) w łóżku czekającego na śmierć.

W dniu 24 września 1848 Brontë zmarł w plebanii w Haworth na gruźlicę, której towarzyszył DTS, mimo tego, że w świadectwie jego śmierci wpisano jako przyczynę przewlekłe zapalenie oskrzeli-marazm. W dniu 28 września 1848 r. był pochowany w krypcie rodzinnej. Emily Brontë zmarła na gruźlicę w grudniu tego samego roku i Anne Brontë w maju.