Majaczenie alkoholowe

Z Wikipedii

ICD-10

Zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania spowodowane użyciem alkoholu

Kod ICD-10F10

DSM IV

zaburzenie nie występuje

Majaczenie alkoholowe, majaczenie drżenne, biała gorączka (łac. delirium tremens) – stan zaburzeń świadomości z iluzjami i omamami oraz urojeniami trwający do tygodnia. Często towarzyszą mu zaburzenia wegetatywne i inne objawy somatyczne. Jest spowodowany nagłym odstawieniem lub zmniejszeniem dawki alkoholu. Prawdopodobnie grają rolę również czynniki toksyczne. Śmiertelność wynosi poniżej 3-4%. Burzliwa symptomatologia delirium tremens rozwija się zwykle 2-3 dni po zaprzestaniu picia alkoholu. Do objawów wiodących delirium zalicza się zaburzenia świadomości z halucynacjami i lęk, który przechodzi w niepokój ruchowy, podniecenie a nawet agresję. U 25 procent chorych występuje napad drgawek o charakterze dużego ataku padaczkowego. W badaniu fizykalnym stwierdza się tachykardię i wzrost ciepłoty ciała, a w badaniach laboratoryjnych hiperglikemię, podwyższony poziom mocznika, bilirubiny, aminotransferaz a także leukocytozę i wzrost OB. Hipokaliemia i hipomagnezemia stanowią poważne ryzyko zaburzeń rytmu serca, powodujących zatrzymanie krążenia. U osób wyniszczonych objawem towarzyszącym delirium może wystąpić zapalenie płuc, niewydolność krążenia, wątroby lub nerek. Na podstawie wywiadu ustalono, że w części letalnych przypadków delirium zgon poprzedzony był obezwładnieniem pacjenta lub jego unieruchomieniem w kaftanie czy pasach.

[edytuj] Objawy oraz kryteria konieczne do rozpoznania

• Uzależnienie od alkoholu.
• Objawy prodromalne:
  • zaburzenia snu
  • drżenie mięśniowe
  • lęk
• Objawy podstawowe:
  • zaburzenia świadomości
  • omamy i złudzenia spowodowane zaburzeniami świadomości
  • wyraźne drżenie mięśniowe
• Objawy towarzyszące:
  • urojenia
  • podniecenie
  • zaburzenia snu
  • objawy nadaktywności układu współczulnego
  • napady drgawkowe

[edytuj] Leczenie

Majaczenie wymaga leczenia szpitalnego na oddziale psychiatrycznym.

[edytuj] Postępowanie farmakologiczne

• Lekami z wyboru są benzodiazepiny, najczęściej diazepam (do 60 mg/d w dawkach podzielonych), lorazepam i oksazepam, w miarę możliwości podawane doustnie. W niektórych ośrodkach stosuje się metodę szybkiego nasycania: podaje się 10-20 mg diazepamu (lub ekwiwalent innej benzodiazepiny) co 1-2 godziny do czasu zniesienia objawów majaczenia lub zaśnięcia chorego. W cięższych przypadkach stosuje się też haloperidol doustnie lub domięśniowo.
• Zapobieganie i leczenie powikłań. Nawadnianie pozajelitowe, wyrównywanie niedoborów elektrolitowych, prowadzenie bilansu wodno-elektrolitowego, podawanie witaminy B₁ i karboksylazy.