Business Identifier Code

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Business Identifier Code (BIC) (dawniej Bank Identifier Code) – międzynarodowy unikatowy kod identyfikujący banki i inne instytucje[1], pozwala usprawniać i automatyzować transakcje finansowe. Format kodu jest zgodny z normą ISO 9362. Przydziałem kodów BIC instytucjom i ich jednostkom organizacyjnym zajmuje się organizacja SWIFT.

Struktura kodu BIC[edytuj | edytuj kod]

BIC zawiera 8 lub 11 znaków alfanumerycznych[2], na które składają się:

  • identyfikator instytucji (4 znaki);
  • kod kraju według normy ISO 3166-1 (2 znaki);
  • kod lokalizacji (2 znaki), z zastrzeżeniem, że:
    • cyfra „0” na drugiej pozycji oznacza BIC testowy, nieużywany w rzeczywistym obrocie finansowym i telekomunikacyjnym;
    • cyfra „1” na drugiej pozycji oznacza instytucję (lub jej jednostkę organizacyjną) niepodłączoną do sieci SWIFTNet;
    • cyfra „2” na drugiej pozycji oznacza, że opłatę za odebranie komunikatu SWIFT ponosi adresat, w przeciwieństwie do typowej sytuacji kiedy to koszty telekomunikacyjne pokrywa nadawca komunikatu.
  • opcjonalny identyfikator oddziału danej instytucji (3 znaki), kod „XXX” oznacza centralę.

Przykłady[edytuj | edytuj kod]

Kompletny
kod BIC
Instytucja Kraj Lokalizacja Oddział
BREXPLPWKRA BREXBRE Bank SA PLPolska PWWarszawa KRA – Oddział w Krakowie
LOYDGB21006 LOYDLloyd's TSB Bank GBWielka Brytania 21 – uczestnik pasywny 006 – Oddział nr 006 w Londynie
DEUTDEFFXXX DEUTDeutsche Bank DENiemcy FFFrankfurt nad Menem XXX – Centrala

Użycie kodu BIC[edytuj | edytuj kod]

Kodami BIC adresowane są komunikaty przesyłane pomiędzy instytucjami za pośrednictwem międzynarodowej sieci SWIFTNet lub innej infrastruktury telekomunikacyjnej. W tym drugim przypadku kod BIC może służyć jako identyfikator pomocniczy, obok np. numeru rozliczeniowego banku.

Klienci banków wysyłający przekaz zagraniczny często podają BIC banku adresata. Pozwala to uniknąć dodatkowych kosztów za ręczną obsługę płatności non-STP. Wszystkie, również krajowe polecenia przelewu wysyłane w ramach Jednolitego Obszaru Płatniczego w Euro obowiązkowo muszą zawierać numer konta odbiorcy podany w formacie IBAN oraz poprawny BIC banku, który to konto prowadzi[3].

Adresy SWIFTNet FIN[edytuj | edytuj kod]

Urządzenia końcowe pracujące w sieci SWIFTNet mogą również używać 12-znakowych identyfikatorów opartych na kodzie BIC danej instytucji. Taki kod zawiera pierwsze 8 znaków BIC, jednoliterowe oznaczenie terminala logicznego (ang. Logical Terminal Code) i trzyznakowy kod oddziału[4]. Przykład: DEUTDEFFAXXX (terminal logiczny „A” w centrali Deutsche Banku). Takie kody jednak nie należą do standardu ISO 9362 i są jedynie rozwiązaniem technicznym stosowanym w infrastrukturze telekomunikacyjnej.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. [1], SWIFT Directories fact-sheet, 2010-09-27.
  2. [2], BIC and IBAN format registration.
  3. [3], European Central Bank: Payment instruments.
  4. [4], SWIFT Glossary.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]